Büyümek İstemiyorum Anne !
Doğarken ağlamışımdır herhalde. Sonra acıkınca yine, canım yanınca yine, korkunca mutlaka yine, hastayken de mutlaka, ağlamışımdır… Peki beni kim sakinleştirmiştir ? Kim sarılmıştır, bana ?
Tabi ki sen, Anne !…
Yıllar geçti . Büyüdüm artık ! Okullar bitirdim … Ama olmadı. Meslek sahibi oldum …Yine yetmedi. Baba oldum … Ama hala büyüyemedim. Seninin gözünde hala “Daha dünkü çocuk” um…
Sahi biz ne zaman büyüyeceğiz ?
Sanırım hiçbir zaman.
Belki de…
Belki de hayatta yalnız kalınca, seni kaybedince…
Ama, ama öyleyse ben …
Artık hiç büyümek istemiyorum, Anne …
Anneler günün kutlu olsun, annem…
10. Mayıs.2008
Dr Haluk Namdar