Akılsız Dost

12 / 2 / 2008  Salı tarihinde Rahmi Altınsoy tarafından eklendi, 785 kez okundu...

“Köylü Mehmet günlerden bir gün kazadaki pazara gitmek için hazırlıklarını yaptı. Ertesi sabah kuşluk vakti heybesini omzuna atarak yayan yapıldak kazanın yolunu tuttu. Yolun bir kısmı ormandan geçiyordu.Mehmet yolun yarım saatlik tarlalardaki kısmını kat ederek ormana girmişti. Az gitti uz gitti yolu yarılamıştı. Çalılıklar arasından bir iniltiy...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Akılsız Dost

Köylü Mehmet günlerden bir gün kazadaki pazara gitmek için hazırlıklarını yaptı. Ertesi sabah kuşluk vakti heybesini omzuna atarak yayan yapıldak kazanın yolunu tuttu. Yolun bir kısmı ormandan geçiyordu.
Mehmet yolun yarım saatlik tarlalardaki kısmını kat ederek ormana girmişti. Az gitti uz gitti yolu yarılamıştı. Çalılıklar arasından bir iniltiyle karışık bir homurtu duyar gibi olmuştu. Dikkat kesildi. Yine aynı sesi duydu. Sesin geldiği yöne doğru yürüdü. Yaklaştı. Sesi çıkaran bir ayıydı. Acı çektiği her halinden belliydi. Ayının ayağının biri kanıyordu. Mehmet eğildi baktı. Ayının ayağına kazık batmıştı. Uzun bir uğraştan sonra ayının ayağına batan kazığı çıkardı temiz bir bezle yarayı sardı.
Ayıyı orada bırakarak yoluna devam etti. Kazaya vardı. O gün alacağını aldı vereceğini verdi. İşlerini halletti. Akşam bir handa kaldı. Ertesi sabah erkenden yola çıktı.
Sabah serinliği ile hiç dinlenmeden ormana gelmişti. Hem dinlenmek hem de yanına almış olduğu nevaleyi yemek için bir pınarın yanı başında mola verdi. Azığını yedi üzerine de pınardan buz gibi su içti. Yorulmuştu. Biraz şekerleme yapmak için uzandı. Tam uyuyacağı sırada, dün ayağından kazık çıkardığı ayı çıkageldi. O da susamıştı. Suyunu içti. Mehmet’i görünce sevindi, O’na homurtular çıkararak sevinç gösterisinde bulundu.
Mehmet uzandı. Yorgunluktan uyuyakalmıştı. Ayı da kendine yardım eden bu insanoğluna bir faydam olsun diyerek onun başında nöbet tutmaya başladı.
Ortalıkta bir karasinek peyda olmuştu. Mehmet’i rahatsız ediyordu. Ayı da onu eliyle koluyla uzaklaştırmaya çalışıyordu. Ama nafile, sinek Mehmet’e tebelleş olmuştu. Vıızzzz… Gelip tam alının ortasına konmuştu. Ayı birkaç defa sineği uzaklaştırmıştı ama sinek o kadar inatçıydı ki yine geldi Mehmet’in alnına kondu.
Ayı kendine dost edindiği Mehmet’i bu beladan kurtaracaktı. Sorunu kökten çözecekti. Sinek, Mehmet’in alnına konmuştu. Ayı çalının dibindeki kocaman bir taşı aldı, havaya kaldırdı Mehmet’in alnındaki sineğin üzerine bıraktı.
Nihayet sinek ölmüştü. Mehmet’i rahatsız edemeyecekti. Gel velâkin Mehmet’i sinek değil hiç kimse rahatsız edemeyecekti. Çünkü o koca taşla, kafası karpuz gibi parçalanmış, Mehmet Hak’kın rahmetine kavuşmuştu.

Kıssamızdan alacağımız hisse “AKILSIZ DOSTUN OLACAĞINA, AKILLI DÜŞMANIN OLSUN” olsa gerek.




Rahmi ALTINSOY
12.02.2008
Yenişarbademli / ISPARTA