Asrın Evliyası8

8 / 5 / 2008  Perşembe tarihinde İbrahim Demirkan tarafından eklendi, 109 kez okundu...

“Özet: 30’lu yaşlarda bekar bir öğretmen olan Cemil aldığı arabanın benzinsiz gittiğini gördükten sonra yavaş yavaş bunun bir keramet olduğunu düşnmeye başlar.Karşısına çıkacak sürprizden habersiz bin bir türlü soru ve şüpheler içerisinde dindarane bir hayata doğru yol alır.AŞK EN ÇOK PARAYI VERENE GİTTİMüdüriyetin kapısına bin bir endişeyle git...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Asrın Evliyası8

Özet: 30’lu yaşlarda bekar bir öğretmen olan Cemil aldığı arabanın benzinsiz gittiğini gördükten sonra yavaş yavaş bunun bir keramet olduğunu düşnmeye başlar.Karşısına çıkacak sürprizden habersiz bin bir türlü soru ve şüpheler içerisinde dindarane bir hayata doğru yol alır.
AŞK EN ÇOK PARAYI VERENE GİTTİ
Müdüriyetin kapısına bin bir endişeyle gittim sesimi toparladım ilk önce yumuşak olmalıydım sonrası da Allah kerim .İçeri girince masasında oturmuş müdür,masanın önünde genç bir bayan ve karşısında müdür yardımcısı.
Müdür;Gel hocam.Hüseyinin hocası
Genç bayan ayağa kalktı elini uzattı, sıksam mı diye içimden geçti ama sıkıysa sıkma dedim,bende elimi uzattım.Siz nerden çıktınız dercesine bakışımı anlamış olmalı ki hemen söze girdi;
-Hüseyin bizim uzaktan akraba.Çok zeki bir çocuktur onun eğitimiyle ben ilgileneceğim.
-peki
deyivermişim kendi kendime.
Müdür söze girdi,
-Şeyle ilgili konuştuk Nazan hanımla..
Müdürün sözü bitmeden lafa başladı Nazan.
-Siz öğretmenisiniz işinize karışamam ama üç gün üst üste ne yaptınız diye sorunca hepsinde kelime-i şahadeti öğrendik dedi, sebebini merak ettim yani bakın benim dedemde müftüymüş yanlış anlamayın ama
-Anladım anladım hamfendi.o öyle denk gelmiştir.uzun zaman ara verince din dersine yetiştirmek için yaptım
Odada bir sessizlik ve rahatlama olmuştu.Böyle bir yalanla kurtulmuştum.müdürün karşısında,kuvvetli ve kudretli bir ailenin dünya güzeli,mankenlere taş çıkartacak güzellikteki bu kızı karşısında aklanmıştım ya Allahın indinde? İçimden haykırmak geldi ‘siz şerefsizsiniz dinsizsiniz diye ama Nazanın güzelliği beni bu isteği düşünmekten de bu isteği şiddetle hissetmekten de alıkoyuyordu.

Öğretmenler odasına döndüğümde herkesin ‘Eczacı fıstık kime gelmiş’ diye Nazan’dan bahsettiğini gördüm.

BOŞ EV

Fıstık ki ne fıstıkdı. Hani bir yudum su mu derler bir içim su mu öyle bir şey anlayın işte tarifinden aciz insan .Cemil efendi kendini zor attı akşam eve. Bir kız görmüştü ve çarpılmıştı.. Bütün gün aklındaydı, beynine kazınmıştı resmen görüntüsü. Okulda, sağda solda, çay bahçesi Rifat’ın Yeri’nde.. -oraya da uğramıştı, evet, bugün-. Şurada, burada.. Kafayı mı yiyordu ya, nasıl olacaktı yani böyle bir şey. Hissettiği bu duygu aşktı.Artık onunla beraber gezen bir kişi daha vardı. Ah ulan şu ihtiyarlık yaş biraz daha küçük olsa dans bile ederdim şu kızla diyecekti ki tövbe estağfirullah çekiverdi.Kendine gel be deli veli dedi. ‘Bir dünya güzelini görünce takıldın peşine / aldatmasın menzile varırken süslü işaretler senide’ diye bir deyiş uyduruverince biraz neşesi yerine geldi. Kendini rahatlatmalıydı bir şekilde.Eline dokundu birden. Parmaklarına.. Ve birden çekti sonra da, ceryan çarpmış gibi.. Aşık mı oluyordu be, ne oluyordu. Aşk mı!?.. Bir bu eksikti işte. Neler saçmalıyordu. Çok karmakarışık duygular içindeydi ya. Etkilendiği açıktı da.. Hayır ya.. Tamam, iyi, hoş’tu da yani mesela, nasıl tanışacakları bir defa. Hani nasıl kaynaşacaklarını bırak. Nasıl tanışacaklar, evet.. E zordu yani onun için; o kadar çabuk tanışabilseydi şimdiye yüz defa evlenirdi. Bıraksındı. Hadi onu da geç, kız evliydi belki. Belki nişanlıydı. Onu bile öğrenemezdi ya, bu kafayla. Anca hayal kurardı. Öğrencisine ‘velini çağır’ deyip o ayaktan mı işi ilerletseydi. Ama ehl-i takva bir müslümana bu tavır yakışırmıydı. Tövbe neuzubillah.Evliyalığı bırak bu kadın taifesi insandan dini imanı da söküp atardı valla. ‘Allahım sen beni affet’ dedi içinden ‘sen beni affet’.İmkansızdı bu aşk evet,imkansız.. E aşk da buradan beslenmez miydi. İmkansızlıktan.. Birden ayağa kalktı ve sinir içinde boşluğa doğru baktı bir an, tehdit eder gibi.. Ve yavaş yavaş, sakinleşti. Şimdiye kadar hiç aşık olmamıştı, evet. Ufak tefek şeyler vardı tabii, bunun gibi ama, aşık olmamıştı hiç ve de bu yüzden olacak aşka inanmazdı. Prim vermez. Olmayacak duaydı bu onun için, hep. Belki de evliya olamamasının sebebi bile buydu zaten.
-Ne
E Leyla’dan ulaşmıştı, Tanrı’ya, Mecnun. Aşktan ulaşmıştı. Öyle değil mi. Pencerenin kenarına doğru gitti ve camdan dışarı doğru bakmaya başladı. Zihnini boşaltmak istediğinde yapardı bunu. Ya da hüzünlendiğinde.. Akşam oluyordu, gün batıyordu. İkindiyi kılmadığını hatırladı ve canı sıkıldı iyiden iyiye. Ne işi vardı burada ya, şu kızın. Yeni bir eczaneydi ve o da oranın sahibi.. Öylesine sorup öğrenmişti, evet, her şeyi. Git, eczane mi açacaksın, İstanbul’da mistanbulda bir yerlerde aç git’ti yani. Ne işin vardı şu dandik yerde. Ama doğru; düşündükçe, orada eczane bir taneydi, o da kör Reşat’ın şu dökülen yeri. Orası bakir bir pazardı onun için. Akıllıydı da yani ha. Ve bu iyice etkilemişti onu, bak. Evet, akıl güzellikten daha çok etkilerdi onu.
İçindeki sesi artık bağırmaya başlamıştı.
-Sus be
Evet, değeri ikiye üçe çıkmıştı birden.
-Yani, imkansızlık, çarpı üç..
-Sus
Sevgilisi var mıydı acaba? Belki.. Ya da yoktuysa bile, şimdiden bir sürü kişi düşmüştür peşine. Buraları iyi tanıyordu, biliyordu. Kaçırmazdı böylesini çoğu uyanık. Dine bakışı nasıldı acaba. Kesin alerjikti. Ama niye öyle diyordu ki. Paranın ve imanın kimde olduğu bilinmezdi. Kendine gel be, kendine. Bir güzel gördün diye dünyanı mı değiştireceksin, be adam. Aşkmış, hah hah ha ha’ydı. Hiç gülesi yoktu. Kendine gel be, deli, veli. Evet, ya, deli veli.
-Sus!
Kutsala saygısı yoktu bir defa. Deli veliymiş.. Deli olabilirdi ama veli kelimesini ağzına bile alamaz. Evet, yasaklıyordu bunu kendine, ağzına bile almayacaktı bir daha. Ne öyle evliya mevliya lafları havada uçuşuyordu. Deli miydi neydi. Kendi kendisine espiri yapıp duruyor.. Çarpılmak, marpılmak.. Yoo, kimse bu kadar saf olamazdı, hikaye anlatmasın. Hemen gidecek ve o arabayı götürüp birilerine baktıracaktı. Evet, hemen. Ve apar topar dışarı çıktı. Arabaya bindi o hırsla. Madem o kadar akılcıydı falan.. Ve ama.. anahtarı yanına almayı unutmuştu, evet. Yavaş yavaş sakinleşti. Soluk alıp verişi normalleşti. Ve derken direksiyonu tuttu ve ağlamaya başladı. Bir histeri nöbetiydi sanki. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Ve ne güzel şeydi şu ağlamak.. Sinirdendi daha çok ama.. Kendine gelir gelmez de kalktı, eve geri döndü. (Devam edecek)