365 Mektup

1 / 10 / 2008  Çarşamba tarihinde Umut Altun tarafından eklendi, 422 kez okundu...

“Sana yazdığım mektupları götürsün diye postacıya vermiştim geçen gün. Öyle bir adres yok deyip geri getiriyordu her gün. Halbuki senin yaşadığın yeri en iyi onun bilmesi gerekirdi. Çünkü otuz yıldır hep aynı yolu tepmişti. Garip çok garip. Ki o postacı en çok benim mektuplarımı götürmeyi severdi. Her mektubu ona verişimde yüzü güler, o neşeyle: ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

365 Mektup

Sana yazdığım mektupları götürsün diye postacıya vermiştim geçen gün. Öyle bir adres yok deyip geri getiriyordu her gün. Halbuki senin yaşadığın yeri en iyi onun bilmesi gerekirdi. Çünkü otuz yıldır hep aynı yolu tepmişti. Garip çok garip. Ki o postacı en çok benim mektuplarımı götürmeyi severdi. Her mektubu ona verişimde yüzü güler, o neşeyle: “İyi ki postacı olmuşum derdi.” Ama nasıl olurdu? O yolu nasıl bilmezdi? Yazdığım her mektubu ona verişimde yüzünde garip bir hüzün vardı. Sanki bana acır gibi. Dokunsam ağlayacaktı.
- “Neden öyle bakıyorsun?” dedim.
Yüzünde hafif bir tebessümle;
- “Mektuplarını götüremediğim için” dedi.
Ben mektup yazmaya devam ediyordum. O yine mektubu alıp ertesi gün geri getiriyordu. Yine adresi bulamamıştı. Bir gün mektup yazmadım. Yalnızca bir gün. Postacı yine kapımdaydı.
- “Bugün mektup yok mu?” dedi.
- “Yok” dedim
Postacının yüzünde garip bir ifade,
- “Hani bugüne kadar yazıp da gönderemediğin mektuplar vardı ya…”
- “Evet”
- “İşte onları bugün bana ver. Bu kez hepsini birden sevdiğin kadına götüreceğim” dedi.
Tam 365 mektup. Cevabı olmayan tam 365 mektup. Postacı hepsini aldı. O gün yeni yılın ilk günüydü. Tam bir yıl önceydi. Sensiz geçmeye başlayan, sesini duyamadığım, ruhunu hissedemediğim günün yıl dönümü. Postacı son kez yüzüme baktı ve; “Hoşça kal. İşte şimdi gidiyorum. Sana karşı son görevimi yapıyorum” dedi.
Ertesi gün olmuştu. Postacı mektupları geri getirmemişti. Evet sonunda onun yaşadığı yeri bulmuştu. Artık yazdıklarıma bir cevap gelecekti. Bekledim. Günlerce, haftalarca, aylarca… Ama cevap bir türlü gelmiyordu. Postacı bunca zaman kapıma uğramıyordu.
Bir gün evimde sessizce otururken kapı çaldı. Kapıyı açtım. Yerde bir mektup. “İşte beklediğim cevap” dedim. Ama zarfın üstünde postacının ismi yazıyordu. Üzerinde benden mektupları aldığı günün tarihi vardı. Mektubu açtım. İçinde şöyle yazıyordu:
- “Sevgili Dostum;
Beni ne kadar çok sevdiğini ve bana ne kadar çok inandığını biliyorum. Emin ol ben de senin için aynı şeyleri düşünüyorum. İçindeki o saf ve temiz aşkı gördükçe, aşka hiçbir zaman inanmayanların bile senin gibi bir âşık olmak için neler vereceklerini tahmin bile edemiyorum. Dostum bu bir itiraf mektubudur.
365 gün boyunca her mektubunu götürmek için geldiğimde senin yüzündeki o saf ve temiz tebessümü gördükçe bu büyük yalanı sürdürmek için elimden gelen yaptım. Çünkü senin üzülmene dayanamazdım. Belki doğru belki de yanlış. Bilmiyorum. Senin verdiğin mektupları her gün evime götürüp getiriyordum. Ama yemin olsun ki birini bile açmadım. Bugün ise seni aldatmanın artık bir anlamı olmadığını düşündüm. Çünkü, dün gece rüyamda bütün mektuplarını sevdiğin kadına verişimi gördüm. Evet onun yerini sonunda bulmuştum. Tam 365 mektup. Hepsini birer birer verişimi gördüm. Bu yüzden senden o güne kadar yazdığın bütün mektupları istedim. Emin ol sevdiğin kadın çok güzel bir yerde. Orda senin için yanı başında bir yer hazırlamış, seni bekliyor.
Dostum, yavaş yavaş mektubun sonuna doğru geliyorsun. Bu senin okuduğun son mektup olacak. Bir daha ne mektup yazacak ne de alacaksın. Çünkü rüyamın sonunda seni, bu mektubu okuduktan sonra sevdiğin kadınının elini tutarken gördüm. Şimdi gözlerini kapat. Birazdan sevdiğin kadının yanına doğru yol alacaksın.”
Bu mektubu okuduktan sonra gözlerimi kapattım. Postacının hakkı varmış. Çünkü sevdiğimin 365. mektubumu okuduğunu görüyorum. Bitirdiği an ben de onun yanında olacağım. İyi uykular postacı.