Hayatta Kalmak Kafi

11 / 6 / 2008  Çarşamba tarihinde Nilay Beygirlioğlu tarafından eklendi, 60 kez okundu...

“Sanık sandalyesin de oturuyorum şimdi.Yazmak gelmiyor içimden bilemiyorum.Emin değilim hiçbir şeyden.Ne senden nede bir başka şeyden bilmiyorum..Umarsızca sevmelerim,gönül vermelerim..Ah bir de senin bana gönül koyup gitmelerin vardı ya..İşte o zaman bir tuhaf hissederdim kendimi.Acaba gerçekten mi gitti diye?Bir bilebilsen…Bir bilsen… Sanıl...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Hayatta Kalmak Kafi

Sanık sandalyesin de oturuyorum şimdi.Yazmak gelmiyor içimden bilemiyorum.Emin değilim hiçbir şeyden.Ne senden nede bir başka şeyden bilmiyorum..Umarsızca sevmelerim,gönül vermelerim..Ah bir de senin bana gönül koyup gitmelerin vardı ya..İşte o zaman bir tuhaf hissederdim kendimi.Acaba gerçekten mi gitti diye?Bir bilebilsen…Bir bilsen…

Sanılan sandalye miydi yoksa ben miydim? O boyaları yer yer dökülmüş odanın içindeyim rutubet kokusuyla bir ben bir de sen sadece gözlerimden silip atamadığım sen…

Şu odada bir ahşap sandalye,cilası kalkmış belki de yılların yorgunluğundan bunalmış bir masa,sarı bir ışık hepsi bundan ibaretti.Bu akşam ölebileceğini kim bilebilirdi ki!?Ne o ,ne sen nede bir başkası buna karar verebilirdi.Son isteği sadece sahile inip,dalgalara,yağmura inat bıkmadan,usanmadan ağlayabilmekti ki bunu kimsenin ne görmesini ne de duymasını istiyordu.Uçurumun kenarında dans ettiğinin farkındaydı…Hayatla hep dalga geçmişti ta ki bu gün gelene kadar farkında değil di olup bitenlerin.Elinde bir kağıt ve bir kalem vardı ne yapacağını bilmeden onlara bakıyordu.Sessizce bir süre bekledi.O her zaman beklerdi,bekledi…Hayat dur bile diyemeden geçecek,silip atacaktı ne varsa elinde,avucunda…Elleri hep gül kokardı onun.Çünkü elleriyle bir avuç gül sunardı her sevdiğine.
O severdi.Sadece bir şeyi,bir kimseyi değil o her şeyi herkesi severdi.Aşıktı o .Hem de körkütük.Sözleri ağlatırdı çoğu zaman etrafındakileri.bitiyordu artık yanıp tükenen bir sigara gibi.Dumanı savrulurdu rüzgardı.tükeneceğini hiç aklına getirmemişti.Bilemezdi…Habersiz gidişim korkutmuştu seni hem seni hem de beni….Sen de korkmalıydın artık!Her kaybedişimde yeniden ayağa kalkan bendim.Bundan sonra sen olacaksın.ben severdim de sen sevemezdin…Söyle çekinme..Alıştım zaten her sözüne….Sensizliğe…Durma!Arkana bakmadan git!Son sözlerini içine dök duymak istemiyorum..
Hayatta kalmak kafi...