Buruşturulmuş Kâğıt

28 / 4 / 2008  Pazartesi tarihinde Mustafa Cilasun tarafından eklendi, 204 kez okundu...

“ Bahtına güneş doğmuşçasına bir uykudan uyanmanın rahatlığını hissederek kalktı. Uzanıp yakın arkadaşlık kurduğu radyoyu kapattı. Kulaklığı sarıp çantasına koydu. Uyumasına yardımcı oluyor onu sakinleştiriyordu. Yatağını düzeltip üzerini siyah pike ile örttü. Kalbi ferahlığı zihnini toparlamasına yardım ediyordu. Pijamalarını katlayıp y...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Buruşturulmuş Kâğıt

Bahtına güneş doğmuşçasına bir uykudan uyanmanın rahatlığını hissederek kalktı. Uzanıp yakın arkadaşlık kurduğu radyoyu kapattı. Kulaklığı sarıp çantasına koydu. Uyumasına yardımcı oluyor onu sakinleştiriyordu. Yatağını düzeltip üzerini siyah pike ile örttü.

Kalbi ferahlığı zihnini toparlamasına yardım ediyordu. Pijamalarını katlayıp yastığının altına yerleştirdi. Elbisesini giydi saçlarını taradı. Terliklerini çıkarıp ayakkabılarını giydi. Kitaplarını ve not defterini de aldı. Durdu, zihninde kendisinden habersiz bir keşmekeş başladı, düşündü. Tasavvur edemiyordu bütün bu yaşadıklarını.

O naif vücut, yorgun nefti gözler…

Durma zamanı değil diye geçirdi içinden, olayları irdeleme hatta kurgulama zamanı hiç değil! Zihnini toparlayıp merdivenlerden indi. Uzun okul yolundan aşağıya hızlı adımlarla yürüdü.

Etraf sakin, sessiz bir yaz mevsimini yaşıyordu. Mütemadiyen rastladığı öğrenci yüzleri okuyamadığı romanlar gibiydi. Mecazlı siluetler, açılmamış naim goncalar… Nihayetinde durağa vardı.

Hafif saçları dökülmüş, bitap bir karaltının yanında belirdiği hissi…

Yaşadığı her andan zevk alan bir kişilik olarak tanımlanır, el vebali çekmek kanına dokunurdu. Saf hatta çevresindeki arkadaşlarına göre salak bile sayılabilirdi. Not tutar, tuttuğu notları paylaşır, cıvıl cıvıl sohbet eder, ahenkli ses tonuyla şiirler okur, zamanı iyi yaşamayı adeta kendine şart koşardı.

Okulun kapısından hızla girdi, sağ koridora saptı. Merdivenleri çıktı. Tekrar sağa saptı. Birkaç arkadaşına selam verdi. Bugün neler olacak diye içinden geçirdi. Dikkati koridordaki yüzlere dağıldı. Bilgisayar odasının önündeki hareketliliğe o da katıldı.

Ufak boylu, saçları seyrelmiş bir hoca kapıyı açtı. Neslihan yavaşça sağdaki bilgisayarlardan birinin yanına kitaplarını koyup sandalyeye ilişti. Yazısını henüz tamamlayamamıştı. Parmakları tuşlara basmakta çok acemiydi. Kaydettiği yazısına devam etmek için bilgisayarı açtı.

Öğrenciler yerlerini çoktan almıştı. Zihninde bir ses “canım” şeklinde yankılandı tekrar. Bu iç sesler onu kızdırıyordu. Aklı, ama kimseye öyle seslenmiyor” diye oyunu bozuyordu. Bir başka pencere daha açtı. Bu sırada masanın sağ tarafında buruşturulmuş bir kâğıt fark etti.

Bir önceki sınıf bırakmış olmalı diye düşündü. Üzerinde matematiksel işlemler okunabiliyordu. Aldı, soluna koydu. Çıkarken çöpe atarım diye düşündü.

Yeşil gözler yanına yaklaştı. Yazdıklarına baktı. Soracağı bir şey kalmamıştı kendisine. Zaten her şeyi öğrenmişti. İftar saatlerinde bile zaman kaybetmemek için yemeği bilgisayar başında yemişti. Ara vermeden her şeyi bilmek, öğrenmek istemişti.

İnce uzun parmaklar buruşturulmuş kâğıdı sol tarafından bir çırpıda aldı. Götürüp çöp kutusuna attı. Bitkin ve solgun bir hali vardı. Kapının yanında çöp kutusunun başında beklemeye başladı.

Neslihan sigara kokusundan nefret ederdi. İnce uzun parmakların bir sigara yaktığını fark etti. Yerinden kımıldamamıştı. Gayri ihtiyari eğilip çöp kutusundan buruşturulmuş kâğıdı çıkardı.

Neslihan hayretle kâğıdı açıp okumasını izledi. İçi bu tuhaflık karşısında burkuldu. Naçar bir çift yeşil göz Neslihan’ın kahverengi gözlerine bakıyordu…

Vera

* Değerli yazı dostumuz “Vera” yine güzel bir çalışmasıyla bizleri sayfamıza katkı sunarak onurlandırmış… Kendilerine çok teşekkürler ediyorum…