Benim Babam

20 / 5 / 2008  Salı tarihinde Ayça Zorlar tarafından eklendi, 299 kez okundu...

“Herkesin doğal olarak bir babası var ve çoğunlukla babalar çok sevilir diyebiliriz değil mi?Haklısınız! İşte bu da benim babama sevdamın hikayesi...Doğduğum yerlerde babalar çocuklarına sevgilerini kolay kolay gösteremezler ,çok ayıptır büyüklerinin yanında çocuğunu kucağına almak ya da yanağına bir öpücük kondurmak...Ya büyüklerin olmadığı yerd...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Benim Babam

Herkesin doğal olarak bir babası var ve çoğunlukla babalar çok sevilir diyebiliriz değil mi?Haklısınız!
İşte bu da benim babama sevdamın hikayesi...
Doğduğum yerlerde babalar çocuklarına sevgilerini kolay kolay gösteremezler ,çok ayıptır büyüklerinin yanında çocuğunu kucağına almak ya da yanağına bir öpücük kondurmak...Ya büyüklerin olmadığı yerde babam küçük kızını kucağına almış mıdır?Bilmeeeeem.
Sorsaydın ya? dediğinizi duyar gibiyim ama bu o kadar kolay değildi.
Ben galiba babalı ama babasız büyüdüm,babam çok temiz ve dürüst bir insandı bunları laf olsun diye yazmıyorum.Çağın ender bulunan bir insan türündendi.Biraz da sözüm ona maceraperest birisi idi.Ben ona ileride bu özelliğinden dolayı İndiana Jones demişimdir.Yanlız bu hikayemizin sonuna yakın yıllarındaydı.
Benim İndiana Jones`umun gençliği de çok haşmetliymiş annem öyle anlatır.Bu haşmetten ötürü olsa gerek,birde babamın duygularını ifadesindeki yeteneksizliğinden, babamdan çok çekinirdik.Bu gereksiz çekince bence yıllarımızın sevgisiz geçmesine neden olmuştur.
Öyle bir çekinceydeki bu babamın arabası sokağın köşesinde görününce yatağıma saklanıp uyur gibi yapardım. Onun yakışıklı yüzünün, ifadesi hep sertti.Öyleki günlük konuşmalarımızı bile yapmaya korkardım.Canım babam senin o güzel kalbin by-pass geçirene kadar gerçek potansiyelini gösteremedi.
Babam çok vahim bir kalp krizi geçiripte,kendimi birden hastenin yoğun bakımının kapında bulunca, içimden korkunç feryatlar kopardım.Seni ne kadar sevdiğimi söyleyemeden mi,ya da senin beni ne kadar sevdiğini ben bilemeden mi ölecektin.Baba lütfen bunu yapma!diye bildiğim tüm duaları peşi peşine okuyordum...
Kapıdan hemşirelerin tüm ricalarına rağmen ayrılamadım.Onlar bilemezlerdiki babam benim beklediği hisseder belki kalbi tekrar düzenli çalışmaya başlar diye düşündüğümü...
O zaman denilen metanın böyle zamanlarda hiç ilerlemediğini de öğrendim böylece.Sonsuz gibi görünen zamanın sonunda doktorun kapıdan çıkıpta: -Heyecanlandırmamak koşuluyla içeri girebilirsiniz ve buna sadece inatla burada beklediğiniz için izin veriyorum.
konuşması o güne kadar duyduğum en güzel konuşmaydı.
Babam kafasında ameliyat bonesiyle çok komik görünüyordu belki de öyle değildi de bu benim her tarafından hortumlar sarkan cihazlara bağlı onu, böyle görünce ağlamamak için uydurduğum komik durumdu.Sivrisinek vızıltısı gibi bir sesle:
-Yüzüne ne oldu? dedi.
Yüzüme ne olmuştu bilmiyordumki...
Baba dedim:
-Çok geç kalabilirdim bunu söylemek için ,dünyanın tüm zamanlarında seni hep seviyordum.Bunu artık benden hep duyacaksın.
Gülümsemeye çalıştı sert ifadeli babam:
-Bende hepinizi çok seviyorum.
Bu bana yetmez!
-Ama en çok beni dimi..baba
İçerde daha fazla kalamazdım.Tüm yoğun bakım koşulların canı cehenneme... babamı öptüm çıktım.
Çıkınca bir ayna bulup yüzüme baktım.Aman allahım insanın yüzü bir gece içinde bu kadar çökebilirmiydi...Cidden bu ben miyim?
Babamı ancak aramıza dönünce yüzüm düzeldi.
Tanrıya binlerce şükürler artık önümde onu hergün sevdiğimi söyleyecek günler var.