Ayrılık Ölümün Provasıdır!

25 / 3 / 2008  Salı tarihinde Mücahid Kök tarafından eklendi, 436 kez okundu...

“Ayrılık Ölümün Provasıdır ! Hasretin gölgesinde,vuslatın ümidiyle ve cananın hasretiyle kaleme alınmıştır... Tarabya sırtlarında ve tam karşımda batmakta olan güneşin selamıyla başlıyorum yazıma... İşte tren hareket ediyor...Kompartımanın camından sana son kez dokunmak için uzanan elimin çaresizliği kadar biçareydi bu ayrılışımız...Trenin raylar...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Ayrılık Ölümün Provasıdır!

Ayrılık Ölümün Provasıdır !
Hasretin gölgesinde,vuslatın ümidiyle ve cananın hasretiyle kaleme alınmıştır...
Tarabya sırtlarında ve tam karşımda batmakta olan güneşin selamıyla başlıyorum yazıma...


İşte tren hareket ediyor...Kompartımanın camından sana son kez dokunmak için uzanan elimin çaresizliği kadar biçareydi bu ayrılışımız...Trenin raylarla savaşması da bizden ibaretti.Dolayısıyla bu ayrılış rayların bile canını yakıyordu.
Demiri ateşte eritip bükebilirler ancak, ateşe nispeten dayanıklıdır onlar.Fakat ayrılığın bu sahneye düşürdüğü kor, rayları bile yumuşatmıştı.Ayrılığa sebep olan vagonun tekerleini sıkıca tutmak isteseler de bu kor nedeniyle tutunamaz hale gelmişlerdi.Tutunamadılar o vagona tutunamadılar...
Ya Sen?
Harekete geçen trenin sesini işittiğin anda tıpkı benim durumumu , hüznümü taklit edercesine alt dudağını ısırmıştın ki bu taklitten öte iki yüreğin aynı hüzne bürünmesiydi.Son kez dokunma umuduyla sana uzanan elime uzanmıştın fakat bu vuslat kadar uzun mesafeyi yazık ki katedememiştik...
Ayrılık Ölümün Provasıdır !
Uzandım, dokunamamanın ve ayrılık anının verdiği acıyla ve bu sahneye düşen korun yüreğimi burkmasıyla birleşince dayanamamıştım...
Kompartımanın camına yasladığım koluma başımı indirene kadar dayanamamış ve gözyaşlarım süzülmüştü gözlerimden çaresizce...
Ağlamamalıydım. Ağlamanın o an için bana haram olduğunu hissedince kafamı kaldırdım binbir güçlükle...
Tren çoktan hareket etmişti fakat neredeyse aynı yerdeydik.Bu kadar kısamıydı bir ömür gibi geçen zaman?
Sırf senin için , üzülmemen için ayağımda hissettiğim prangalara , yüreğime çakılan pas tutmuş çivilere ve kalbime saplanan oka aldırış etmeden tebessüm etmiştim.Yüreğindeki acıları yüreğimde hissediyordum ve senin de aynı hüznü , acıyı yaşadığından adım kadar emindim.Sen de başarmıştın tebessüm etmeyi.Git gide açılmıştı mesafe, elimi uzatmanın anlamsız olduğunu fark edince cama yaslandım ve hıçkırıklar çoktan eklenmişti sessiz gözyaşlarıma.
Alemin Delikanlısıydım kendimce ama aşk ne delikanlılık ne de mantık dinliyordu...
Ayrılık Ölümün Provasıdır !
O , Gül Deyince güllerin utanıp da solduğu yüzünü seçemeyecek kadar açılmıştı aramız.Sadece elimi sallayabildim.Acılar , Korkular ve çaresizlik içinde...
İstasyondan bizi izleyen orta yaşlı bir amcanın ağladığımı fark edince siması benimkinden farksız olmayan bir hale bürünmüştü. Bana baktı önce uzun uzun , ardından mihrabım dediğim sana ve nihayetinde tekrar gözleri benim üzerimdeydi.Dayanamadı , tıpkı biz gibi eli kalbine gitti ve alt dudağını ısırdı.Kimbilir belki o, bu kutsal , tarifsiz güzelliği yıllar öncesinde yaşamıştı ve hala yaşıyordu dedim yaa Kimbilir???
Ve Sen...
O çaresiz duruşunu , yüreğini öyle hissettirdin ki bu ayrılış sahnesinde ; Hıçkırıklarımın sayısı bir hayli artmış , yüreğime baltalar inmişti.
Ve Görüş açımdan çıkana dek hiçbir şey düşünmeden sadece el salladım , Azrail`in kucağında buz kesmiş ceset misali...
Vuslatın Ümidiyle ve Hasretin Gölgesiyle...
AYRILIŞ ÖLÜMÜN PROVASIDIR !!!

Mücahid KÖK