1 Ağu 06

8 / 7 / 2008  Salı tarihinde Deniz İlker Toker tarafından eklendi, 47 kez okundu...

“Yaşamım boyunca yürüdüğüm yollar eskirkenAklımda bir soru vardı beynimi kemirenYaşam mağarasının merkezinde beni neyin beklediğiVe içimdeki inanç yani birinin beni izlediğiÇiziklerle geçmiyor ki zamanBüyüyorsun sonra daha çok ağlamaya başlıyorsunBebekken ağladıklarını bile saymıyorsunÇünkü şimdiki gözyaşların çevrelerken geçmişiniSana sadece toz...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1 Ağu 06

Yaşamım boyunca yürüdüğüm yollar eskirken
Aklımda bir soru vardı beynimi kemiren
Yaşam mağarasının merkezinde beni neyin beklediği
Ve içimdeki inanç yani birinin beni izlediği
Çiziklerle geçmiyor ki zaman
Büyüyorsun sonra daha çok ağlamaya başlıyorsun
Bebekken ağladıklarını bile saymıyorsun
Çünkü şimdiki gözyaşların çevrelerken geçmişini
Sana sadece tozlu bir roman bırakıyor
Susarken sen sıcaklığa
Soğuk havadan mı bilmem ama hücrelerin, bir dost battaniyesi arıyor
Sadece bir rüya oluyor güzel geçirdiğin üç bilemedin beş gün
Sancılar doğumunu hatırlatırken sana
Kendini mavi bir kayıkta buluyorsun
Tek başına oturmuş, kimlerin kazık attığını sayıyorsun
Ellerindeki parmaklar yetmezken buna
Gece oluyor
Yıldızlara anlatıyorsun ihaneti, yitirmişliği, sahteliği...

Mağaradaki gizem çözülür mü bilmem
Ama yaşamının altına koyduğun kavaklar
Yellerini üstüne bırakıp gidiyorlar
Sonra susuyor güneş seni kızdırırcasına
Yanakların yine mi ıslak diyor yadigâr aynan
Sonra seni düşünen sadece annen, baban
Sonra arkana baktığında gördüğün tek şey
Bir çuval dolusu sahte insan
Geleceğine limon sıkan birkaç yalan dolan
Nedir ki hayatında sonunda insana olan?
Ah Neriman veya Suzan veya Kezban
Dert yanmalısın birine
Belki de en güvenmediğine
Çünkü en güvendiğin çoktan gitti, en saf duygularının gölgesiyle
Şimdi de elvedalar benden geriye kalan