Aysel/15

9 / 2 / 2008  Cumartesi tarihinde Abdurrahman Tümer tarafından eklendi, 157 kez okundu...

“Aysel Hanım,Yusuf Beyin direk söylediği bu evlenme teklifini başka birinden duysaydı çok garipser ve şaşırırdı belki. Bir insanı bir hafta tanımayla direk evlenme teklif edilir mi? Onu tanımadan,konuşup anlaşmadan,detayları konuşmadan bir bayana hemen teklif edilir mi? Diye düşünebilir di o anda, ama Yusuf Bey için bunu düşünmemişti,yadırgamamış...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Aysel/15

Aysel Hanım,Yusuf Beyin direk söylediği bu evlenme teklifini başka birinden duysaydı çok garipser ve şaşırırdı belki. Bir insanı bir hafta tanımayla direk evlenme teklif edilir mi? Onu tanımadan,konuşup anlaşmadan,detayları konuşmadan bir bayana hemen teklif edilir mi? Diye düşünebilir di o anda, ama Yusuf Bey için bunu düşünmemişti,yadırgamamıştı. Çünkü onun samimi olduğunu ,dürüst olduğunu daha fakülteye gelir gelmez anlamıştı. Tabi o bu teklifi içinden kabul etmişti,hatta bu teklif, içinden fırtınalar estirmişti. Mutluluktan içi içine sığmıyor gibiydi. Fakat belli etmemeye çalışıyordu. Sonra düşünceli, düşünceli Yusuf Beyin gözlerine bakarak,teklif için teşekkür etti. Ve ondan birkaç gün düşünme fırsatı istedi. Yusuf Beyde bunu anlayışla karşıladı.
Bir hafta sonrada ikisi yine bu mekanda tekrar buluşup,konuştular. Aysel Hanım, onun yapmış olduğu evlenme teklifini kabul etti. Evet dedi. Kim bilir bu ‘’evet’’ kelimesi onun hayatında nasıl bir değişiklik yaratacaktı. Kim bilir bu ‘’evet’ kelimesi onu hangi diyarlara götürecekti.Hangi acı olayları,hangi maceraları,hangi mutlulukları yaşatacaktı? Bunu zaman gösterecekti. Evet bunu zaman gösterecekti.
Yusuf Bey, Aysel Hanımla nasıl tanıştığını,ona nasıl evlenme teklifi ettiğini,mutlu,mutlu düşünürken,daha doğrusu gözlerinin önüne getirip,o güzel anları yad edip,hayal ederken; Irak’ın Musul semalarında şafak iyiden,iyiden sökmüş,sabahın ilk ışıkları
Amerikan uçaklarının bütün bir gece bomba yağdırdığı bu şehrin üstüne hüzünlü,hüzünlü yansıyordu. Pencerenin karşısında ki koltuğundan kalkıp,tam dışarı çıkacağı sırada, bahçe kapısının açıldığını duydu. Dışarı çıkar çıkmaz da ‘’baba,babacığım’’ diye yüksek bir sesle
Ona koşan kızlarıyla karşılaştı. Bütün aile birbirleriyle sarmaş dolaş olmuştu. Kızlar ;babalarının ellerini tutuyor, öpüyor,sarıyor,özlem gideriyorlardı. Çünkü bütün gece evde yalnız kalan babalarını düşünmüşlerdi. Onu merak etmişlerdi. Aysel Hanımda eşine sarılıp eve girmişlerdi. Kızlar hemen mutfağa koşup,kahvaltı hazırlamaya başladılar. Karınları zil çalıyordu açlıktan. Sığınakta tostlarını yiyememişlerdi. Çünkü hep babalarını merak etmişlerdi. Üzülmüşlerdi.
Şu an tehlike sirenleri çalmıyordu. Gökyüzünde savaş uçakları görünmüyordu. Ama her tarafta insanlar bir yerlere kaçışıyordu. Dağlara,güvenli alanlara
Sığınaklara. Herkes çok korkuyordu. Çünkü daha dün gibiydi Irak-İran savaşı,daha o savaşın külleri sönmemişti. İşte bir savaş daha. Artık halkın sinirleri bozulmuştu. Savaş üstüne savaş,
Ölüm üstüne ölüm. Halk bıkmıştı,halk sitem ediyordu bu Baas Partisinin keyfi yönetimine.
Irak 1980’de, İran İslam Devriminden sonra küçük çaplı sınır çatışmalarının ardından İran’ı işgal ederek savaşı başlattı. 1988’de BM arabuluculuğunda sona erdirilen savaş sonucunda en az 1 milyon kişi hayatını kaybetti. Halk istemiyordu aslında bu yönetimi ama can güvenliği olmadığı için sesini çıkaramıyordu. Ayrıca Irak,Türkiye hariç bütün komşularıyla arası açıktı.
Onlara hep savaş tehditleri savuruyordu. Sonuç ortadaydı. Halk perişandı,halk sefalet içindeydi. Emperyalist güçlerin oyununa gelerek ülkesini ve milletini mahvetmiş bir yönetim .

Yusuf Bey, kızları kahvaltıyı hazırlayana kadar radyoyu açmaya çalıştı. Haberleri dinlemek için. Ama nafileydi. İçindeki piller bitmişti. Radyo çalışmıyordu. Birden aklına evin önünde duran arabanın aküsü geldi. Radyoyu arabanın aküsüyle çalıştırmalıydı.






YAŞANMIŞ GERÇEK HİKAYE.DEVAM EDECEK.