Babam ve Ben

5 / 4 / 2008  Cumartesi tarihinde Cemal Avcı tarafından eklendi, 428 kez okundu...

“O yıl Mertin en korkunç yılıydı.Mert artık hayattan bezmişti.Annesiyle çok fazla birlikte olmasalarda onu çok seviyordu.Ama malesef bir talihsizliktirki Mert in annesi vefaat etti.Mert bu haberi duyunca yıkılmıştı.Ama alışıyordu artık.Kendini kontrol ediyordu.Kandırıyordu sanki kendini nasıl olsa ben annemsiz yaşıyordum diye.Ama sonra birden tek...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Babam ve Ben

O yıl Mertin en korkunç yılıydı.Mert artık hayattan bezmişti.Annesiyle çok fazla birlikte olmasalarda onu çok seviyordu.Ama malesef bir talihsizliktirki Mert in annesi vefaat etti.Mert bu haberi duyunca yıkılmıştı.Ama alışıyordu artık.Kendini kontrol ediyordu.Kandırıyordu sanki kendini nasıl olsa ben annemsiz yaşıyordum diye.Ama sonra birden tekrar ağlıyor buna dayanamıyordu.Yine bir gün mert ağlamaya başladı.Babası mertin ağladığını en sadık yardımcısından öğrendi.Mert annesi vefat ettiğinden beri kendini odaya kililemiş kapısına bırakılan bir-iki yemeği almıştı.Gülçinin telefonlarını reddediyordu.Babasının konuşma iteklerini geri çeviriyordu.



Babası artık çok sıkıldı.Mert ısrarcı bir tavırla onunla konuşmayı reddediyordu.Ama babasını üzdüğünün arkında değilmiş gibi davranıyordu.

1 AY SONRA...



Mert artık alışmıştı.Annesini düşünmüyordu.Aslında her gece gizli gizli ağlasada yinede düşünmüyordu.Bbası bir gece Mertin yanına gelip:
-Mert,oğlum 18 yaşındasın.Koskocaman delikanlı oldun artık.Ben,Ben...senin ağlamana dayanamıyorum dedi.Mert babsına sarıldı.İkiside ağlamaya başlamışlardı.Mert bu anı hiç unutmayacaktı.Babasına titrek bir sesle:
-Ya...ya senide kaybedersem?
Babası:
-Hayır böyle düşünme.Nasıl olsa bir gün öleceğim.Buna alışmak zorundasın mert.Bunlar hayatın gerçekleri.Bir gün evlendiğinde,yuva kurduğunda belkide yanında olamayacağım.Belki torunlarımı göremeyeceğim.Ben çok iserim bunu ama belki olmayacak.Kimse bilemez...
Bu konuşma mert e birz da olsa destek ooluyordu sanki.Sabah olmutu.Gülçin merti radı:
-MERT..! yeter artık 1,5 ydır yüzünü göremiyorum.Oraya geliyorum,dedi ve telefonu mertin üyzüne kapattı.15 dk kalmadan gülçin kapıda bitti.Kapıyı mert açtı.Gülçin merte kapıyı çar açmaz sarıldı.Ve mertin dudağını öptü.Bu uzn sürede mert ne oldunu anlayamıyordu.Ama sadece çok güzel bir duygu olduğunu düşünüyordu.Mertle gülçinin dudakları ayrıldığında Gülçin ona çok sert bir tokat atı.Bunu hakettin dedi.Mert gülçine,Gülçin mert e bakıyordu.İkiside kahkağa atmaya başladı.Mert o günü hiç unutmayacaktı.Bbabası onları gizli gizli seyretmişti.Ve bu sahneye çok mutlu oldu.Mert,babası,gülçin o akşa yemek,yemek için dışarı çıktılar.O gün mertin en güzel günlerinden biriydi.



Mert rtık herşeyi unutmuştu.Gülçin ona çok destek oluyordu.Mert gülçinide babasınıda çok seviyordu.Yani anlayacağınız.Aile bambaşka.


Eğer bu hikayeyi baştan beri neden devm ettirdiğimi sorarsanız,Aile babaşka...