Adı Güzel (Sorgulamın)

tanrılardan ateşi çal diyorsun...

perdeleri örtük pencerene,

faziletin parlak totemlerini yıkan

çiçekler istiyorsun.

ah! “adı güzel”

yağmalanmış mevsimler geçer

tutanaklarından zamanın.

sözcüklerimi ısıtır şarap,

saklılığın ateşinde pişer aşım.

nikotin yaralı, örselenmiş soluğum

gözlerinin “ela”sına

binlerce yıllık sürgün hükmünde,

anlaşılmaz varlığım.

anlaşılmaz yalnızlığım.

sızarken iki taş arasından

akşamdan kalma kalabalığım.

ve ben tanrısızım.

ölümlüyüm üstelik...

yürek susuzluğumla kundaklanır

uykularıma yüzün düşüren

yangınım.

tanrılardan ateşi çal diyorsun...

el yordamı bulunan bir sevdayı,

suların mavi tanıklığında

“susarak özlüyorsun.”

ah! “adı güzel”

avcısını yitiren ceylanın

yarasındadır sana kulluğum.

kaçıncı ölümdür bu geç kaldığım,

bileklerimin intiharla

kaçıncı oynaşma isteği.

ayaklarının altıdır;

saçının her teline türküler söyleyen

dudaklarımın secdesi.

ikiz acılar buluşması dolar,

yüzünden süzülen hüzne.

hayat sessizce kutsar yasımızı

bir derin anne boşluğuyla

kendimize yetemeyişin ayininde.

asitli sular yürür

kendimi vurduğum yollara

ve hangi şiire başlasam

sökün eder günahlarım senli suskuma.

adın dinim,

sözün musafım...

tanrılardan ateşi çal diyorsun.

Zeus’un çelik gagalı

kartalı yağmalamış

Promete ciğerlerimi,

bilmiyorsun.

ah! “adı güzel”

ölmek daha kolaydır yaşamaktan,

acıyan yerlerimi teslim etmek

bir mavzer selamına;

daha kolaydır.

dilim koltukaltından sızan terinin

sarhoşluğuna teşne;

ölümüm,

eksiltemediğim açmazlardan

pencerene çiçek açtıracak

bahardır.

“en sevdiğin ilkyaz çiçeği” neydi?

söyle “adı güzel” neydi?

bütün çiçeklerimin özü gül,

özü tutuşan gün,

özü serüvenci bir kandır.

şafak zamanı şebneminden öptüğüm,

aramızda hep bir buğu mesafesi;

adının güzelliği “kırmızı gülün”

ondandır...

ateştir.

yanar bir ışık demetiyle

söner, kül olur...

ağlama “adı güzel”

sus...

yüzüm dili lal bir hançer gibi

yırtılırken kınında,

düşlerinden alevler çalsa Zeus

geriye sessizliğin

ve fırtınaların izi kalsa da

ve boğulsa aynı yanlışı yaşayan

iki ayrı ırmağın buluştuğu

denizde bir yunus...

işte o zaman;
kendini ateşe vererek,
gözlerinin şehrine gelecek
içimdeki Prometeus...

Gürkal Gençay

29.Ağustos.2006-Salı / S–20:13

Deniz köşkleri - İstanbul