Aysel/18

12 / 2 / 2008  Salı tarihinde Abdurrahman Tümer tarafından eklendi, 518 kez okundu...

“Dedi sinirli,sinirli. ‘’ya abla anlamadın mı? Şu an saat tam 13.30 dimi?’’ dedi Melek. Daha da fazla sinirlenmemek için başını başka tarafa çevirip,sonra ona dönerek ‘’evet ‘’dedi Cansel. ‘’bak dün de aynı saatte saldırı olmuştu,zaman hep aynı,belli aralıklarla saldırıyorlar. Ben onun için saate bakıyordum. Saatim 13.00 e yaklaştığı zaman korkt...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Aysel/18

Dedi sinirli,sinirli. ‘’ya abla anlamadın mı? Şu an saat tam 13.30 dimi?’’ dedi Melek. Daha da fazla sinirlenmemek için başını başka tarafa çevirip,sonra ona dönerek ‘’evet ‘’dedi Cansel. ‘’bak dün de aynı saatte saldırı olmuştu,zaman hep aynı,belli aralıklarla saldırıyorlar. Ben onun için saate bakıyordum. Saatim 13.00 e yaklaştığı zaman korktum ve buraya gelip saklandım’’dedi. Cansel de durumu anlayıp’’mmmm demek öyle’’ diyerek korku içindeki Melek Hanıma sarıldı. Ve ona sarılı bir şekilde sığındıkları banyodan dışarı çıktılar. Durumu diğerlerine de anlatan Cansel, tekrar gidip radyoyu açtı. Çünkü orda hayat durmuştu. Elektrikler yok,telefon hatları kopuk,mağazalara,dükkanlara kepenkler çekilmiş
Zaman durmuştu sanki.
Aysel Hanım,evin bir köşesinde, kendisinin her zaman oturduğu koltuğundaydı.
İstanbul Büyük Dere’deki Abisi Dursun Beyi düşündü. Onlardan haber alamadığı için kim bilir ne kadar acı çekiyordur diye içli ,içli söylendi. Meraktan yüreği durmuştur zavallının.
Ne yapmak lazım bilemiyorum ki. Nasıl bir haber ulaştıralım oraya,nasıl? Diye kara,kara düşünüyordu. Bir yandan da karşısında oturan eşi Yusuf Beyi manalı,manalı süzüyordu.
Neden beni dinlemedin? Neden geri geldik buralara? Diye. Yusuf Bey de kendisine imalı,imalı bakan Aysel Hanımın bu bakışlarının ne anlama geldiğini anlıyor gibiydi.
Ama o da olayların bu boyuta geleceğini nerden bilebilirdi ki. Daha dün savaştan çıkan bir devletin tekrar savaşa gireceğini aklının ucundan dahi geçiremiyordu.
Aysel Hanım bir yanı başında oturan kızlarına bakıyor,birde karşısında adeta suçluluk duygusu yaşıyor gibi olan eşi Yusuf Beye bakıyordu.
Bir ara hiç unutamadığı komşusu Rukiye Hanımın yaşamış olduğu acı olayı hatırladı. Aslında dünyadaki hiçbir insan daha böyle bir acı yaşamadı,tatmadı. Rukiye Hanım, Aysel Hanımların kuzey tarafındaki komşusuydu. Komşuluğu da çok güzeldi. Sürekli gelir giderdi,hal hatır sorardı. Sakin ve sessiz bir hayatı vardı.Ta ki bir sabah vakti askeri bir aracın gelip evlerinin önünde durana kadar. Her şey orada,o anda başlamıştı.







YAŞANMIŞ GERÇEK HİKAYE.DEVAM EDECEK.