Büyüyeceksin

12 / 5 / 2008  Pazartesi tarihinde Ayça Zorlar tarafından eklendi, 221 kez okundu...

“O sabah Güneş Gülkız`ın yatağına düşüp te, yanağını tatlı tatlı okşamaya başlamadan uyanıverdi Gülkız.Adı Gülkız dı ama, huyu gül gibi miydi tartışılır.Zaten birazdan sizde Gülkızla birlikte olunca onun ne tür bir güle benzediğini anlayacaksınız. Uyanmıştı ya, annesinin ayak seslerini duyunca gözünü açmamaya karar verdi.Odasının kapısının açıldı...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Büyüyeceksin

O sabah Güneş Gülkız`ın yatağına düşüp te, yanağını tatlı tatlı okşamaya başlamadan uyanıverdi Gülkız.Adı Gülkız dı ama, huyu gül gibi miydi tartışılır.Zaten birazdan sizde Gülkızla birlikte olunca onun ne tür bir güle benzediğini anlayacaksınız.
Uyanmıştı ya, annesinin ayak seslerini duyunca gözünü açmamaya karar verdi.Odasının kapısının açıldığını hissetti.Gözlerini daha da sıkıca kapattı.Annesinin yüzünde gezen nefesini duyumsadı,birden var gücüyle bağırdı:
-Hiç bir sabah sessiz olamaz mısınız siz?Ya ablam,o olmazsa babam ve de sen .Usandım yeter artık erkenden gelip beni uyandırmayın.
-Okula kim gidecek?
dedi annesi.Sesinin tonunu yükseltmemeye çalışarak.
Öff dedi.Her sabah aynı diyolog.birden aklına ilk okula başladığında söyledikleri geldi.O ilk sabah annesinin elini sıkıca kavramış.
-Bu okul denilen yere hergün mü gelicez?
demişti.
Bunu hatırlayınca içinden gülmek geldi.Ama gülmek olur muydu?O sabahı da annesine zindan etmeye karar vermişti bir kere!...
Bu ruh hali içerisinde oflaya puflaya giyinmeye başladı.Giyinirken de ablasına laf atmayı hiç ihmal etmiyordu.
-Süslü yine okulda kime hava atıcaksın?
Sesini kesmeden ,kızcağıza sataşmaya devam etti.
Taki...........!Ablasından kafasına bir tane şaplak yiyene kadar.Zaten bunu bekliyordu.
-Anneeeeee,yetiş ablam beni dövüyor.
İçeride kahvaltıyı hazırlamaya koyulan annesi, la havle çekti.Allahım ne yapacağım ben bu kızla diye göğüs geçirdi içinden.
Gülkız tekrar bağırdı:
-Gelmiyosun dimi?Ama kızın çağırsa gelirdin.
gibi muhtelif şeyler sıralayarak epeyce bağırdı durdu.Neyse içindeki öfke biraz azalmıştı.Annesine göre çok çılgın bir geçiş dönemi yaşıyordu genç kızlığa doğru...
Oysa Gülkızın içinde bu geçişten çoook öte başka fırtınalar kopuyordu, o annesinide, ablasını da dünyadaki hiçbir şeyle ifade edilemeyecek kadar çok seviyordu ve biliyordukiaslında her şeye sebep son yıllarda ailesinin yaşadığı sorunlardı.Bu sorunlar o küçücük kalbinin taşıyamayacağı kadar ağırdı.Sanki çevresinden yaşadığı sorunların intikamını alıyordu.Ara ara çok isterdi o sorun çıkarıcının, ortadan sanki hiç yaşamamış gibi yok olmasını!...Bazen de yaratana kızardı hepsini bize mi verdin sorunların diye...
O içinde tüm dünyayayı sevecek kadar sevgi barındıran bir çocukken,sancılı bir süreç sonrası sanki küçük bir canavara dönüşmüştü.
Bebek olmak ne güzel diye düşündü Gükız.Hiç birşeyin farkında olmamak.Herşeyin farkında olan kendisinin içi çok yaralıydı.Farkındaydı ki, onu sevenleri kırıcı davranışlarıyla çok üzüyordu.
Bu kafasına takıldı okulda da gün boyu düşündü.Kafası o kadar karışıktı ki, sırasında oturup ona kaçamak bakışlar fırlatan can arkadaşının yüzüne bile bakmadı.
Kendini toplaması günün sonunu buldu. Karar vermiş insanların mutlu yüz ifadesini yüzüne yerleştirmiş olarak evin kapısına ulaştı.
Kapıyı çaldı.
Kapıyı açan,yeryüzündeki annelerin, belkide o an en büyüleyici güzelliğine sahip annesiydi.Kendini aslında her zaman en huzurlu hissettiği ve tüm kötülüklerden koruyacağına inandığı anne kollarına attı.
İçindeki tüm olumsuzlukları silmeye çabalıyacağını artık biliyordu.Herşeyden öte onun annesi gibi sağlam bir kalesi vardı.
-Anne
dedi.
Söyleyecekleri boğazına düğümlendi.
Annesi hiç üstelemedi.Sadece
-Büyüyeceksin.
Dedi.










-