 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Bitmeyen VedaBitmeyen VedaBitmeyen VedaSabahın ilk ışıkları ile birlikte Emine hanım koşuşturmaya başlamıştı. Kahvaltıyı hazırlamış,Zeynep gelmeden son sigarasını yakmıştı. Yine her zamanki yerindeydi. O çok sevdiği çiçeklerinin yanında ,belki bu zamana kadar torunundan başka hiç kimseye gösteremediği sevgisiyle yaklaşırdı onlara ,okşardı sohbet ederdi. Çiçeklerde gerçekten onu anlıyormuşçasına şımarık çocuk misali açarlardı çiçeklerini daha bir güzel olurlardı. Sokağa takıldı birden gözü,sigaradan sararmış parmakları ile perdeyi araladı. Gülümsedi. Acele ile sigarasını söndürdü. Gelen torunu Zeynep'ti. Zeynep bir otelin resepsiyonunda çalışıyordu. Gece vardiyası olduğu günlerde torunu eve girene kadar uyumakta zorlanırdı. Kaç sene olmuştu bu işe başlayalı ama hala onun gece yokluğuna alışamamıştı. Zeynep'in anneanne ben büyüdüm artık uyarılarını dikkate almaz ona sürekli tembihlerde bulunurdu. Yirmi birine yeni basmıştı. Birkaç senedir anneannesi ile oturuyordu. Teyzeleri evlendikten sonra anneannesi yalnız kalmıştı.Emine hanım, onu ilkokul çağına getirine kadar anne ve babası ayrıydı. Barıştıklarında Zeynep'i tüm itirazlarına karşı almışlardı. Zaten çok huzurlu olmayan ortamda Zeynep anneannesinde uzakta daha da mutsuz olmuştu. Her gün kavga ve gürültü ile uyanırdı.on sekiz yaşıma gelince kaçıp anneanneme gideceğim derdi içinden, geceler boyu daha çabuk büyümek için dua ederdi. Babası ile sorun yaşayan annesi hiç de iyi davranmaz sürekli azarlar, yaşadıklarının acısını adeta ondan çıkarmaya çalışırdı.Zeynep dediğini yapmıştı. Babası öldükten sonra zaten hiçbir zaman anlaşamadıkları annesini bırakarak anneannesinin yanına geldi. Üniversiteye gitmeyi çok istediyse de şartlar buna müsait olmamıştı. İşe girdi. Mutluydu. Kendine göre güzel bir işi arkadaşları vardı. her şeyden önce evinde huzurluydu. onu sürekli iğneleyen her yaptığı hareketin altında bir hata arayan annesi yoktu. Bu sabah Zeynep'i bir arkadaşı bırakmak istemiş, Zeynep'te servisle dolaşmaktansa hemen eve gelebileceğini düşünüp kabul etmişti. Emine hanım ufak bir incelemeden sonra kapıyı açmak için antreye geçmişti. Zeynep merdivenleri çıktığında Emine hanım kapının önünde onu bekliyordu. -Of çok yoruldum Demişti.Zeynep son basamağı tırmanırken -Günaydın tombişim Dedi. İçeri girdiğinde anneannesine sarıldı. -Günaydın prensesim Zeynep üzerini değiştirmeye giderken Emine hanım çayları dolduruvermişti bile, -Hadi acele et çayın soğuyacak -Tamam derken tişörtünü giymeye çalışarak masaya oturmuştu. -Kimdi bakıyım o yakışıklı? -Hım kim o mu? -Müdürüm -OO -OO ne? Emine hanım gülümsemişti. -Hemende nasıl gördün yakışıklıymış. -Evet yakışıklı dimi? -Evet bekar mı ? -Maalesef canım evli -Aman uzak dur o zaman kızım bir daha binme arabasına -Ay anneanne biz sadece çok iyi anlaşıyoruz. -Olmaz kızım olmaz -Tamam aslında ona hayranım diyebiliriz ama o kadar işte -Sus duymayayım bir daha ah şöyle münasip biriyle mürüvvetini görsem gözüm açık gitmez -Nereye gidiyorsun ? Derken çayından bir yudum almıştı Zeynep -Hem dur bakalım diyerek sözüne devam etti. -Daha erken beni bırakıp hiçbir yere gidemezsin. Ayrıca benim evlenmek istediğim falan yok iyiyim böyle seninle yaşayıp gidiyoruz işte -AA olur mu hiç yuva kurmadan, çıkar çıkar karşına daha kimler çıkar hayırlısı ile hadi çok oyalandın yat artık -Haklısın tombişim ben yatayım çok yorgunum dün yeni bir grup geldi çok yoğunduk. Masadan kalkarken bir iki tabak almıştı eline -Bırak şunları git yat hadi diye ekledi Emine hanım,bir öpücük kondurdu odadan çıkarken anneannesinin yanağına -Deli kız dedi arkasından gülümseyerek,Zeynep uyandığında güneş batmıştı.Günler kısalmıştı. Hava çabuk kararır olmuştu. -Of ne çok uyumuşum diyerek gerindi yatağında, yataktan kaktı.Beyaz gömleği her zamanki gibi yıkanmış ve ütülenmiş olarak sandalyenin arkasına asılmıştı. -Canım benim dedi.Odadan çıktığında yemek kokularından acıktığını hissetti. Emine hanım mutfaktaydı. Nerdeyse zamanının çoğunu mutfakta geçirirdi. Zeynep onun ayaklarını uzatıp ta oturduğunu hiç hatırlamıyordu.Zeynep elini yüzünü yıkayıp salona geldiğinde sofra hazırdı. - Anneanne Allah aşkına niye böyle yapıyorsun ben bir şey yemiyorum yapma bana hazırlama diyorum -Olur mu? Otur bakıyım gece gündüz çalışıyorsun güçsüz düşersin valla -Tamamda ben kendim hazırlarım. Gömleğimi de yıkamışsın yine -Kirlimi giyeceksin? -Tamam tombişim tamam haklısın Zeynep çabucak üzerini giyinip hazırlanmıştı. Zeynep'in yaşayıp ta Emine hanım'ın bilmediği yoktu. Her sırrını her düşüncesini paylaşırlardı. Adeta anneanne torundan çok iki arkadaş gibiydiler. Hatta zaman zaman tatillere bile birlikte giderlerdi. Emine hanım Zeynep'e ve arkadaşlarına çok iyi uyum sağlardı. Zeynep onu yanından ayırmak istemez. Emine hanımda hiç sıkılmazdı.Ertesi sabah Emine hanım yine aynı yerde çiçeklerinin yanında torununu bekliyordu. Zeynep bu sabah çok mutlu görünüyordu.Hatta basamakları tırmanırken sızlanmamıştı bile, içeri girdi. Nefes nefeseydi. -Ay izin aldım -AA niye şimdi -Yoruldum biraz dinlenmek istiyorum. -Sen bir plan yapmışındır. -EE yaptım tabi elbette gidiyoruz -Nereye? -Kızının yanına -AA Antalya'ya mı? -A kızım nereden çıktı şimdi bu? -Gidelim tombişim hem sana da değişiklik olur.Tam bir hafta iznim var. -Anneni mi özledin ? -Yok ondan değil ne bileyim oraya gidelim diye düşündüm. -Zaten bir hafta göz açıp kapayana kadar geçer otur evde dinlen, hem onca yol parası vereceksin bir de yol yorgunluğu -AA sen mızıkçılık yapıyorsun bakıyorum. Zeynep ellerine beline koymuş cevap bekleyen gözlerle bakıyordu. Emine hanım bir süre sessiz kaldıktan sonra -İyi tamam dedi.Hemen ertesi sabah yola çıkmışlardı. Uzun bir yolculuğun ardından Antalya'ya vardıklarında Zeynep'in annesi de şaşırmış, ona da sürpriz olmuştu.Öpüşüp koklaşma faslından sonra havaların güzel olmasından faydalanarak biraz dolaşıp birkaç akraba ziyareti gerçekleştirmişlerdi. Zeynep akşamları arkadaşları ile olmayı tercih etmişti. Emine hanımı da çağırdıysa da annesi hasret gidereceklerini söyleyip engel olmuştu. Ama bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti. Zeynep yol hazırlıkları yaparken annesi Emine hanımın kalması konusunda ısrarlıydı. Ne de olsa her zaman görüşmeleri mümkün olmuyordu. Emine Hanım isteksizdi gitmek istiyordu. Zeynep'te kalması konusunda ikna olmuştu. -Kal anneanne biraz dinlenirsin biraz demiş ve yola çıkmıştı. Daha yol yorgunluğunu atamadan iş başı yapmıştı.İşler çok yoğundu. Yaptığı tatil adeta burnundan gelmişti. Tombişi de yoktu. Kah yemek yiyor kah aç yatıyordu. Tam yirmi gün olmuştu. O kadar çok yoruluyordu ki kendine bakacak fırsatı bulamıyordu. Anneannesini de çok özlemişti. Vardiyalı çalıştığı bir gecenin sabahında eve gelmiş yatmaya hazırlanırken annesi aradı. Direk lafa girmişti. -Anneannen hasta -Ne oldu neyi var derken yataktan adeta fırlamıştı. -Hafızasını kaybetti. -Ne diyorsun anne şaka mı bu?Sabah sabah -Hayır saçmalama ne şakası -Nasıl anlayamadım nasıl? -Aslında on gündür şikayetleri vardı. Ama bir kaç gün önce hasta haneye kaldırdık. -Beni niye aramadın teyzemlerin haberi var mı ? -Al biraz konuş belki seninle konuşması biraz iyi gelir. Geçici bir şeymiş merak etme Annesi telefonu anneannesine vermişti. -Tombişim nasılsın canım -Sen kimsin evladım -Benim tombişim prensesin -Beni niye aradanız ki -Özledim -Ama ben sizi anımsayamadım. Zeynep sessiz kalmıştı.Bulunduğu yere çöktü. Şakamı yapıyorlar acaba diye düşünmeden edemedi.Ağlamaya başladı. Anneannesi de sessiz kalmıştı. Telefonu kızına verdi. -Zeynep orada mısın kızım -Buradayım anne,anne bak şaka falan yapmıyorsunuz değimli? -Hayır dedim -Tamam ben hemen geliyorum -Gelme biz geliyoruz -Peki ne bu? Neden oldu? - Beyninde pıhtı atmış geçici hafıza kaybı yaşanabilirmiş. -Anne ne zaman geliyorsunuz hemen bini uçağa gelin -Dur bugün doktoruna soracağım ondan sonra hemen geliriz. Zeynep çok üzülmüştü.Annesi gün içerisinde tekrar aramıştı. Fotoğraflar yardımı ile Emine hanımın hafızasını biraz da olsa canlandırmayı başarmıştı. En azından artık prensesini hatırlıyordu. İstanbul'a döndükleri gün Zeynep izin aldı. Eve gittiğinde gelmişlerdi.Bu kez kapıyı Emine hanım açmamıştı.İçeri girdiğinde koltuğa uzanmış uyuyordu.Anneannesini görünce şok geçirmişti. O tombiş pamuk gibi kadın gitmiş,yerine bir deri bir kemik yaşlı bir kadın gelmişti. -İnanmıyorum ya anne bu ne hal?Bu kadın birkaç günde mi böyle oldu?Ne yaptın anne -Saçma sapan konuşma Zeynep ben ne yapacağım. Çok ağır bir hastalık geçirdi. -Sen nasıl bir insansın neden beni aramadın? -Zeynep konuşmalarına dikkat et. Aslında ona bakamayan sensin. Sigaradan olmuş. Emine hanım uyanmıştı. Zeynep'i görünce gülümsemişti. -Canım tombişim hoş geldin -Sende prensesim -Çok korkuttun beni iyimi sin şimdi? - Gördüğün gibi işte. Keke bırakmasaydın beni -Aman anne burada olsa hastalanmayacak mıydın diyerek konuşmalarını bölmüştü Sevinç hanım -Keşke canım keşke diyerek içini çekmişti Zeynep annesine bakarak,Emine hanım birkaç gün evindeki eşyaların yerini hatırlamak da zorlanmıştı.Bu yolculuk onun için sonun başlangıçı olmuştu. Hasta haneler bitmek bilmeyen tahliller damar tıkanıklığı yüzünden beyninde pıhtı atmış geçici hafıza kaybı ve felç teşhisi koymuşlardı. O çok sevdiği kızlarından ve torunundan gizli gizli içtiği sigara onu böyle bir duruma düşürmüştü.Aile çok zor bir dönem geçiriyordu. Diğer kızları da ellerinden geleni yapmaya çalışıyorlardı.Geçirdiği rahatsızlıkla beslenme uyku düzeni değişmiş bağışıklık sistemi nerdeyse çok yavaşlamıştı. Bu bağırsaklarına yansımış hatta onun tekrar hasta haneye yatmasına sebep olmuştu. Bağırsaklarında ki hastalık da belli olmuştu. Kanserdi. Her şey arka arkaya gelmeye başlamıştı.Zeynep ve diğerleri perişandı.Her şey bir anda nasıl da alt üst olmuştu.Zeynep ne çalıştığını ne de yiyip içtiğini bilmiyordu. Emine hanım ameliyat oldu. Sorun kısa yollu da olsa çözüm bulmuştu.Bir süre koşuşturma durdu. Emine hanım tekrar evine dönmüştü.Her şey yolunda gibi görünüyordu. Ama bazı değişikler yok değildi. Emine hanım zorlukla yürüyor, hatta kendi özel ihtiyaçlarını bile ancak bir yardımla karşılayabiliyordu. Zaman zaman hafızası zayıflasa da değişmeyen tek şey Zeynep'e olan ilgisi ve şefkati idi. Yine eskisi gibi onunla dertleşiyor onu dinliyordu. Fakat bu sakin dönem uzun sürmedi. Bir gece Emine hanım fenalaştı ve acilen hasta haneye yattı. O günden sonra evine dönememişti. Hastalığın seyri hızlanmış onu yoğun bakıma düşürmüştü. Zeynep çalıştığı için yanında kız kardeşi kalıyor ve yoğun bakıma sadece bir kişi alabildikleri için her gün hasta haneye gelse bile onu göremiyordu.onu bir kez sadece birkaç saniye görmelerine izin vermişlerdi.Öylece yatıyordu. Ağrılarından dolayı uyutuluyordu. Bu haksızlıktı. Canın dan çok sevdiği anneannesini göremiyordu. Haftalar süren bekleyişin sonunda Emine Hanım sessiz sedasız gidivermişti. Zeynep çaresizdi ,dağılmıştı.Kendini yapayalnız hissediyordu. Sanki kaleleri yıkılmış çorak bir arazide çırılçıplak kalmıştı. Aradan geçen zaman acısını hiç hafifletmemişti.Boğazında düğümlenen bir şey vardı. ona veda bile edememiş olması ile birlikte onu gitmeye zorladığı tatil hep bir vicdan azabı olmuştu.Anneannesinin hep hayalini kurduğu yuvasını kurdu. Bir oğlu oldu. onları hiçbir zaman tanıştıramayacak olsa da her gün her fırsatta onlara Tombişini anlattı.Hiç bir zaman ödeyemeyeceği vefa borcunun vicdan azabı ile yaşamaya devam etti. Zeynep için anneannesi ölmüş ve toprağın altına girmiş olamazdı. Bunu hiç kabullenmedi.O daima yanında,kalbinde ve rüyalarındaydı. 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Aralık
1
Aralık
1
Aralık
1
Sudenaz’dan Mektuplar (ııı)
• Ersin Başeğmez • Yaşamdan Hikayeler • 22 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Aralık
1
Aralık
1
Ekim
9
Eylül
24
Yedi Tepeli Şehrin Aşığı
• Nelliy İzbudak • Deneme / Karalamalar • 70 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Eylül
24
Eylül
6
Haziran
13
Ocak
17
Ağustos
2
Ocak
25
Nisan
4
Mart
20 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
