Can İçinde Canan Varmış

5 / 6 / 2008  Perşembe tarihinde Deniz Yaşar tarafından eklendi, 106 kez okundu...

“Can: Pufff Canan: Canın mı sıkıldı? Can: Yazıyor yazıyor siliyorum saatlerdir. Rahatsızlık vermek istemedim. Ders yapıyorum biraz.Canan: Bitirdim çalışmayı. Ders mi çalışıyorsun? Gözlerim yaşardı. Can: Islak bir keman çığlığı dinlemek ister misin? Gözyaşına birebirdir. Canan: Dinlemedeyim. Can: Bilirsin yaşam düşlerden arta kalan kısımdan ibaret...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Can İçinde Canan Varmış

Can: Pufff
Canan: Canın mı sıkıldı?
Can: Yazıyor yazıyor siliyorum saatlerdir. Rahatsızlık vermek istemedim. Ders yapıyorum biraz.
Canan: Bitirdim çalışmayı. Ders mi çalışıyorsun? Gözlerim yaşardı.
Can: Islak bir keman çığlığı dinlemek ister misin? Gözyaşına birebirdir.
Canan: Dinlemedeyim.
Can: Bilirsin yaşam düşlerden arta kalan kısımdan ibaret. Rüyalarda karakterler gayet sanaldır. Bir ışık yanıyor ve düğmesine dokunsan da kapanmıyorsa ancak rüyanda olduğunun bilincindesindir. Şuan bir rüyada olmadığımı nereden bilebilirim? Rüyamdaki bir karaktere benziyorsun.
Canan: Hımm. Derinlere dalacağa benziyorsun. Sen dalgaları biriktiredur içinde, iki fincan çay kapıp geleyim ben.
Can: Düşün şimdi bir kere. Daha düne kadar dudağında fakir bir ıslık, aşk denilen zerzevatı Arap sakızı gibi çiğneyip karardıkça tüküren yaşlı bir at hırsızıydım. Bugün bir ekranın içinde esaretlerden avdet ediyor, kulağımda dalga dalga keskinleşen neyzen nefesleri yumuşak melodiler üflüyor. Gözlerimin bir şeylere kapalı olduğundan neredeyse eminim. Halen uyanacağım kaygısını gütmekteyim.
Canan: Dolmuşa benziyorsun, bir plakan eksik.
Can: Eksik olma Canan. Cebimde eskiden kalma bakır bir mangırla üç yüz yıl öncesine uyanıyorum. Birisi yolu gösterse varlığına dair ne bulursam o günden parselleme niyetindeyim. Bunca yıl sonra şayet başıma gelen en iyi şeysen dedemin ekşi bir elma yemiş olduğu kanaatindeyim. Dişlerimin kamaşmasının başka tefsiri yok.
Canan: Başı dumanlı Ağrı Dağının dik yokuşuna benziyorsun. Başında bir dumanın eksik.
Can: Bu üçüncü benzetme oldu. Saymıyorum sanma. Burada mağduriyetlerin biri bin para. Bir prizmaya yansıyan bütün emekler ötesinden sönük bir izmarit gibi çıkıyor. İnancımın beni mağdur etmesi dahi muhtemel. Prizmada kaybolma ihtimaline gönlüm razı değil.
Canan: Bu ne metanet kuzum. İçini ferah tut. Allah büyüktür. Yüzünü bilmeyen izini kaybeder. Ben her gün aynaya bakıp kendime gülmekteyim.
Can: Çarşafa dolanmış Hintliler gibi oldum. Yoldun yoldun kuş ettin beni. Hay Allah seni cennetine hapsetsin.
Canan: Kuş dedin de aklıma geldi. Yaşam dediğin zirveye niyetlenip yerin dibinden filizlenen dik bir yokuştur. Bir basamak yukarıdayken gerçekten, hakikaten, bilâ-tereddüt bir basamak yukarıdasındır. Her makamın manzarası nev-i şahsına münhasırdır. Henüz kulenin kapılarını araladın, zirveyi düşlemek için biraz erken değil mi?
Can: Üzerine yoğurt döksek tadından yenmez haldesin. Sağında ‘k’sı eksik ’mantı’ ya benziyorsun.
Canan: Hem teslim tevekkülü doğurur. Biliyorum ki nefis istemek, beyin düşünmek, kalp hissetmekle emrolunmuş. Hepsini bir kazanda kaynat ki iradenle kepçele kepçele servis et. Umulur ki girdiğin kapı yüzüne kapanmaz. Ardından sürgülenmedikçe dışarıda dahi kalsan bir yolunu bulur yine girersin. Sen de bu ışığı görüyorum. Potansiyel vardı, mültimedyaya boğuluyordun. İyi işler çıkacak gibi senden. Rahat ol.
Can: Bir yük gemisi olsan bandıran deniz, yükün peynir olurdu. Bol peynirli sıcak gözlemeye benziyorsun. Özlemek nedir bilmiyorsun. Daha Pazar olmasına bir asır var.
Canan: Dilin altında benden bakla saklamak parkta takla atarak ip atlamak gibidir, yorulunca önüme düşersin. Dinle hele. Günlerden bir gün okyanusun suyu bitmiş. Yeryüzündeki bütün kumlar gelip demiş ki ‘Ey okyanus! Tüm kalbimizle içindeki boşluğu doldurmaya hazırız’. Okyanus ‘olmaz’ demiş. Dibim delinse dökülür gidersiniz. Sonra hava gelmiş arz etmiş: ‘Ey okyanus! Bütün hücrelerimle ciğerine dolmaya hazırım’ demiş. Okyanus düşünmüş ve cevap vermiş. ‘Nefesim kesilse uçar gidersiniz’ Olmaz demiş. Sonra ağlamaklı yüzü yerde özlem gelmiş demiş. ‘Ey okyanus, gezdim dolaştım kimseler beni kabul etmedi. İzin ver kucağına kıvrılayım’. Okyanus birden heyecanlanmış. ‘Küçülsen yağmur olur başıma damlarsın, büyüsen dalga olur dışıma taşarsın. Benim boşluğum senden başkasıyla dolmaz. Gel hadi’ demiş.
Can: Bulut olsan şimdi gözlerimde olurdun. Avucumdaki damlaya benziyorsun.
Canan: Aman sende ne sulugöz çıktın. Birde rüyadayım diyorsun. Sanırım rüyandaki bir karaktere göre çok gevezeyim. Sende bir anda sus pus oldun. Yazmak ve paylaşmak istemiyorsan saygı duyarım.
Can: E dinlemedeyim.
Canan: Bak sen, vaiz mi sandın beni?
Can: Neyse Canan, muhabbetine doyum olmuyor. Müsaade istesem? Bir partiye katılmam gerekiyor da…
Canan: Hayrola kim öldü?
Can: Ölü diri yok. Memleketten anam cevizli baklavayla Antep fıstığı göndermiş. Çayla harman edeceğiz.
Canan: Boğazından geçecek mi?
Can: E buyur gel, kapımız açık.
Canan: Afiyet olsun. Dışarı çıkıyorum ben de.
Can: Peki, Allah’a ısmarladık.
Canan: Aaa ışık açık, düğmeye basıyorum kapanmıyor...