1954 Acıpayam doğumluyum. Öğretmen okulundan mezun olduktan sonra yurdumun birçok köy ve kasabasında görev yaptım. Öğretmenliğimin altın yılları Fransa`da Türkçe ve Türk Kültürü Dersleri Öğretmenliği yaptığım yıllardır.
1998 yılında emekli oldum ancak öğretmenlikten kopamadım ve sevgili çocuklarla iç içeliğim özel bir kolejde devam etmektedir.
Halk şiirinin derinliğine ve zenginliğine tutkun, bunun yanında serbest düzende yazılmış şiirlerden de anlam genişliği ve zenginliği olanlardan büyük zevk alırım.
Fransız edebiyatı ve kültürünü de Fransa` görev yaptığım yıllarda tanıdım. Her kültürün farklı, kendine özgü bir güzelliği vardır. Fransızca şiir okumak bana başka bir pencereden de Dünya`yı görme yeteneği verir.Hatta zaman zaman yazmayı denediğim de olur.Keşke başka dilleri de bilsem, şiirlerini özgün yapısından okusam derim. Çünkü şiir çevirisi çok zordur, çevirilerin çoğu özgün, ilk yazıldığı şeklindeki tadı ve anlamı tam veremez...
Mesleğim gereği çocuk şiirleri uğraşılarımın arasındadır.
Bir şiirin gerçekten şiir olup olmadığının halk denen büyük jürinin zaman içinde süzgecinden geçtikten sonra anlaşılabileceğini düşünürüm.
Şiirin de bir düzeni, tertibi, yazım kuralı olması gerekir diyorum. Şiir yazarken anamızın ak sütü temiz ve duru bir dil kullanılması, dil zenginliğine hizmet etmesi gerektiği inancındayım.Sanatın ve şiirin insanlığa erdemli olmaya yöneltmesiniı, şairin yada ozanın yaşadığı toplumun tasasını ve kıvancını yansıtmasını, toplumun atan nabzı olmasını düşünüyorum...
Son çalışmalarımdan ve şiirle birlikteliğimi vurgulayan bir örneği aşağıda bulabilirsiniz...
ŞİİR VE TÜRKÜ
Ne zaman şiir şiir diye tuttursam;
İçimde kaynar bir türkü pınarı!
İnim inim inleten şu dumanlı yaylayı,
Sipsi sesiyle gezerim köy köy sılayı.
Çeker beni kendine derinden, derinden,
Kalem düşer elimden,
Döner başım sarhoşum!
Mor dağlar kıvrım kıvrım uzar,
Akar gölümde deli çaylar,
Gelincik çalkalanır ovalar!
Açan çiçeğin, öten böceğin
Sesini duyar gibi olurum…
“Allı şalvarını sürüyen gelin,”
Gider ardın sıra kaybolurum!
Ne zaman şiir şiir diye tuttursam;
Dedemden kalma bir gurbet havası
Erzurum yaylada kar olur,
Aydın’da sıcak toprağa diz vurur!
Üsküdar’da bir mendil dolusu lokum,
Çanakkale’de aynalı çarşı,
Denizli’de öten çil horozum!
O öttükçe bölünür uykum…
Ne zaman şiir şiir diye tuttursam;
Silifke’de Aslı Yok Yaylası,
Karadeniz’de omuz omuza horonum…
Başak başak Harran Ovası,
Başımda Mihriban’ın umarsız sevdası,
Ayrılıktan gayrı zor ne var?
Çıkıp yücesine Ağrı’nın
Ankara’nın taşına bakarım…
Fırat’ta dağ, tepe coşkun akar,
Tuna boylarında durulurum…
Rumeli’den Hazar’a kadar
Türkü türkü savrulurum!
Ne zaman şiir şiir diye tuttursam
Narası kulağımda koç Köroğlu’nun,
Heybesi omzumda derviş Yunus’un,
Aşk deryasında yunsam,arınsam…
Düşlerimden çıkmaz ki Karacaoğlan,
Kavgalarda bir asi Pir Sultan,
Veysel ile “dost dost diye” ağlasam,
Mahzuni ile son noktayı bir koysam!
Ne zaman şiir yazmaya otursam;
Kırılır kalemim,tutmaz elim.
Deliyim,divaneyim, bir garip Veli’yim
Aslı’sını el almış yanık Kerem gibiyim,
Boğazımda düğümlenir dizelerim,
Yol yordam bilmez, bir hoş olurum…
AYKAR VELİ
Denizli,05.01.2006,
ESERLERİ
`Poyraz Halil` adlı bir şiir kitabı basım aşamasındadır.
Özel Arama
