Asan Sör (1)

14 / 7 / 2008  Pazartesi tarihinde Deniz İlker Toker tarafından eklendi, 205 kez okundu...

“ Kapıdan çıktım ve tüm telaşımla ayakkabılarımı bağlayıp asansörü çağırdım. Sabırsızlıkla bekliyordum çünkü yetişmem gereken bir mülakat vardı. Tırnaklarımı ağzıma doğru götürürken birden belirdi asansörün ışığı. Tüm hızımla kapıyı açtım ve ALLAHIM! Beşinci kattaki komşumuz yerde yatıyordu. İşin daha da kötüsü yaşadığına dair hiçbir işaret yokt...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Asan Sör (1)

Kapıdan çıktım ve tüm telaşımla ayakkabılarımı bağlayıp asansörü çağırdım. Sabırsızlıkla bekliyordum çünkü yetişmem gereken bir mülakat vardı. Tırnaklarımı ağzıma doğru götürürken birden belirdi asansörün ışığı. Tüm hızımla kapıyı açtım ve ALLAHIM! Beşinci kattaki komşumuz yerde yatıyordu. İşin daha da kötüsü yaşadığına dair hiçbir işaret yoktu. Saat sabahın sekizi. Karşımda yaşlı bir ceset ve aklımda geleceğime atacağım ilk adım. Nerdeyse ben de yığılacaktım ama güçlü olmalıydım. Mantığımı tutup çıkarttım sıkışıp kaldığı yerden. “Kendine gel” diye bağırdım kendime. Kapısını çalacağım hiçbir komşum yoktu. Herkes ya tatilde ya da çoktan işlerine gitmişlerdi. Koskoca apartmanda korkularımla komşuculuk oynuyordum. Bir umut hadi kalk Reşat Amca dedim, galiba deliriyordum.

İşimi düşünmek zorundaydım çünkü bu mülakat için onlarca sınavı girmiş, başarılı olmuştum. Ailemin ödediği kurs paraları, neredeyse yirmi yıllık eğitim hayatım çığlık çığlığa çınlıyordu kulaklarımda. Birden sol omzumda beliren küçük, kırmızı bir melek belirdi, onu dinledim ve tüm çabukluğumla evin kapısını açıp cesedi içeriye sürükledim. Üzerini halıyla örtüp bir daha geri bakmadan kapattım kapıyı ve attım kendimi asansörün içine. Kokusu sinmişti sanki ellerime. İçim, dışıma doğru dörtnala koşuyordu. İndim ve hemen taksiye atlayıp uzaklaşmaya çalıştım ölümden. Tüm yol boyunca neler sorulacak diye tahmin yürütürken kendimi ajansın önünde buldum. Paranın üstünü düşünmeyecek kadar cömert olmuştum telaştan. Tam zamanında ordaydım. Terimi silip, derin bir nefesle girdim toplantı odasına. Her şey yolunda gitmişti ve katıldığım kurslar hakkını vermişti.

Şimdi gelelim, Reşat Amcaya ve onun soğuk bedenine. Ne olmuştu ve şimdi ne olacaktı? Oğluyla birlikte yaşıyordu. Karısını yıllar önce trafik kazasında kaybetmiş, altmışlı yaşlardaki ak saçlı, konuşmayı seven bir amcaydı. Dolmuşa binip tüm zihnimi çalıştırmalıydım. Komplo teorileri koyun olmuş bir bir atlıyorlardı. Oğlu çok asi ve söz yerindeyse deliydi. Hayatta hiçbir baltaya sap olamayanlardandı. Tek bildiği balkonda sigara içip izmaritlerini Zehra teyzenin çiçeklerine fırlatmasıydı. Hiç sevmezdim onu sözün kısası. Kendimi atar atmaz dolmuştan, çita hızıyla girdim apartmana. Hemen kapılarını çaldım ama açan olmadı. Dolandıkça dolanıyordu ipler.

Devam edecek…