24 Mayıs 2008 Ankara Buluşması İçin

1 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Sezer Nişancı tarafından eklendi, 260 kez okundu...

“ŞİMDİ SÖZ SIRASI BENDEYazmaya başladım mı aslında sevgili Lutuf’u pek de aratmam yani. Hele de bu yazma değil de anlatma olsaydı , yaklaşık 3 gün 3 gece sürdürebilirdim bu buluşmayı hikaye etmeyi.Çok genelleme gibi olacaksa da, ince ayrıntıları yazmaları seçtim bu defa.Yakın geçmişte (1 Mart 2008) İzmir’de düzenlediğim etkinliğin yürek yo...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

24 Mayıs 2008 Ankara Buluşması İçin

ŞİMDİ SÖZ SIRASI BENDE

Yazmaya başladım mı aslında sevgili Lutuf’u pek de aratmam yani. Hele de bu yazma değil de anlatma olsaydı , yaklaşık 3 gün 3 gece sürdürebilirdim bu buluşmayı hikaye etmeyi.

Çok genelleme gibi olacaksa da, ince ayrıntıları yazmaları seçtim bu defa.
Yakın geçmişte (1 Mart 2008) İzmir’de düzenlediğim etkinliğin yürek yorgunluğunu hala üzerimden atamamış bir –abla/abi- olarak öncelikle ve özellikle sevgili Mozan:
Evin küçük oğlu. Senin ne kadar yorulduğunu, hele de etkinliğin senden uzak bir şehirde olmasından kaynaklanan kaygılarını, heyecanını anlamamam mümkün değil. Ama arkanda öylesine sağlam duvarlar vardı ki sırtını dayayabildiğin. Bunlardan biri sevgili Reşide Sarıkavak. Sanal alemden gerçeğe belki de ilk tanıdığım kişilerden biri... Emekleri candan, yardımı gönülden olduğu ne de belliydi. Ve bu konuda isimlerini tam da bilemediğim, sana bu aktivite için yardımcı olan diğer gönül dostları. Ev sahipliğini öyle de güzel üstlenmiştiniz ve başardınız ki, yürekten teşekkürler bir kez daha.
Sevgili Lutuf Veli’nin pehlivan tefrikası gibi takip ettiğimiz 24 Mayıs buluşma-tanışmasında övgü kadar-yergi vardı kişilere yönelik. Kadın eli sıkmayıp da benim elimi havada bırakanlara bile ben buradan sitem etmeyeceğim. İsimleri yazmaktan vazcaydım! bu defa. Teşhir yok. Kişiler nasılsa kendini bilir diye düşünüyorum.(Hangi din ve görüşte olursak olalım, karşı cinsin elini sıkmamak, ard niyet taşır ve ben şimdi bana teşekkür borçlular diyorum, elleri elime değip de abdestlerini bozmadığım için!!!- bunu yazmayacağım) Olumsuzluk aradığımız zaman ne çoktu...

Ben orada misafir değildim. Kardeşimin, evin küçük oğlunun bir etkinliğine gelmem, yanında olmam gerekiyordu, geldim. Hemen yanıbaşımda bulunan evin abisi ve –alt yazısı olarak, ben onun , sesiyim- dediğim sevgili Şeref Öztürk (Usta’m) olanca rahatsızlığı ile yine onca yolu gelmişti bizlerle olmak ve sizlerle tanışabilmek için.
Kimler nerelerden gelmemişti ki? O lokal Anadolu’m kokuyodu. İnsan kokuyordu, şiir kokuyordu en alasından.
Simitçideki, ilk buluşma anından son vedaya kadar insan! kalabildik, ellerimiz havada kalsa da ara ara.
Son dakikaya kadar hele de ben! çenemi tutabildim, siyasi söylemlerden.
Sanıyorum şiiri bile sorgulayamadık. Din, mezhep, millet ayrımcılığı yapmadan orada halaya durabildik birlikte.
Bu, sahici bir toplum ve aynı ülkede yaşamanın gereğini içine sindirenlerin başardığı en güzel yanımızdır ki, bunu başarabildik.
Şiir –edebiyat bahanemizdi tanışmak için, yeni dostlar kazanmak için kaçırılmaz fırsattı ve biz bunu başardık.
Zaten bizim aile fertleri olarak,yabancı bir yere gittiğimizde kaybolma alışkanlığımız Ankara sokaklarında ve caddelerinde de gerçekleşti ki, şöförler bile güldü halimize.

Tam da Ankara’da, Kızılay’da Konur sokakta kalkmış ki kollarım zeybeğe, çalan telefonumun ucundaki ses bana –nerdesin ?- dedi.
-Hafta sonu geldim Ankara’ya, hazır meclis tatilde bir darbe yapacam, en çökertmelisinden- demelerim çevremdekilerce gülme krizine sebep olsa da, yaptık darbeyi de devrimi de, hep birlikte en –kostaklısından, en halaylısından, en türkülüsünden ve en şiirlisinden- hani.
Evet insanlığın darbesindeydik. Güzellikteydik ve ben şahsım adına diyorum ki, İNSANlık bu olmalı. Bu’dur yani.
Başka bir evin, başka bir büyük ailenin ablası ve abisi olmaktan mutlu, gözlerim gene nemli ayrıldım Anakara’dan.
Bir başka kentte ille de buluşmalarımız gerçekleşmeli diye düşünmekteyim.
Sevgide kalın, şiir gibi olsun yaşamlarınız.