Asan Sör (3)

16 / 7 / 2008  Çarşamba tarihinde Deniz İlker Toker tarafından eklendi, 198 kez okundu...

“...bir ceset kadar donmuştu beynim. Açmakla açmamak arasında gezinirken kapının dışındaki ısrarla açmamı söylüyordu. Allahım yalvarırım bitsin bu sınav! “Melih aç şu kapıyı!”diyen annemin sesiydi. Kurtarıcı meleğim gelmişti. Kanatlarını gördüm kapı deliğine emin olmak için baktığımda. Kapıyı açmamla birlikte annemin kanı çekilmişti...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Asan Sör (3)

...bir ceset kadar donmuştu beynim. Açmakla açmamak arasında gezinirken kapının dışındaki ısrarla açmamı söylüyordu. Allahım yalvarırım bitsin bu sınav!

“Melih aç şu kapıyı!”diyen annemin sesiydi. Kurtarıcı meleğim gelmişti. Kanatlarını gördüm kapı deliğine emin olmak için baktığımda. Kapıyı açmamla birlikte annemin kanı çekilmişti. Elini ağzına götürüp salona ilerledi. Arkasından koşup sarıldım tüm çaresizliğimle. Sen ne diye alırsın bu cesedi eve diye payladı beni, haksızda değildi hani. Onu asansörde neden bırakmadığımı bilmiyordum. Annem, telefona sarılıp polisi aramak için ilk hamlesini yaparken. “Dur!!” diye bağırdım tüm gücümle. Anne, ya beni hapishaneye atarlarsa, diye zırladım. Annem tüm bu olayların şahidi olacaktı ve kurtaracaktı beni Reşat amcadan. Kendi halinde bir adam nasıl da dert olmuştu başıma. Polis çok gecikmeden geldi. Soğukkanlılığımı korumam gerektiğini defalarca söylemişti annem. Bir plan yapmıştık ve her şey yerli yerine oturacaktı. Cesedi asansörde bulduğumuzu, oğlunun evde olmadığını ve bu olayın sorumlusunun kendi oğlu olabileceğini de söyledik. Asansörde kalmasındansa eve aldığımızı ve oğlunun gelmesini beklediğimizi anlattık ama bunlar karakola gitmekten kurtarmamıştı bizi. Bir hayli geç kalmşıtık polis aramak için. Annem güçlü kadındı. Çok güzel rol yapardı. Daha çok o konuşuyor ben ise onaylıyordum anlatılanları. Evlerine girip bakmaları gerektiğini söyleyen polis, kapıyı kırıp içeri girdi. Cenaze arabasının gelmesiyle biz de cesedi kaldırır kaldırmaz eve koştuk. Mutfakta bir ceset daha olduğunu söylediklerinde bir sirkte, ip üstünde yürürken düştüğümü gördüm. Annem de en az benim kadar şaşırmıştı ve telaşlı gözlerle anlamaya çalıştı olanları. Şu an hem şüpheli durumuna hem de ters köşeye düşmüştük. Oğlunu suçlarken o çoktan kaçıp gitmişti bir çuval günahla. Çok üzerdi babasını, kan kustururdu okul zamanları. Benden üç yaş küçüktü ama bin basardı bildiği inlik ve cinlikle.

Kendimizi karakolda bulmuştuk. Annem babama hiçbir şey söylememişti ki söyleseydi eminim her şey daha da sarpa sarardı, bu yaşıma rağmen azarlar hatta bir tokatla sıvardı ağzımı. Utanmasam ağlayacaktım, ama evden çıkmadan buzdolabına koymuştum tüm duygularımı. Mantık kokacaktı her hareketim. Olanları bir de orda anlattık ve cinayet suçundan bir numaralı şüpheliydik şimdi. Kapıdaki, asansördeki, Reşat amcadaki parmak izlerim masumluğuma aldırmadan ele veriyordu beni. Annem tüm koruma güdüleriyle donanarak otopsi yapılmasını önerdi ki yapılacaktı. Çünkü ölüm nedenleri hala muammaydı. İfademizi verip ayrıldık küçüklüğümden beri korktuğum o karakoldan.
Annem bu gece onlarla beraber kalmamın iyi olacağını düşünerek tutup götürdü beni. Kim bilir o da nasıl korkmuştu? Şu başıma gelenlere inanmam mümkün değildi. Hala uyandırılmayı bekliyordum bir kova soğuk suyla. Babam hiçbir şeyi bilmeyecekti. Eski günlerin hatırınaydı eve gidişim. Ertesi sabah başvurduğum işten haber gelmişti ve işe alınmıştım. Dünü geride bırakıp o kadar sevindim ki bayram havası dolmuştu içime. Annem de boynuma sarılarak tebrik etti. Hemen eve gidecek, duş alacak ve güzelce giyinip çıkacaktım. Eve geldim, kapıyı açtım. Yine bir kapıyı açışımla dünya dönmekten vazgeçti o an, çünkü...

devam edecek...