Ağıt

18 / 10 / 2007  Perşembe tarihinde Levent Kabadayı tarafından eklendi, 100 kez okundu...

“Biliyorum, belki geç kaldım bunları konuşmak için. “Neden?” diye soracaksın, ama cevap veremeyeceğim bir soru bu! Korktum, karasızdım, fark etmedim vb. gibi şeylerden dilediğini seç ya da hepsini al!Korku! Hah! Evet, özür dilemek cesaret işidir. Bu cesareti toplayamadım hiçbir zaman. “Ya kabul etmezsen, ya affetmezsen” düşünceleri cesaretimi eri...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Ağıt

Biliyorum, belki geç kaldım bunları konuşmak için. “Neden?” diye soracaksın, ama cevap veremeyeceğim bir soru bu! Korktum, karasızdım, fark etmedim vb. gibi şeylerden dilediğini seç ya da hepsini al!
Korku! Hah! Evet, özür dilemek cesaret işidir. Bu cesareti toplayamadım hiçbir zaman. “Ya kabul etmezsen, ya affetmezsen” düşünceleri cesaretimi eritti.
Karasızlık! Bunları belli bir saatten, şu duruma gelmişken söylememin doğru olup olmayacağı düşüncesi… Zorluklarla kurduğun bu yeni düzenini benimle bir daha bozup, tekrar aynı pozisyona getirebileceğim ihtimali!
Fark etmeyiş! Seni ne kadar üzdüğüm, ne kadar zor pozisyonlara soktuğum gerçeğini o an için fark edemeyişim ve tüm bunlara karşılık seni ne kadar sevdiğimi fark etmeyişim, seni gerçekten kaybettiğimi anladığım zaman çekeceğim acıyı fark etmeyişim…
Ama şimdi bu fark ediliş tüm korku ve kararsızlıklarımı aldı benden. Belki “son pişmanlık fayda etmez” diyeceksin. Gerçekten de son pişmanlık bu! Asıl farkına vardığım gerçek de bu, asıl beni üzen de bu!
Bana bakmıyorsun, üstüne üstlük gözlerini kapatmışsın. Duyduğunu belli eden hiçbir ifade yok yüzünde. Ellerini tutuyorum; öyle soğuk ve hareketsiz ki! Ne olur yapma bunları. “Affetmiyorum, affetmedim, affetmeyeceğim!” de, yeter ki konuş! Bir şeyler söyle… Hakaretler üstüne hakaret yağdır, vur, aşağılayıcı bir şekilde bak, ama öyle durma. Bu şekilde mi cezalandırıyorsun beni? Her suçumu kabul ediyorum ama bu cezayı hak etmiyorum. Yapma bana bunu.
Yaşadığımız günleri öyle derin bir özlemle arıyorum ki, yaşayamadığımız günleri öyle ızdırap verici buluyorum ki! Ama hiçbir şu anda yaptığın gibi acı vermedi bana. Sen bana diyebilirsin belki “Ben yaşamak istemedim mi o günleri sanıyorsun?” diye. Haklısın, ben istemedim. Çok acı çektiğimi söyledim her seferinde. Ama daha büyük acılar da varmış, onun farkına varamadım. Şu an yaşadığım acı öyle büyük ki, o zamanki acılı günler sanki cennetten çalınmış günler gibi geliyor. Özür dilerim, seni seviyorum. Bunu geç söylediğim için de özür dilerim. Ne olur yeniden yaşayalım. Yalvarıyorum! Söz veriyorum şikâyetin olmayacak. Ama yaşayalım.
Gözlerini aç ve bak bana! Elini tutan elimi tut ve “Yaşayalım!” de. Tamam, elimi tutma istemiyorsan. Ama diğerlerini yap en azından. Hadi çık artık o tabuttan!