5 aralık 1992’de buruk bir ağlama sesiyle ‘merhaba’ demişim dünyaya. Baştan anlamışım hayatın zor ve çetin olacağını.
Annem, babam sayesinde bu çetin ve zor zamanlar da böylesine güçlüyüm. Onlar bana ne olursa olsun her şeyde dimdik güçlü olmayı öğrettiler. Neyse; Aydın’ın Kızılca köy’ünde başlamışım anaokulu o bittikten sonra ilk öğretime gelmiş sıra ondan sonra da ortaöğretim derken anca hayatın baharına geldim . Lise eğitimi en zevkli ve güzellerinden biri (ki ben şimdi böyle düşünüyorum ilerde ne olur bilemem :p ) kendimi edebiyatın dallarına attığım da henüz sekizinci sınıftım. O gün bugündür yazıyorum.
Ailemin yazdıklarımı okumaması ve okusalar bile ‘iyimiş’ kelimesinden başka bir şey söylememeleri içimi yakıp kavursa da seviyorum yazmayı.
Yazıyorum çünkü biliyorum ki yazmak yaşamak…