Anneme Kısa Bir Mektup
Sevgili Anneciğim,
Dünyaya gelişimden önce de sonra da senin için çok değerli oldum. Sende benim için çok değerlisin... Belki çok belli edemesem bile sen benim her zman biricik annemsin ve hep öyle kalacaksın. Karnım acıksa hemen yemek hazırlarsın; gözümden bir damla yaş gelse bana en büyük desteği sen verirsin.Önceleri bunun farkında değildim ama; bana en yakın olan sensin... Canım Annem.. Gerçekten çok zor bir dönem yaşıyorum. Öğretmenler, dersler, denemeler, arkadaşlar ve dersane derken insan bir yerde mutlaka patlıyor. Başkalarına patlasam adım kötüye çıkar. Ben de ister istemez sana patlıyorum. N`olur affet beni anne..! Sonra gerçekten çok pişman oluyorum ama; bilirsin son pişmanlık fayda etmez. Anneciğim mektubuma son vermek zorundayım. Sana olan duygularımı yazılara sığdıramam; sadece kalbime sığdırabilirim... Ben insanlara varlığımı kabul ettirebilmek için çok çaba sarf ettim. Ve tüm bunları senden öğrendim. Şuan rahat ve güzel bir durumdaysam bunların hepsi senin sayende... Kendine çok ama çok iyi bak anne..! Unutma senin mutluluğun bizim de mutluluğumuz. Biricik kızın: Zeynep