Boşluğa Dokunmak

19 / 5 / 2008  Pazartesi tarihinde Deniz Yaşar tarafından eklendi, 235 kez okundu...

“Fincan elimden düşmeden, geceyi yaran bir karanlık suretinde, dizkapaklarının altına değen kahverengi paltosuyla babam, oturduğum şu Fransız kafesinden içeri girecek. Birazdan sağ boşluğumdan bir torpido yiyeceğim, böbreklerim dökülecekler. İstanbul ağrı gibi saplanacak içime, kimseler çıkaramayacak. Konuşsam dudaklarım kesilecekler. Bir varil m...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Boşluğa Dokunmak

Fincan elimden düşmeden, geceyi yaran bir karanlık suretinde, dizkapaklarının altına değen kahverengi paltosuyla babam, oturduğum şu Fransız kafesinden içeri girecek. Birazdan sağ boşluğumdan bir torpido yiyeceğim, böbreklerim dökülecekler. İstanbul ağrı gibi saplanacak içime, kimseler çıkaramayacak. Konuşsam dudaklarım kesilecekler. Bir varil mavi asit içine gömülüp kemiklerimi eriteceğim. Yağmur korkusu sardı benliğimi. Her an hafızamı yitirebilirim.

Tutkalı eskimiş pullar gibi birer birer önüme dökülüyor yıldızlar. Uzaklardaki adsız bir sarhoşum. Gariplikten başım taş plak gibi dönüyor. Üstüm başım toza bulanmış, içimde ağlama tutkusuyla kasılmış bedenler dolusu hücreler kaynaşıyor. Mürekkep gibi akışkan kıpkızıl kan kokusu alıyorum. Toprağı eşeledikten sonra gerilip yalın kırmızı duvarlara toslayan, bakışları donuk şaşkın bir boğa gibiyim. Dizgini ayaklarına dolaşmaya namzet, oradan oraya koşan, çayırda metruk, bir kurşuna muhtaç, yaşlı bir beygir gibiyim. Kansız karanlığa kan veriyorum bu gece. Kulaklarıma bir kadın çığlığı boşalıyor. Parmaklarımda çarpılar, yüzümde çentikler… Aynaya baktıkça biraz daha adımı unutuyorum. İlk kez bu kadar utanıyorum.

İçebileceğim en sert kahveyi getir bana garson! İstinye’den denize dalıyorum; denizde boğulmak ne tatlı şey… Tonlarca kütük altında ezilmeden yürüyen bir karıncanın cesaretini taşıyor omuzlarım. Bıçkın bir delikanlıyım bu akşam. Közün üzerinde, şişlere geçirilmiş insan suretleri dönüyor. Gözlerim Haliç gibi, ötesine geçmek yasak, zincirler çekiliyor. Neresinden baksan yüzde kırkının kellesini alıyorum önümden, yanımdan, solumdan geçenlerin. Ağrıyan bir dişin yüzünden bütün dişlerimi sökecek gibiyim. Kuşkusuz fırtına kopacak birazdan. Mukavva misali katlanıp önüme serilecek metal gibi ağırlaşan gök. Uzun süre sonra böğüre böğüre ağlayacağım.

Aseton kokusu ciğerlerime doluyor. Sökülsün istediğim tırnaklarım harita üzerinde İstanbul’u oyuyor. Katiyen uyuyamıyorum. Sabaha yakın karnımın ortasından dışarı, bir kirpinin fırlamasını bekliyorum. Bir kesik attım, derimden dökülen bir damla kan tulum çıkartmak için en serseri bahanem. Plastik kulplu bir şehir içinde ağır ağır aşkı yudumluyorum. Damarlarıma işliyor kahve acısı. Parlak granitle kaplanıyor içim dışım. Üzerimde penguenler kümeleniyor.

İnce bir melodi sızıyor kulaklarımdan içeri. Bu akşam, yeryüzünde halen nefes alan, kafası en bulanık Mançuryalı benim. Göğsümden gözlerime, sırtlarında kurşun taşıyor karıncalar. Birazdan gözlerime çökecek karanlık; sürme diye bir hapaz katarakt çekiyorum. Kanser olmayı hiç bu kadar arzulamamıştım. Yetmiş ülke gezmiş, onuncu nesil meşhur bir pandomim üstadıyım. Artık bitiyor. Peşin diyet hükmünde kesiyorum sağ kolumu.

Tenekeden evler rüzgârlarca dövülüyor. Tel gibi bir akrebin kuyruğuna tutunmuş, sürükleniyorum. Halen insan olamadığım mülahazalarıyla çalkalanıyor içim. Dikey bir serüvenden soluk renkler bulaşıyor sinema perdesine. Yüzyıl önceki sessizlikten başka bir ses duymak istemiyorum şimdilik. Tunç koltuğunda çekirge gibi gerinen ulu bir krala sunulmuş bol klorlu bir tas suyu bocalıyorum başımdan aşağı. Öksüz bir kâğıt üzerine somut düşler çizerek uzaklığına ceza kesmekteyim. Aksi gibi suskunluğum tuttu bu gece. Uyumuş numarası yapıyorum çocuk gibi. Gözlerimi açsam hasta olduğumdan şüphelenecek annem. Ne olur bu gece yalnız bırakın beni dalgalar! Hem üşüyorum, soluğum da kesiliyor. Yoksun işte…