Ankara Yüksek Ökçelerle Dolaşmazdı Sokaklarda
Eflatun bir temmuz akşamı terketmek zorunda kalmıştı Ankara`yı.Sarılamadan sıkıca,koklayamadan doya doya.Ne mi kokacaktı Ankara?Elbet deniz değildi kokusu;yani tutku da değildi,huzur da...Başdöndürücü...hiç değildi.
Ankara,yüksek ökçelerle dolaşmazdı sokaklarda.Boylu poslu sayılmazdı.Dudaklarını boyamazdı hiç,toplardı saçlarını ensesinden sıkıca.Erken yatar,erken kalkardı.Heyecanları da olmadı gençliğinden bu yana.Yine de sağlığı girmedi bi türlü yoluna.
Hep iki oda,bir salondu Ankara.Bir de balkonsuz,küçücük bir mutfak.Küçücük,sessiz bir mutfak.Hiç şarkı söyleyemedi ki bağıra bağıra.Ya da müziğin sesini açamadı sonuna kadar.Komşuları çoktu Ankara`nın.Koca koca apartmanlarda ruhsuz komşular yaşardı doğduğundan bu yana.Yüzlerini bilmezdi.Seslerinden tanırdı,tanısa tanısa.`Kardeşim,gecenin kaçı oldu farkında mısın?`,Bu Ahmet Amca`ydı mesela.
Ankara ne ip atlayabildi,ne de koşturabildi ağaçlıklarda.En çok saklambaç oynadı ders aralarında.Cinayetten saklandı.Gasptan,hırsızlıktan…Tecavüzden kaçtı,henüz küçücük bir kızken.Kim bilir,belki de bu yüzden yüksek ökçelerle dolaşamadı bir daha.
Dudakları siyah-beyaz olsun ve teni ‘insan’,sadece insan koksun istedi.
Yaz tatillerinde gride yüzerken,genzine kaçtı kıskançlık,çıkarcılık…Yaktı kaçarken açılan yaralarını.İlk,okul hediyesi silgi oldu Ankara’nın,rengarenk kalemler yerine.Gökkuşağını sildi önce.
Sabahlara kadar,çığlık çığlığa sevişemedi hiç Ankara.Ve güneş kokan sabahlarında,yine saatlerce,yürüyemedi elele.
Ama özleyecekti bu şehri.Delicesine hasret çekecekti.Çünkü bu şehir,herkesin sahip olabildiği bir hayat kadını olmadı hiç,Gözlerinde hayatı bulduğu,o içten kadın oldu hep.Peşinden koşacağı,aidiyeti arayacağı kadın…Daha paylaşacak çok şey olan,daha çığlık çığlığa sevişeceği,daha bağıra çağıra şarkılar söyleyeceği,saatlerce yürüyeceği kadın.Yani emek isteyen bir kadın.
Ankara gerçeğin sesinin en tiz olduğu;özlem kokan,umut kokan,nefret kokan,mutluluk kokan yani gerçek kokan bir mabed oldu onun için.Peşinden koşulacak,uğruna çabalanacak bir kadın oldu hep.
O eflatun temmuz akşamını lanetle anar oldu.
Çıkardı yüksek ökçeli pabuçlarını,Ankaraya dokundu topukları.Aldı avuçlarına toprağı,göğsüne bastırdı.
Yalancı şehirlerde yumdu gözlerini ve dedin derin Ankara soludu çaresizliğinde…İyi gelirdi Ankara çaresizliklere…
Tavsiye Et :
|
|
Babür Babürşah / 19.07.2008
İyi gelir Ankara çaresizliklere...Bilir iyileştirmesini, çünkü çoğu zaman kendi açmıştır bu onulmaz yaraları...Ve insan ne zaman istemeden, sarılamadan, doya doya koklayamadan; birinden, bir insandan yada sevdiği her hangi birşeyden ayrılsa hep eflatun rengindedir Ankara...Çünkü her insan hayatının bir yerinde silmiştir kendi gökkuşağını...
|
Özel Arama
.jpg)
