Büyüdüm

26 / 6 / 2008  Perşembe tarihinde Gamze Erkoyuncu tarafından eklendi, 61 kez okundu...

“Çocuksu heveslerim biteli çok olmuş meğer. Yüreğim ne çok şeyi arkasında bırakmışda ben bilmemişim. Şimdi bu kadar amaçsız olmak korkutuyor beni. Bu bitişlerde bıraktığım ümitlerimin eksikliği çöküyor gözlerime. Kapkara bir çarşafa dönüyor dünya, rengini değiştirir gibi... Büyüyorsun diyor etrafımdaki dostlar. Büyümek nasılda yaralıyor insanı, y...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Büyüdüm

Çocuksu heveslerim biteli çok olmuş meğer. Yüreğim ne çok şeyi arkasında bırakmışda ben bilmemişim. Şimdi bu kadar amaçsız olmak korkutuyor beni. Bu bitişlerde bıraktığım ümitlerimin eksikliği çöküyor gözlerime. Kapkara bir çarşafa dönüyor dünya, rengini değiştirir gibi... Büyüyorsun diyor etrafımdaki dostlar. Büyümek nasılda yaralıyor insanı, ya da insan yaralandıkça nasılda büyüyor ansızın. Bu yüzden mi özlüyorum çocukluğumu yoksa? Oysa çocukluğum büyüyeli çok olmuş. Avucumdan akıp giden yıllarımın ardından bakarken bir yabancıdan farklı değilim şimdi. Ve bu kendimden uzaktalık korkutuyor beni. İçimdeki uçurum taşıyor bakışlarımdan. O uçurumda çırpınan ruhum öfkesini büyütüyor içimde. Terkedilmiş bir ev gibi ıssızlaşıyor dünya. Büyüyorsun diyor korkumu görenler. Büyümek yalnızlığım oluyor. Ardımda tüm sevinçlerini yaramaz çocuklara kaptırmış bir küçük kız çocuğu ağlıyor o zaman. Kucağında sevdalar büyütmüş, dostluklar büyütmüş ama kendini büyütmeyi bir türlü becerememiş o kız çocuğuna öyle yanıyor ki içim, dokunsalar ağlıyorum onunla beraber. Bu oyunda bana düşen hep yitirdiklerime ağlamak oluyor nedense. Yüreğimde bir hayatın bütün ağırlığı, ardımda kalanları özlüyorum çaresiz. Özlemek çaresizliğim oluyor, büyümek yalnızlığım ve sevmek eski bir alışkanlık sadece... Onca zamanın sonunda yeniden çocuk olmak gibi...