Bir Seans

29 / 1 / 2008  Salı tarihinde Oğuz İğneci tarafından eklendi, 176 kez okundu...

“Hayır dedi kendi kendine yapamam. Ne cesareti kalmıştı ne de bir amacı.uzuncana bir sokaktaydı yaşadığı ev. buğulu camından gün boyu insanları izlerdi. Ağlayan çocuklar tedirgin günün karmaşaşında kendilerini kendilerinde arayamayan insanlar. Ona göre insanın en az yüz tane yüzü vardı. Evde.işte.okulda.sporda.evde başka bir rol işte başka bir ro...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Bir Seans

Hayır dedi kendi kendine yapamam. Ne cesareti kalmıştı ne de bir amacı.uzuncana bir sokaktaydı yaşadığı ev. buğulu camından gün boyu insanları izlerdi. Ağlayan çocuklar tedirgin günün karmaşaşında kendilerini kendilerinde arayamayan insanlar. Ona göre insanın en az yüz tane yüzü vardı. Evde.işte.okulda.sporda.evde başka bir rol işte başka bir rol alıyordu insan.Acı ise en sadık dostu olmalıydı en azında kendisi öyle görüyordu. Acıların yoğurdu insan yıkılmazmış devamlı bunu komandalara benzetirdi.Uğraşlı zorlu bir eğitim görüyorlardı sonra büyük görevler alıyorlardı.,ne kadar acı çektilerse karşılığını görüyorlardı.Ama ama hala casareti yoktu. Saatine baktı saat dokuza çeyrek vardı.Artık akşam olmuş insanlar bu soğuk akşamda evlerine koşuşturuyorlardı.Az kaldı dedi kendi kendine emektar odası yıllarca onun bu kahrını çekiyordu. Boynunu bükmüş hüzün kokan ve insanı rahatsız eden sessizlik hakimde kendisinde ve bu odasınada yansımıştı.Tekrar saatine baktı dokuza artık yedi dakika vardı.Sabırla arası açıktı.Geniş bir nefes çekti.Kibritin sesi bir an olsun sessizliği ve karanlığı bozdu hayatında her aydınlık gibi bu da saniyelerle sınırlıydı.Odası her gün dumana doyuyordu.Yavaş yavaş heyecanlanmaya başladı erkenden yaşlanan kalbinin hızla attığını farketti.Elini göğüsüne götürdü yumruğunu sıktı artık zamanı gelmiş.Yağmur hızlanmış sokakta tenhalaşmıştı. Ve o göründü,topuklu ayakkabıları zarif hanımefendi şapkası üşümüş bir vaziyette geliyordu.Buğulu camını hızla sildi.Sanki hayat durmuştu o an onun için hayat sadece o anı yaşamaktı artık.Evet yaklaşmıştı sokak lambası artık sadece onu aydınlatıyordu.topuklu ayakkabılarından çıkan sesler yağmurun ve rüzgarın saltanatını bir ana için susturdu.Artık bir tek o vardı.Ve şimdi tam önünden geçiyordu.Kalbi iyice hızlanmış.o bir an için başını kaldırdı ve buğulu cama baktı buda saniyelerle sınırlıydı.Ve gözden kayboluş anı geliş anından bin kat daha hızlı oldu sanki.Perdesini kapattı tekrar yapmurun yağdını farketti tekrar rüzgarın sesi duyulmaya başladı ve saatine baktı saat dokuzdu,akreple yelkovan aynı yeri gösteriyordu.24 saat sonra yine akreple yelkovan aynı yeri gösterecekti ve bu yokolma seansı tekrarlanacaktı.