Arada Kalmış Yaşamlar

15 / 3 / 2008  Cumartesi tarihinde Emel Gizem Selvi tarafından eklendi, 622 kez okundu...

“Hava, her zamanki gibi kasvetliydi. Güneş yüksek duvarın ardında umutsuzca parlamaya çalışıyor, iki duvar arasındaki ifadesiz ve donuk yüzlere ulaşmak istiyor ama başaramıyordu.Güneş, ışınlarını olanca güzelliğiyle gösterememenin burukluğuyla dışarıda bir yerde batmaya başladı. İnsanlar ne güneşin, ne karın, ne sıcağın ne de soğuğun farkındaydı....”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Arada Kalmış Yaşamlar

Hava, her zamanki gibi kasvetliydi. Güneş yüksek duvarın ardında umutsuzca parlamaya çalışıyor, iki duvar arasındaki ifadesiz ve donuk yüzlere ulaşmak istiyor ama başaramıyordu.

Güneş, ışınlarını olanca güzelliğiyle gösterememenin burukluğuyla dışarıda bir yerde batmaya başladı. İnsanlar ne güneşin, ne karın, ne sıcağın ne de soğuğun farkındaydı. Sarmaşıklar gibi onları çevreleyen duvarlara o kadar alışmışlar ve onları öyle bir kabullenmişlerdi ki, kalplerine ve beyinlerine de bir duvar örmüşlerdi. Kolay kolay yıkılmayacak bir duvar...

Bunları da kendileri yapmamıştı zaten, esir değillerdi ya da bir hapishanede cezalarını doldurmak için gün saymıyorlardı. Hepsi dünyanın farklı bir ucundan gelmişlerdi buraya. Güneşin kalpleri ısıtmayı başaramadığı yere.. İlginç olanı, kendi istekleriyle buradaydılar. Hepsi bir şeyden kaçmıştı. Ardında ne bıraktığını kendisi için ne gözyaşları döküldüğünü görmezden gelmeye çalışarak. En çok da kendilerinden kaçmışlardı. Savaşmaktan yorgun ve aciz bir zavallı gibi!..

Buraya geldiklerinde önce içlerini kurt gibi kemiren şeyleri anlatmak istediler büyük bir hevesle. Fakat herkes kendi derdine boğazına kadar öyle bir batmıştı ki, bir süre sonra bu durumu sessizce kabullenmekten başka çareleri yoktu. Birbirlerine sadece birkaç kelime etmeye başladılar. Zamanla kilit vurdular dillerine, yüreklerine.

Yine böyle bir günde, herkes kendi dünyasında kaybolmuşken uzak bir yerden neşeli kahkahalar duyuldu. Kimse önemsemedi önce. Sesler gelmeye devam edince birkaç kişi, derin bir uykudan uyanıyormuşcasına sesin geldiği yöne doğru bakmaya başladılar. Yüzlerinde hafif bir merak belirmişti. Sanki suç işliyormuşcasına diğerleri onlara aşağılık bir yaratık gözüyle bakıyorlardı. Ayağa kalkmaya korktular. Genç yapılı bir delikanlı, yeni konuşmaya başlayan bebek gibi ağzından tek tek sözcükler dökülmeye başladı. Bir şeyler mırıldanıyordu. Kimse duymadığı için bir sorun yoktu. Sürekli tekrar ediyordu bunu kendine. Yüzünde okunan tek şey, gözle görülür bir meraktı. Delikanlı yeniden ayağa kalkma isteğiyle yanıp tutuşuyordu. Kimsenin bakışlarına aldırmadan ayağa kalkmaya çalıştı. Sese karşı duyarlılığı iyice arttı gencin. Şu anda onu kimse ilgilendirmiyordu. Kendinde cesaret bularak mırıldandığı sözleri önce çekine çekine sonra sesini yükselterek söylmeye başladı. Boş boş bakan yüzler şimdi ona merak ve hayranlıkla bakıyorlardı. Sesi giderek netleşmeye başlıyordu. "Onların... onların yanına gitmemiz gerek!.." Bu cümle, dalga dalga yayılarak silik dudaklarda titrek bir tebessüm yarattı.

Duygular, efendilerinin anahtarları kendilerine teker teker verip onların yıllardır kilitli kalmış yaşama sevinçlerini tekrar açığa çıkarma isteklerinin farkındaydı. Anahtarları deneyerek onları salıvermek için sabırsızlanıyorlardı. Görünüşe göre bu sefer zor olmayacaktı bu iş. Efendileri de istiyordu bunu çünkü. Hem de büyük bir istekle!..

Delikanlı insanlara yaklaştıkça onlar da ayağa kalkmaya başladı. Yüzlerinde gerçek bir mutluluk vardı. Hasret kalmışlardı gülmeye. Sonunda! Sonunda başardılar işte. Gülüyorlardı. Yıllardır kabuğunda, zamanın üstünden silindir gibi geçip gittiği insanlar şimdi silkelenerek kendilerine gelmişlerdi. Geç de olsa başarmışlardı bunu. Önemli olan da bu değil miydi zaten? Zoru başarmak. Şimdi tek istekleri dağ gibi duvarları yıkıp bir an önce oraya gitmekti...