Şiir yazamam ben; şair de diyemem her şiir yazana. Kendi kendime; sığar mı acaba duygularım mısralara diyorum. Nesirler yazmalıyım peşi sıra cümlelerle, isyanımı yansıtmalıyım haksızlığa, yaralara asitler dökmeliyim keskin sirkelerle yıkamalıyım yaşanmışlıkları dezenfekte etmeliyim kirlilikleri... Pervasızca fütursuzca oluyor belki kalemim ve insanlar yadırgıyor belki de. Ama ben hayatın ta kendisiyim diyorum. Hayatın içinden kuruyorum cümleleri. Çürümüş tuğlalara bir tekme atıyorum kimi zaman. Ağzım doluyken püskürüyorum hoşuma gitmeyen tatları. Osmanlının torunlarıyız ya bizler; daha üç yaşında oğlan çocuklarına anne -babadan sonra cinsel organların adını telaffuz ettiriyoruz küfür makamında. Sarhoş olup naralar atıyoruz cinsellikle süslenmiş. Başınızı kuma sokarak okumayın beni, öyle okuyacaksanız hiç okumayın daha iyi! Çünkü edebi aşmıyorum edebiyata erotizm kondururken ve üzerini ince siyah bir tülle örterken. Deneyin bir kez medeni cesaretinizi. Bunları yazan kim? Ben kim miyim? Sıradan biri… Kurumuş/Kurutulmuş gül yaprağı yolluyorum dostlara ilham meleklerimle… Sevgilerimle.
Özel Arama.jpg)
