 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Son KonuşmalarSon KonuşmalarGardiyan; paslı menteşelerinden türlü gıcırtılar çıkartan, ağır, demir kapıyı, arkamdan sert bir şekilde kapatırken, ürkütücü bir sesle mırıldandı :- Buradakilere istediğin kadar kötülük yapabilirsin... Zira üçü de yarın sabaha karşı idam edilecekler. Sonra; tütünden sapsarı olmuş ön dişlerini ortaya çıkartacak şekilde kapının küçük penceresinden bakarak sırıttı: - Ama fırsat bulabilirsen!... Hapishanenin soğuk,kemiklere işleyen ıslak ve nemli havasını o anda vücudumun her yanında hissettim. Elbisemin altındaki derim, sünger gibi rutubeti emiyordu. Elimde tuttuğum, defalarca kontrolden geçen çantamı yere, bana tahsis edilen alt ranzanın kenarına bıraktım. Kimse birşey sormadan laf olsun diye konuştum: - İsmim sizleri alakadar etmez... Yanlız şu kadarını bilin ki, ben henüz ceza yemedim... Bu gün ilk sorgum yapıldı... Yarın gene sorguya çekecekler... Ellerinde delil olmadığı için beni fazla tutamazlar burada... Şimdi sessizlik; elle tutulur bir şekil almış, katılaşmış, hepimizi çepeçevre sarmıştı sanki... Ruhlarımız dışarıda dolaşıyordu... Bedenlerimiz ise sessizliğe çakılmıştı adeta... Odadaki hava ağırlaşarak üzerimize çökmüştü... Solumdaki duvarın tavana yaklaştığı yerdeki küçük bir pencereden günün son ışıkları sarkıyordu... Yatağıma oturdum. Ceketimin iç cebinden çıkarttığım kutudan bir sigara alarak, yaktım. Çakan kibritin ışığı gözlerimde büyüdü. Bakışlarım bir müddet mavi ile turuncu yanan aleve takıldı. Derin derin içime çektim dumanı... Üstümdeki ranza gıcırdadı. Başımı yavaşça kaldırdım. Ranzadan aşağı, dizlerimin hizasına doğru bir çift ayak sarktı. Pantolonunun paçaları geniş, ayakkabılarının bağları bu paçalar içinde kaybolmuş, bol bol meşin ve ter kokan bir çift ayak... Biraz daha hareket oldu... Bu sefer görüş sahama, buruşmuş bir ceket ile kolları girdi... Yukarıdaki idamlık gezinmek için aşağı iniyordu. Sarışın bir oğlandı. Anlındaki saçları, şakaklarına kadar dökülmüş, arka tarafta kalanlar ise, gelişi güzel sağa ve sola dağılmıştı... Bıyıklarının yeni yeni çıktığı belli oluyordu. Yüzü terden sırılsıklamdı. Benden kısa boylu, fakat daha toplu görünüyordu. Önümde durdu. Karşı ranzada yatan adama başını çevirerek, yarı ingilizce sordu: - Bu papaz kılıklı herif ne demek istedi şimdi?... What did he say?... Cevap vermedim. Başımın altındaki yastığı düzelttim. Yastık örtüsü senelerden beri yıkanmadığı için son derecede kirliydi... Ter ve yağdan sararmış, üzerinde yer yer açıklı koyulu lekeler peydahlanmıştı... Bir çekişte yırtıp aldım örtüyü... Onun ayakları dibine fırlattım... Kızdı. Kıpkırmızı kesildi suratı. Sol eli ile ranzanın üst kenarını tutarak eğildi : - Bana bak. Senin için arkadaşıma birşey sordum... Sen cevap ver, pis adam... Dirty man !... Susmakta devam ettim. Bu oğlanın kızması hoşuma gitmişti nedense. Sinirlenince, kafasının arkasındaki saçları dikleşmiş, tehlikeden kaçmak isteyen bir kirpi gibi diken diken olmuştu. Tam sigaramdan bir nefes daha çekecektim ki, aniden eğilerek yakama yapıştı, yanağıma sağlı sollu iki tokat attı... Yerimden fırladım. Ranzadan inmeden sol yumruğumu çenesine yerleştirdim... Benden böyle bir karşılık beklemediği için dayanaksız duruyordu. Dengesini kaybetti... Geri geri gitti... Dudağı patlamıştı... Kan çenesinden aşağı bir çizgi halinde süzüldü... Üzerime atılmak istedi. Karşı ranzada yatan arkadaşı onu arkasından, kollarından yakalayarak kıskıvrak tuttu. - Sabahı düşünmediğin müddetçe daha rahat edersin Juan Peros... Düşünme sabahı... Bak biz ne kadar sakiniz. Sen de öyle ol!... Kollarını kurtarmak için uğraştı. Başaramadı. Ben yumruklarımı sıkmış, tetikte bekliyordum. Boğulurcasına konuştu : - Bu namussuzu getirecek başka zaman bulamadılar mı? Pekala bizi... Sözlerini bitiremedi. Daha doğrusu bitirmek istemedi. Kelimelerin bu kadarı bile acı veriyordu insana... Yerime oturdum. O da kendisini tutan arkadaşının yatağına çöktü. Paketimde kalan son sigaramı da yaktım.Dumanını, kapıya doğru üfledim. Gri duman borudan akan su gibi hızla çıktı dudaklarımın arasından... Sonra yavaş yavaş havaya dağıldı. Karşımda yatan konuştu : - Juan’a pekala cevap verebilirdin. Onu sinirlendirmek hoşuna gitti galiba. - Neden konuşayım onunla? Bana ingilizce pis adama dedi. - İyi çocuktur o... Aldırmamalıydın sen o lafa. İngilizceye merak sardı...Yeni yeni öğreniyor. Bu yüzden herkes ile ingilizce konuşmak ister durur. Bize de devamlı olarak söyler... Dedim ya iyi çocuktur... Üstelik te zekidir. Güldüm. - Bu devirde zekilere iş yok zaten... Hepsi kasaplık koyun gibi geberiyorlar. - Ne demek istiyorsun ? - Her şey açık, ortada. Gayeniz uğruna dövüştüğünüzü zannediyorsunuz... Halbuki kafanızı çalıştırsanız, daha iyi işler başarabilirsiniz... Sizler karşı taraftan değil misiniz? - Öyle iddia ediliyor. Ama istemezsen, sen başka türlü düşünebilirsin... - Neden?... Sizler bal gibi bunlara karşı savaşanlardansınız... Yarın sabah da asılarak idam edileceksiniz... Kaide bu... Üst rütbelilerin verdiği bu mantıksız kararı kimse değiştiremez. Cevap vermedi... Gözlerini bir noktaya dikti, kaldı. Aradan geçen dakikalar sanki canlıydı. Bakışlarını o noktadan ayırmadan derin derin iç çekti. Sordum : - Bari içiniz rahat mı? - O rahatlık ikinci planda geliyor... Bizler, vazifelerimizi yaptık. Umursamazlıkla cevap verdim : - Hep öyle söylenir...Üçünüzüde birlikte mi yakaladılar? Başını diğerlerinden yana çevirerek tek tek onları süzdü: - Bu çocuklarlarla her işte beraber olduğum için, buradayım... Hep beraberdik. Ölümde bile ayrılmayacağız. Bu sefer yakalamıştım zayıf tarafını: - Kusura bakma arkadaş ama, felsefeniz iyi değil... Böyle bir uğraşıda, hisler rol oynamaz. Geldiğimden beri hiçbir lafa karışmadan yatan, konuşmalara dinleyici kalan, sakal ve bıyıklarının bolluğundan yüzü adeta görünmez bir hale bürünmüş, üçüncüsü yüksek sesle söylendi: - Yeni gelen doğru söylüyor, Carlos... Buraya tıkıldığımızdan beri, hep bizim tarafın neden kaybettiğini düşünüp duruyordum. Bir türlü doğru dürüst cevap bulamadım. Bu adam gelmeseydi, çözemeden ölüp gidecektim... Doğru, doğrudur. Kayıplarımız, arkadaşlarımızın mantıkla değil, hisleriyle hareket etmesinden doğuyor...Sen kimsin yabancı ? - Sizlerden daha üstün birisi... - Yani? - Bir anarşist... - Allahla aran nasıl? - Tanımam!... Bu lafım üzerine dayağı yiyen, yerine ranzasına çıkarken buruşturulan bir kağıt gibi hışırdadı : - Kendini beğenmiş, Allahsız... İyice arkama yaslandım.İki avucumu başımın altına yastık yaparak, dirseklerimi yana açtım... Gece oluyordu. Küçük pencereden içeri karanlık ile aydınlığın boğuşması girmeye çalışıyordu. Üçünün de bir daha akşamın karanlığını göremiyecekleri geldi aklıma, üzüldüm. Carlos odanın tek konforu olan, baş ucundaki gece lambasını yaktı. Kırmızı ampul birdenbire duvarları kan rengine buladı... Kirli bir kırmızıydı bu. Karşılıklı; ikişer ikişer, üst üste duran ranzaların tahtaları bir başka koyulaştı. Kapının yanındaki büyük yeşil oturaktan pis kokular yayılıyordu etrafa... İdamlıkların birbirlerinden saklıyacak bir şeyleri olmadığını düşünen hapishane idaresi, her hücreye ayrı bir tuvalet yapmayı uygun görmemişti. Duvarlar, içlerinde bol miktarda kömür tozu bulunan tuğlalar ile örülmüştü... Yorgunluktan gözlerim kapanıyordu. *** - Açılın ışık gelsin!... - Hayır... Hayır yapmayın. Ben bir şey bilmiyorum... Ah, gözlerim yanıyor... Çekin şu ışığı. - Konuş !... Köprüyü niye uçurdun?... Kiliseye koyduğun ve yüzlerce insanın hayatına mal olan saatli bombayı sana kim verdi?... Işıklar... Gözlerim... karanlıkta aydınlık noktalar çoğalıyor... Büyüyorlar büyüyorlar... Kör mü oluyorum?... Yeter. Kurtar beni Kat!... - Kaydedin... Kat dedi... Kat kim?.İsmini tam söyletin... Bir ışık daha getirin, bu kafi gelmiyor. Göz kapaklarımı delen ışıklar... Yakıcı... Biraz su olsa ne iyi olurdu. Yok yok, şarap... Şişelerle... - Ne diyor bu be?... Şarabın ne işi var şimdi burada?... Tokatlayın da kendisine gelsin. Bu sefer yanaklarım yanıyor. Darbeler çok şiddetli... Etraf gene simsiyah oldu. Oh... Karanlık . Kapalı gözlerimin önünde gittikçe ufalan daireler oluşuyor. Yürüyorum... Buna yürüme denmez, koşuyorum... Önüme bir uçurum çıkıyor... Arkamdan düdük çalarak üzerime doğru gelen cephane yüklü bir tren... Asker dolu vagonlar... Bombayı şöyle savurdun mu köprüye... Tamam. Çığlıklar... Havada uçuşan eller, kollar, bacaklar... Kanlı kanlı... Yere düşen cesetler, kıvrılıp kalıyor. Sesler... perde perde yükselen sesler. Dua edenler... Yalvaran, ağlayan askerler. Aniden bir papaz çıkıyor ortaya. Bu insancıkların üzerinde, kendisini onlardan üstün gören, Allaha daha yakın olduğunu zanneden bir adam... Dua edelim arkadaşlar diye bağırıyor... Şiddetli bir patlama ve sarsıntı daha... Gene parçalanmış insan uzuvları havayı deliyor... Kilisenin yerleri, taşları kana bulanıyor... Koltuklar birbiri üzerine yığılıyor... Hava sıcak mı sıcak... Huzur veriyor insana... Kan su gibi akıyor...Nerede ise girip yıkanacağım. - Bu sefer elektriğin gücünü arttırın. Yaptıklarımız bir işe yaramadı... Ayrıca vurun neresine gelirse... - Ahh... - Vurun... - Vurmayın. - Söyle... İtiraf et. Bütün bunları sen yaptın değil mi? Kimin hesabına çalışıyorsun? Patronun kim? Allah belanızı versin sizin gibi ararşistlerin... Sizde hiç insaf yok!... Konuş. - Patron... Patronum... Hayır,hayır. Bunları yapan ben değilim... Patronum yok benim... Kat kurtar beni... - Işıkları daha çok yaklaştırın. Kör olsun da aklı başına gelsin... Kat dediği ortağı olsa gerek - Yapmayın!... Yapmayın. Ben masumum. *** Şiddetli sarsıntılar. - Uyandı!... - Kendine geliyor. Suratımın hizasında Carlos’un yüzü vardı : - Geçmişe gittin galiba!... Söyletmek için sana çok mu işkence yaptılar ? Cevabım kısa oldu : - Evet... Ama ben söylemedim... Neyse geçti artık. Juan dostça bir sesle: - Dikkat et... Başkalarının yanında mümkünse uyuma!... Zira; seni, tereddütsüz ipe götürecek sözler sayıklıyorsun. Şüphe ile yüzüne baktım. Carlo atıldı: - Merak etme... Kalleş değildir. Bu saatten sonra da; ne onun, ne de içimizden birimizin, kimseye, birşeylerden bahsedecek halimiz kalmadı. Konuşmayı pek sevmeyen üçüncüsü de tasdik etti: - Korkma söylemeyiz. Kısık bir sesle utanarak mırıldandım: - Teşekkür ederim. Mert kimselere benziyorlardı. Sonra herkes yatağına kıvrıldı. Günün ilk ışıkları pencereyi delmeye başlamıştı...Lamba da artık sönmüştü. *** Dışarıdan tiz ve yırtıcı bir borazan sesi geldi. Falsoluydu. Askerleri sabah kahvaltısına çağırıyorlardı. Odanın demir kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeriye iri yarı bir gardiyan girdi. Elinde dört ekmek ve bir testi su vardı. Kenardaki masanın üzerine bıraktı. Herkes onun hareketlerini takip ediyordu... Adam Carlos’tan yana döndü : - Albay arzu ettiğiniz bir şey var mı diye soruyor... Son isteklerinizi yerine getirmek vazifesi imiş, dedi. Carlos arkadaşları hesabına da kouştu: - Yok... Yanlız papazı bekliyorduk. - Gelecek. Sonra çıkıp gitti. İmrendim bu adama... Gardiyan da olsa, Hapishanenin içinde serbestçe dolaşabiliyordu. Ben bundan mahrumdum. Az konuşan, saçı sakalı karışık olan bana döndü: - Birlikte veya hesabına çalıştığın birileri var mı? - Evvelden vardı... Şimdi kendi kendimin patronuyum... Böyle çok rahatım... Emir almak işime gelmiyor. - Adamların?... - Oho... Sürülerle. İnsanların en zayıf tarafı para hırsıdır... Ver... Adamın olurlar. - Bir soru daha!... Yanlız samimi cevap isterim. Gülerek mırıldandım: - Sor bakalım. Nasıl olsa sizlerden zarar gelmeyecek. - Gayen nedir? - Anarşistlerin anlayış duyguları değişiktir... Sizin gibi teröristlere benzemezler. Biz mantıkla hareket ederiz. Sizlerde mantık yoktur. Sizleri kandırmak kolaydır... Hislerinize biraz hitap edilmesi, gururunuzun biraz okşanması sizleri harekete geçirir. Yapacağınız işin sonucunu pek kestiremezsiniz... Ben bir bakıma öc alıyorum insanlardan, askerlerden. Carlos atıldı: - Öc mü alıyorsun?... - Evet... Bunca yıl birlikte yaşadığım kişiler, ailemin ortadan kalkmasına sebep oldular. - Öyle ise sen anarşist değilsin... Sen bir intikamcısın... Devamlı öldürerek öç aldığını zannediyorsun... Sen deli ruhlu bir canisin.... - Sizler nasıl düşünürseniz, düşünün. Yanlız yaptıklarım, ideallerime uyuyor. Ayrıca insanların başkaları tarafından idare edilmelerine zerre kadar tahammülüm yoktur. Herkes hür olsa idi, Dünya üzerinde kötülük kalmazdı... Fikirlerimi vatanımda yayamadığım, söyleyemediğim için buraya geldim... Hür olarak çalışıyorum. - Saçma!... Vatanında hür değil miydin? - Değildim... Soyum sopum idare edenlerin elinde birer oyuncaktı. - Karşık fikirli insansın. Anlyamadım seni dedi bol saçlı. Kapı açıldı. İçeriye simsiyah cüppeli, ellerini göğsüne çapraz bağlamış, din adamı girdi... Her üçü de yerlerinden doğruldular... Carlos ranzasından inerek, geriye doğru çekildi, odada tek olan sandalyeyi göstererek, saygılı bir sesle: - Lütfen oturunuz muhterem peder dedi. - Teşekkür ederim oğlum diye mırıldandı papaz. Onlara arkamı dönerek yattım... Carlos benden bahsediyordu: - Düşünceleri birbirine zıt... Anarşistim diyor, Allahı sevmiyor. Papaz onun bu lafları üzerine uzunca bir duayı sesli sesli okudu. Juan, yalvarır gibi konuştu: - Size bir mektup versem aileme ulaştırırmısınız sayın peder? - Tabii evladım. Hiç şüphen olmasın. Bir kağıt hışırtısı duyuldu. Papaz mektubu cebine sokuyor olmalıydı... Biraz sonra kapının dışına çıktığında mektubu albaya vereceği muhakkaktı... Onlar konuşurken uykum gelmişti. Günün bu saatinde, göz kapaklarım ağırlaşmış, vücudum ise kuş tüyü gibi hafiflemişti nedense. Uyandığım zaman papazın gitmiş olduğunu gördüm... Yerimden kalkarak yavaş yavaş gezinmeye başladım. Hücre arkadaşlarımın her üçü de, yüzlerini isli duvarlara, dönerek yatmışlardı. Geçmişlerini hayal ediyorlardı herhalde. Belki de doyamadıkları tatlı hatıralarını düşünüyorlardı... Tam konuşacaktım ki, kapı gene açıldı. Bu sefer içeriye önce süngülü dört asker ile arkasında elinde kağıt bulunan sert yürüyüşlü, çirkin bir subay girdi. Askerler karşılıklı ikişer ikişer dizildiler. Subay ortalarında kaldı. Elindeki kağıdı okumaya başladı... Aklımda kalan son cümleydi. - ... dan dolayı asılarak idam edileceksiniz... Subay okumayı bitirdikten sonra kenara çekildi... Odada alınıp verilen nefeslerden başka birşey duyulmuyordu. Carlos yerinden kalktı: - Artık gitmemiz lazım arkadaşlar... Korkmadan... Bizlerle birlik olanlar, bizimle öğünebilirler. Juan’a baktım... Rengi sapsarı olmuş,elleri titriyordu... Gözleri büyümüş adeta yerlerimnden çıkacak hale gelmişti. Soluk soluğaydı. Ölümün soğuk elleri bedenini sarmıştı sanki... Hücrenin köşesine gitti... Kusmaya başladı. Sakallı ise yerinden kalktı... Üstündeki ceketini düzeltti... Gezmeye gidiyor gibiydi. Juan duvarın köşesinde büzülüp kalmıştı... Carlos: - Sen hepimizden daha cessurdun Juan... Ne oldu sana böyle?... Diye bağırdı. Bu sözler Juan’ın üzerinde bomba tesiri yaptı sanki... Yerinden fırladı... Askerler üzerlerine atılacak zannederek süngülerini ondan yana çevirdiler. O ise onların bu hareketlerine tebessüm ederek : - Hadi hazırım... Korkum geçti arkadaşlar... Böyle olduğum için özür dilerim, sizlerden. Hepsinin ayrı ayrı ellerini sıktım. Carlos’la öpüştük bile... Ama en çok içlerinde Juan sarıldı bana... Askerler, onları ortalarına alarak dışarı çıktılar... Demir kapı büyük bir gürültü ile kapandı. Koridorda uzaklaşan ayak sesleri yankılar yaparak beynimin içini doldurdular... Kulaklarım uğulduyordu... Tepedeki pencereden içeriye girmeye çalışan güneş ışıklarının rengi biraz daha kızıllaşmıştı... 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Telif Hakkı Uyarısı Son Konuşmalar isimli yazı, Tuncer Şanal tarafından 29.02.2008 tarihinde sitemize eklenmiştir. Aksi ispat edilmediği sürece, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 81. Maddesi gereği eserin tamamının telif hakları yazara aittir. Herhangi bir şekilde "alıntı olduğu ve hangi yazara ait olduğu" belirtilmeden ve yazarın sitemizdeki sayfasına link vermeden kullanmak hırsızlıkla eşdeğer suçtur. İlgili Kanun gereği Eser sahibi şikayetçi olduğu taktirde cezai müeyyidesi 3 yıldan 6 yıla kadar paraya çevrilemez hapis, 150.000/300.000 YTL ağır para cezasıdır. Yine İnternet yasası gereği de her hangi bir sitede yazıların kullanılması halinde site sahipleri sorumlu olup, sistemlerini Cumhuriyet Savcılıklarının incelemelerine açmak durumundadır. Gelişen teknoloji sayesinde yapılan incelemeler; IP tespiti ve yazının gönderildiği bilgisayarın bulunmasına imkan vermektedir. Şikayet halinde, sitemizin avukatları da konu ile ilgileneceklerdir...
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
 Ömer Faruk Atabek yazıyı tebrik etti...
Hafize Hanaylı yazıyı tebrik etti...
Şükrü Küçük yazıyı tebrik etti...
Ayhan Hız yazıyı tebrik etti...
Aralık
29
Aralık
19
Silifkeve Kız Kalesi
• Rasim Canbolat • Kültür ve Sanat Hikayeleri • 224 kez okundu. • 3 kez yorumlandı.
Aralık
18
Sahnelerimizde İlk Türk Kadını! Bedia Muvahhit (18971994)
• Zeynep Akıllı • Kültür ve Sanat Hikayeleri • 111 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Aralık
14
Bir De Ekmek Vardı
• Ali Kemal Nacaroğlu • Kültür ve Sanat Hikayeleri • 159 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Aralık
11
Bilgi İşıltılarından Biri Osman Öğretmen
• Arif Ödemiş • Kültür ve Sanat Hikayeleri • 161 kez okundu. • 3 kez yorumlandı.
Şubat
29
Şubat
21
Şubat
13
Şubat
5
Arkadaşlığın Böylesi
• Tuncer Şanal • Kültür ve Sanat Hikayeleri • 541 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Ocak
30
Kasım
5
Ekim
11
Aralık
16
Ekim
21
Haziran
18 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
||||||||||||||||||||||||||||||
Copyrights © 2000 - 2009 Hikayeler.net | Tüm Hakları Saklıdır
Rss |
İletişim
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
