Bilmeden Yaşamak Anılarla

25 / 6 / 2008  Çarşamba tarihinde Özgün Akar tarafından eklendi, 113 kez okundu...

“Hayatta insan başı bir şey geldiğinde aman neden bu başıma geldi ben sana ne yaptın zalim hayat neden bunu bana yaptın diye bilir. Diğer yandan bunda da bir hayır vardır diyip kaçamak cevaplar veren ya da dugularını bastıran insanlar vardır. Belki bastırmak psikolojideki savunma mekanizmalarındaki en mutlu eden yol ama en tehlikeli yoldurda. Bu ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Bilmeden Yaşamak Anılarla

Hayatta insan başı bir şey geldiğinde aman neden bu başıma geldi ben sana ne yaptın zalim hayat neden bunu bana yaptın diye bilir. Diğer yandan bunda da bir hayır vardır diyip kaçamak cevaplar veren ya da dugularını bastıran insanlar vardır. Belki bastırmak psikolojideki savunma mekanizmalarındaki en mutlu eden yol ama en tehlikeli yoldurda. Bu yüzdendirki insan bir süre sonra feryad etmeye başlıyor kaçıyor kırıyor ve sonunda tatlı bir uykuya geçiyor. Yeniden doğuyor. Bir de bunu düşünelim karışık hesap.
Henüz yeni doğmuş bir çocuk babası yanında annesi dede si herkesi yanında zamanla birileri kaybetmeye başlıyor yavaşça allıyor hayat onları belki tamamen değil ama uzaklaşıyor bir tek sesini bırakıyor ona. Zaman geliyor bırakıp gittiği yıllar uzuyor ve uzuyor bir gün geliyorum az kaldı diyor ama o gün hiç gelmiyor. Beklemeye devam ediyorsun baba uzakta anne yanında diğerleri belli belirsiz hayaller gibi. Tanımıyorsun babayı bilmiyorsun sevmemişsin koklamamış tanımamışsın. Büyüyorsun seninle beraber zaman akıyor 15 yaşına geliyorsun zaman da seninle birlikte geliyor. Az kaldı geliyor diyorsun devamlı kumlar azalıyor. Tanımıyorsun ki babayı sevmemişsin koklamamış tanımamışsın. Ve bir gün anneni düşünüyorsun acaba o ne hissediyor ve zaman doluyor 15 yıl tanımadığın baba geliyor bir gün eve. Ama yüzünde soğuk bir tavır. Herkesin beklediği kişi sadece cansız bedeni giriyor eve. Herkes başına geçip ağlıyor sen sadece izliyorsun. Hiçbir şey hissetmeden tanımıyorsun ki neden ağlayayım diyorsun. Oysaki orada duran senin tohumunu atan seni seven senin için savaşan bir adam ama yapamıyorsun çünkü tanımıyorsun. Eve bir gün için gelen adamı bakmadan sadece uğurluyorsun. İmam sende sadece şu sözleri bırakıyor "Allah veriyor seviniyorsun Allah alıyor neden üzülüyorsun" diyor o kadar mantıklı geliyor ki biliyorsun çünkü BİLMEDEN YAŞAMIŞIM DİYORSUN ve kaçıyorsun belki de kaçmıyor yüzleşiyor pes ediyorsun ama biliyorsun BİLMEDEN YAŞAMIŞIM demeyi.
Böyle ufak bir hikaye şeklinde bir şey yazmak geldi içimde bunun ne tür bir duygu olduğunu biliyorum belki ben değil ama bana çok yakın bir insanın yaşamış olması bundan ders almamı sağlıyor.
İNSAN ELİNDEKİNİN DEĞERİNİ NEDEN BİLMEDİN DİYE SORARSA SÖYLERSİN ELİMDE BİR ŞEY YOKTU Kİ