Bir Söylesem Ne Olduğunu

5 / 7 / 2008  Cumartesi tarihinde Mustafa Naimi Coşkuner tarafından eklendi, 72 kez okundu...

“Bilendir sessiz kalan eksilirken zamansızlığında, acele adımlarla yitişlerin adı gece ki o anlatırken öyküsünü bilirde aynı zamanda gülümsemelerin densiz bir bilgelik olduğunu. Herkes kendince haklıyken bu öyküler yumağında en güzeli yoktur,en acısı da.kendince yaşanır ölü kanat çırpınışlarıyla gökyüzünü yırtan Doğanın çığlığı. Hangisinin seçil...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Bir Söylesem Ne Olduğunu

Bilendir sessiz kalan eksilirken zamansızlığında, acele adımlarla yitişlerin adı gece ki o anlatırken öyküsünü bilirde aynı zamanda gülümsemelerin densiz bir bilgelik olduğunu. Herkes kendince haklıyken bu öyküler yumağında en güzeli yoktur,en acısı da.kendince yaşanır ölü kanat çırpınışlarıyla gökyüzünü yırtan Doğanın çığlığı.
Hangisinin seçileceği değildir hangi seçilmişin ne kadar hakkıyla oynanacağınadır bahisler ve bahse tutuşan en kazançlısıdır, kurban kendisi olmadığı sürece.Yaşam her seferinde diye bir hesap tutmadan dolu dizgin ,tozu dumana katarak kendi belirsizliğinde koşarken kim kalmış diye bakmaz kum dolu gözlerle göremeye çalışanların çığlıklarında kendini sere serpe yatan bakireler gibi sunduğunda her yeni gelene.
Gidiyorum işte her söylendiğinde, gidilemiyorsa, sevildiğinden değildir gidilemediğinden katlanabilirlik ölçümüdür bir bakıma sızlayan ellerin yüreğe vuruş ve yok edişlerinin öyküsü.
Yoksa gözlerinizin aldattığı ve yanılsamalarla dolu olanı sanmayın gerçek, yüreğinizin, içinize akıttığıdır gerçek; hadi dönün bir bakın dürüstçe ne kadar gülümsüyor gerçekte içiniz yalansız. Doğru söyleyemezseniz kendinize siz de yalansınız bunca görkemli gördüğünüz gülmecede. Hani o kimselerin bilemediği, göremediği tek kişilik hücrenizde siz size kaldığınız, kalabildiğiniz o yerde. Alın sorguya kendinizi kaç kez ölmüşsünüz de bilmediğiniz yaşamlarda, geldiğinizi yeniden göreceli kuramların sanal görkemlerin hiçliğine. Acır şimdi yüreğiniz hep aynı karabasanlar dokunuyor yüreğinize ve bu ring dönüyor durmamacasına siz hareketsizken hem de.
Uyanırsınız gecenin her hangi bir zifirinde; “ Sabah olmayacak mı baba, üşüyorum bana sarılır mısın anne”,”Çok kimsesizim, çok kendimleyim kirleniyorum ellerim yüreğimi temizleyemiyor sevdanın adı hiçlikken anne”,”Benim değerlerimin hiç biri yok burada, sizin gösterip olmayanı anlattıklarınız da”,”Ben, ben kendimden eksiliyorum, yaşamdan düşüyorum, ellerin nerede serçe parmağım, korkuyorum”.
Karanlıklar üstüme örtülüyor ve ben hala susuyorum.