Biz;
yaşamayı sevmek adına inadına yaşayanlardanız.
Kuru dalda yeni tomurlanan çiçeklere titreyenlerdeniz.
Az ya da çok; paylaşmayı bilenlerdeniz.
Çiğ damlalarının serinliğinde uzanıp sırt üstü,
karanlıklarımıza ektiğimiz umutların açmasını,
günün geceden doğmasını bekler gibi bekleriz.
Anamızın rahmine düştüğümüz gün dâhil,
acıların bir şarkı gibi söylenebileceğini,
gülümsemelerin tuzlu damlalardan süzülebileceğini,
her ne olursa olsun sevdamızın renginin hep ama hep
alnımızın akı gibi bilineceğini bilenlerdeniz.
İhanetin her türlüsünü gördüğümüz halde,
boynumuzu giyotin altına sessizce uzatabilecek kadar gururlu,
namlunun ağzına sürülmüş mermi kadar kararlıyızdır.
Yüreğimiz; bir ipek mendil gibi zarif yumuşak, bir bıçak kadar zalim,
İskender’in kör düğüme inen kılıcı gibi korkusuzdur.
Ve biz sadece dengelerin bina temelleri sağlamlığında,
kuyumcu terazileri hassaslığında,
açlıkla tokluğun tek kavram olmasında savaşacak kadar
“Spartaküs” ruhluyuzdur.
Özel Arama.jpg)
