Akıl Hastanesi(1)

14 / 6 / 2008  Cumartesi tarihinde Zeynep Beygo tarafından eklendi, 189 kez okundu...

“yine her zaman ki gibi okuldan çıkmış ve evin yolunu tutmuştum ama bu sefer beklenmedik bir karşılaşma yaşamıştım.karşımda akıl hastahanesinde yatmakta olan teyzemi gördüm.sanırım akıl hastanesinden kaçtı diye düşündüm.tahminim doğruydu.onu eve götürdüm.annem 3gün sürecek bir yolculuğa çıkmıştı.çantasından birşet çıkarmaya çabalıyordu.ben bir si...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Akıl Hastanesi(1)

yine her zaman ki gibi okuldan çıkmış ve evin yolunu tutmuştum ama bu sefer beklenmedik bir karşılaşma yaşamıştım.karşımda akıl hastahanesinde yatmakta olan teyzemi gördüm.sanırım akıl hastanesinden kaçtı diye düşündüm.tahminim doğruydu.onu eve götürdüm.annem 3gün sürecek bir yolculuğa çıkmıştı.çantasından birşet çıkarmaya çabalıyordu.ben bir silah çıkararak beni öldürecek sandım.şu deyimi eminim sizde duymuşsunuzdur:delidir ne yapsa yeridir!iyiki çantasından silah yerine akıl hastanesinde çektiği fotoğrafları çıkarmıştı.bana gösterdiği fotoğraflar korkonçtu.çünkü teyzem o fotoğraflarda birilerini öldürüyordu.daha başka fotoğraflarda da yanında bazı arkadaşlarıyla bu işi yapıyordu.beni bir odaya kilitledi.3gün boyunca o oda da kaldım.annem gelince beni çıkarttı fakat tehdit ediyordu:
-eğer annene birşey söylersen ikinizi de doğrarım.
aman Allah`ım ben bu kadını nasıl eve alırım diye yakınıyordum.birgün anneme gizlice fotoğrafları gösterdim ama annem hiçbir şey görmediğini söyleyince beynimden vurulmuşa döndüm.teyzem yarın sabah bana bir daha böyle bir şey yaparsan seni öldürürüm.annenin o fatoğrafları görebileceğini mi sandın?diyerek beni çok feci şekilde dövdü.annem o sıra da alışveriş yapmaya gitmişti.annem gelince de intihar etmeye kalkıştı ama balkonlara çarptı ve sonunda birinin içine düştü dedi.tabii bana önceden söylemişti:
-eğer annen seni hastaneye götürmek isterse ona hiçbir şeyin olmadığını söyleyeceksin.
bende öyle yaptım.komşularımızın yanına gitmiş ve onlara hipnoz ile istediklerini yaptırmayı başarmıştı.geceleri(içimden)yalvarıyordum:
-ne olur Allah`ım beni bu cadının elinden kurtar diye ama yok 3 ay geçti kurtulamadım şu kadından.bundan sonra daha neler yapacak çok merak ediyordum.sanırım bu kadın çok korkutucu bir şeyler planlıyordu.titriyordum, ağlıyordum, bağırıyordum...kurtulamıyordum.annem de ne kadar saf böyle dite düşünmekten kendimi alamıyordum.ben suçsuzdum fakat cezayı ben çekiyordum.onun günlüğünü buldum.gençlik yıllarında yazmıştı.annem babamla evlenmiş ve o zaman babam teyzemden yüklü bir miktarda borç almış.bu yüzden anneme de babama da bir düşmanlığı varmış.bunun için beni öldürerek en azından yavaş yavaş acı çektirerek öldürdüğünde annemin cezasını vereceğini sanıyormuş.buna yemin etmiş.zaten babamın öldüğünü biliyorduk ama nedenini bilmiyorduk.onun bana gösterdiği fotoğraflara daha dikkatli baktığımda öldürdüğü kişilerden birinin babam olduğunu fark ettim.o kadar cani bir insandı ki!ben bir akrabamı asla öldüremezdim ve o mutlu olduğu için bende mutlu olurdum.onunla beraber olamasan bile ruhum hap onun yanında olacaktı.bu nasıl bir kalpti?böylesine taşlaşmış bir kalp olabilirmiydi?onun çektiği acıları anlıyordum.bir de babamın aldığı borç onu dilenmeye kadar sürüklediyse!ama bu kadarı da çok fazlaydı.onu hiç görmemiştim.zaten görsemde bir yararı dokunacağını sanmıyordum.keşke sonsuza dek de görmeseydim.en azından ailemizde böylesine korkunç ve taş kalpli biri olduğunu bilmezdim.ne kadar da yanlızdım.evin içinden dışarıya çıkamıyordum ki!zavallı annem her şayden habersiz işe gelip gidiyordu.ona acıyordum ama oysa acınası durumda olan bendim.tabii acıyacak kimse yoktu orası başka.zaten teyzemden insaf beklenemezdi.azıcık insaflı bir insan olsaydı bunları yapmazdı.zaten teyzem akıl hastanesine yatmış fakat o gerçekten de bir deli!...


devamı gelecek...