Bir Delilik Anı
bu gece ne kadar da uzun zaman ne kadar acımasız saniyeleri kırbaçlıyor düşüncelerimi.kıpırdamıyor artık bedenim gözümden iki damla gözyaşı süzülüyor geçmişe.bazen yüreğini arkada kalanlara bırakmalısın ve dönüp bakmaya cesaret etmemlisin.işte öylece bir terkediş anı.perdeleri kapatmalısın sensiz akıp giden hayata tanıklık etmemek için.yorgun ruhunu dinlendirmelisin bazen yalnızlık kelimelerine alıştırmalısın.bir uyku hali kimliksizlik...yalnızlık kokan yastıklara sarılıp hazin bir hayat öyküsünü fısıldamalısın usulca kimse duymasın.gecenin bilmem kaçında uyanıp karanlığı ilmek ilmek hücrelerine kazımalısın.bedeninde bilinmeyenin ellerini hissetmeli sahip olunma duygusunu tatmalısın.hüzünlerle sevişmelisin en doruk noktasına kadar haz kelimesinin hakkını vermelisin.düşünmeden konuşmalısın kendi kendine,kelimelerin siyah ve kırmızı renkli olmalı.sonra kelimelerin maskelerini indirmelisin ansızın ve bilinçsizce.gücünün tükendiği anda acı yüklü zamanların içinde yüzmelisin boğulma tehlikesini umursamadan.kayboluşlar yaşamalısın,delilik anları,kilitlenemez duyguları yaşamalısın,küçük kelime oyunları yapıp kimliğini kaybetmeli ve ummadığın bir anda buluvermelisin...