12 Eylül Öksüzlerine Merhaba

1 / 5 / 2008  Perşembe tarihinde Sakin Yedekçi tarafından eklendi, 159 kez okundu...

“bu gün yeni bir mektuba başlamak istiyorum. sırf senin için hissettiğim şeylerle doldurulmuş bir mektup. gariplik ya da yalnızlık artık hiçönemli değil. yalnızca içimden geldiği gibi. yerine ulaşıp ulaşmayacağından da emin değilim. bir babaya ne kadar özlem duyduğuma kendimi inandırmak içindi belki de bu mektup. bir anne, gözü yaşlı bir anne, ba...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

12 Eylül Öksüzlerine Merhaba

bu gün yeni bir mektuba başlamak istiyorum. sırf senin için hissettiğim şeylerle doldurulmuş bir mektup. gariplik ya da yalnızlık artık hiç
önemli değil. yalnızca içimden geldiği gibi. yerine ulaşıp ulaşmayacağından da emin değilim. bir babaya ne kadar özlem duyduğuma kendimi inandırmak içindi belki de bu mektup. bir anne, gözü yaşlı bir anne, bahçemin merkezinde taht kurmuş kuru bir çiçek gibi. bir anne, eylülü hiç bu kadar acılı karşılamamıştır. oğluna içten sarılamamıştır, baba. sen yoksun ve bu gerçekten önemli bir ayrıntı. bahçemiz yanmış,
tohumlarımız kurumuş ve ağaçlar yıkılmış. evimizin direği yani sen dört duvar arasına sıkışmayı hak etmiyorsun baba. birileri buna hayır diyorken hele asla. çitlenbikler oldu komşu bahçelerde. yemişler vermeye başladı çoktan. kuzular süt içebiliyorlar, kediler de öyle. bebekler doğabiliyor, terü taze bebekler. çünkü bir direk var ki evlerinin orta
yerinde, adına baba diyorlar ve anne, hiç olmadığı kadar mutlu bu gece. lakin benim annem, yüreği yaralı annem iki gözü iki çeşme, ağlıyor
umarsızca. hak etmedin, hak etmemiştik o günü.
hani polisler geldi evimize, yuvalara dadanan aç bir tilki gibi. tuttular kolundan ve çıkardılar dışarı. bir elvedayı çok gördüler gözağrılarına. bağırdılar, çağırdılar. annemin onca yalvarmalarına rağmen bırakmadılar yakanı. aldılar seninle birlikte gözden kayboldular. dört
yaşındaydım ve hiç kavga görmemiştim o güne kadar. dünya tatlısı bir çocuğun gözünden dünyaya saçılan ışık tomurcukları bir bir uçardı gökyüzüne. güneş kıskanırdı beni. annem seninle tanıştığı günü hiç
unutmamıştı. anlatırdı devamlı o tatlı günleri. evlendiğiniz günü, benim dünyaya gelişimi, nasıl ağladığımı uykusunun en tatlı anında. hep bir
bir anlatırdı. kafamda öyle güzel bir dünya tasarlamıştım ki bu yüzden. sanki annem beni gittiğin günlerden saklamıştı altı yıl boyunca. lakin ellerinde silahlarla polisler dayanınca kapımıza o da anladı ne büyük hata yaptığını. çizgi filmler değilmiş oyunlar oynadığım yer. gerçeğin merkezinde annemin inşa ettiği üstü kapalı bir oyun bahçesiymiş. ve bir gün kayıtsızca açılınca tavanı, gerçek çürkin gulyabaniler gibi karşıma dikiliverdi. bir polisti gerçekliğin adı, bir ayrılıktı. anamın gözyaşlarıydı soluk yüzünü ıslatan. ve gerçek senin bir ceza evinde sonlanan özgürlüğündü.
artık gerçek bunlar bile değil baba. realiteler daha baskıcı artık. eskiden ağlayarak acımı hafifletirdim ama şimdi yazmaktan başka çarem
yok benim. yazacağım ve susturacağım gönlümü. babasızlık değil aslında zor olan. yetimler de var hayatta çünkü. aslı sorun yaptığım bir insanın başına gelen böyle büyük bir haksızlık. suçun olmadığı halde azılı bir katil gibi muamele görmen. çocuksu dönemlerin son demlerinde
evladını yitik bırakışın. sevdiğini ağlatışın bir akşam yemeği vakti. duvarların yıkılışı ve apar topar kaçırılışı bütün umutlarımızın.
haksızlık değil de nedir bu söylesene baba. sana yapılan ayrı, bize yapılan ayrı bir haksızlık. dünya dönmeye devam ediyor ve tutunacak tek
dalımız sen olmalıydın. fakat bakıyorum da şimdi aramızda en takatsiz olanı sensin. sesini duyuracak kalem kağıttan dahi yoksunsun belki.
içini ürperten hücrevi soğuk ciğerlerini çürüttü belki de. kör topal da
olsa güller açmıyor bahçende. annem bir çiçek ama sen gittiğin günden beri koklanmıyor baba.