Bayramı Yaşamak

7 / 6 / 2007  Perşembe tarihinde Burak Akdemir tarafından eklendi, 376 kez okundu...

“Bayram, minareden hoş bir seda ile yükselen davudi bir sesle gecenin matemini Yaratan`ın rahmeti ile saf dışı bırakan ezan-ı muhammediyi işittiğimizde başlar ilkin. Soğuk su ile alınan abdest, ardından gelen iki rekât namaz ve bunlara bir de bayram heyecanı eklenince heyecandan uykusu kaçar insanın. Hele ki bayram denen, yıllık izinler gibi i...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Bayramı Yaşamak

Bayram, minareden hoş bir seda ile yükselen davudi bir sesle gecenin matemini Yaratan`ın rahmeti ile saf dışı bırakan ezan-ı muhammediyi işittiğimizde başlar ilkin.

Soğuk su ile alınan abdest, ardından gelen iki rekât namaz ve bunlara bir de bayram heyecanı eklenince heyecandan uykusu kaçar insanın. Hele ki bayram denen, yıllık izinler gibi insana yılın tüm yorgunluğunu unutturan, en ulvi hislerin çarşıda pazarda sokaklarda kol gezdiği bir zamanın kış aylarına denk gelmesi bayramı daha da şevklendirir. Çünkü tabiat beyaz gelinliğini giydiğinde duygular en hassas ayarındadır. Bayram da bu masum hislerin katmerleşmiş halidir. Sabırsızlıkla bekler insan güneşin doğmasını. Merak eder, bugün bayram, acaba güneş farklı mı doğacak diye.

Ufukta kızıllaşan gölge insanın bu malayani merakını giderir. Çünkü doğan güneş aynıdır, asıl farklı olan insanın yüreğinde doğan güneştir. Bayram namazı dönüşü ailenin bütün fertleri ile tek tek bayramlaşılır. Yüzlerde tebessüm, gözlerde yaş eller öpülür, başlar okşanır, harçlıklar verilir mutlulukla. Bayram namazından alınan feyiz, bereket, ihsan ile uzun süren aranın ardından ilk kez oturur insan sofranın başına. Ailenin tüm fertleri ile bir bayram sabahı birlikte olmanın heyecan, bir yudum sıcak çayın lezzetinden katbekat üstündür. İnsan kalkmak istemez sofranın başından, o birliktelik bitsin, büyü bozulsun istemez. Bu kadar samimi, cana yakın bir muhabbeti başka bir yerde bulamayacağını bilir. Bir yerde beklenildiğinin farkına vararak aniden kalkar sofradan.

Gidilecek yere bir an evvel ulaşma arzusu kaplar insanı baştan sona. Yaklaşık bir saat süren ama hiç bitmeyen yolun sonunda bayramdan bayrama hatırlanan büyükbabanın evine gelinir. İlk on-on beş dakika sıkılganlıkla geçer. “Neden sadece bayram sabahları geliyorsunuz?” diye sitemli soruya başlar eğik, gözler halı motiflerini incelemekli cevap verilir. Fakat zaman kumsalda yürüyen karınca misali ilerlerken asıl bayram başlar. Büyük odanın ortasında kurulmuş, büyükçe bir sobanın üstünde demlenen çayla beraber sohbet koyulaşır, muhabbet artar. Bu arada komşuların bayram ziyaretleri de ekmeğin üstüne sürülmüş yağ gibidir. Boşalan bardağın her dolduruluşunda “sohbeti kaçırdım” diye hayıflanır insan kendi kendine. Çünkü o sırada “Ah nerde o eski bayramlar?!..” diye yükselen içli bir sesin ardından büyükbaba çocukluğunda yaşadığı tatlı bir anısını anlatıyor olur.

Ve güzel anılar hiç bitmek tükenmek bilmez nedense. Dinleyiciler o bayramlara iftar vaktine yakın susayan bir insanın suya hasreti gibi hasrettirler. Büyükbaba aynı şeyleri anlatıyor olmasına rağmen ilk kez dinliyormuş gibidir yeni nesil. Eve dönüşte en yakın zamanda tekrar gelineceğine dair söz verilmesine rağmen, en yakın zaman bir sonraki bayram olur. Bir bayram daha böyle gelip geçer insan hayatından. Geride kalanlar ilerde hatırlanmayacak kadar mazide olacaklar.

Bayram ne yazık birkaç günlük zarif tatillermiş gibi anlaşılır oldu. “Ah, nerde o eski bayramlar?!” diyenlere inat, “Ah, nerde o gelecek bayramlar!?..” diyerek bayramların hak ettiği değeri göstermeli ve bundan en iyi şekilde faydalanmalıyız. Bilakis Necip Fazıl’ın:

“Ölüm ölene bayram, bayrama sevinmek var
Oh, ne güzel bayramda tahta ata binmek var..”

dediği gibi bir bayram yaşamak zorunda kalabiliriz…