Bir İnsan Düşünün

5 / 4 / 2008  Cumartesi tarihinde Oğuz İğneci tarafından eklendi, 125 kez okundu...

“Etrafımda dalgalara kapılmış insanlar var.Yaşadıklarını yaşayamayanlar hep bir çeşit suçluluk duyanlar.Kötülüğü indirgenmiş yaşayanlar.Daha zor ve yorucu olanda bu değilmidir ki.Tatmin olamamış insanlar,galiba etrafımda benden çok var... Bir insan düşününün,sakalları yüz hatlarıyla birleşmiş,hüzün kokan bedeni,içine geçmiş hafif bir kırıklık,va...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Bir İnsan Düşünün

Etrafımda dalgalara kapılmış insanlar var.Yaşadıklarını yaşayamayanlar hep bir çeşit suçluluk duyanlar.Kötülüğü indirgenmiş yaşayanlar.Daha zor ve yorucu olanda bu değilmidir ki.Tatmin olamamış insanlar,galiba etrafımda benden çok var...

Bir insan düşününün,sakalları yüz hatlarıyla birleşmiş,hüzün kokan bedeni,içine geçmiş hafif bir kırıklık,vazgeçmişlik boşvermişlik....Odasını dumana doyuran bir insan.Saçları dağılmış sessiz çığlıklar atan.Karanlığa meydan okuyan,kendinden korkan bir insan.Bir insan düşünün.Yüzündeki hafif tebessümün altında yatan acılarını...

Hava iyice kararmaya yüz tutmuştu.Sokak lambasının altında son dumanlarımı çekiyordum.Önce uzaktan tanıyamadım.Sonra kalbimin hızla atmasından olacak o olduğunu anşadım.Yavaş yavaş yürüyordu.Rüzgarın uğultusu kesildi birden.Bense çekinmeme rağmen gözümü ondan alamıyordum.Hiç bitmesin istiyordum bu saniyelerin.Yelkovana akrepe bağırıyordum.``lanet olasıca bir kez olsun dursanda zaman dursa ne olur``diye içimden tekrarlıyordum.Ve şimdi karşımdan geçiyordu.Havanın kararmasından dolayı başlayan sokak lambasının saltanatı onunda yüzünü aydınlatıyordu.Ve gözgöze geldiğimizde hafifçe elini kaldırarak arkadaşça bir selam verdi.Ve birden kayboldu.Bir kelebek gibi hissettim kendimi ve son çırpınışlarımı atıyordum,son çırpınışlarımı yaşıyordum sanki.Çünkü benim arkadaşça bir selama tahammülüm yoktu.Ve bir yokolma seansı daha orada sona erdi...