Can Kuşu

23 / 5 / 2008  Cuma tarihinde Seyhan Nergiz tarafından eklendi, 102 kez okundu...

“İnsanlığımızdan bi haberiz. Ne gibi nimetlerle donatıldığımızın farkına bile varmadan bir ömrü heba ediyoruz… Duyularımızı ve azalarımızı cesedin ihtiyaçları ve zevkleri uğruna tüketiyoruz.Ya ruhumuz? Ya ruhumuzun ‘ebedi olma arzusu’Her bir nimetin; hem dünyaya bakan; hem de, ahrete bakan bir hizmeti görmek üzere verildiğini akletmiyor, öteler ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Can Kuşu

İnsanlığımızdan bi haberiz. Ne gibi nimetlerle donatıldığımızın farkına bile varmadan bir ömrü heba ediyoruz…
Duyularımızı ve azalarımızı cesedin ihtiyaçları ve zevkleri uğruna tüketiyoruz.
Ya ruhumuz?
Ya ruhumuzun ‘ebedi olma arzusu’
Her bir nimetin; hem dünyaya bakan; hem de, ahrete bakan bir hizmeti görmek üzere verildiğini akletmiyor, öteler için işletilebilecek taraflarını köreltiyoruz- farkına varmamakla-
Verene şükretmemekle’
Sağlığın değerini fehmedemiyoruz ve gelip geçici ‘şeyler’ uğruna ona zarar veriyoruz.
Azalarımızın paha biçilemeyecek kadar kıymetli olduğunu görmüyor; onları’ sanki zaten olmaları gerekenler’ kabilinden kullanıyoruz. Eksikliğine, gidebileceğine, elimizden alınabileceğine ihtimal bile vermiyoruz.
Vaktimizin sınırlı olduğunu düşünmek bile istemiyor; geleceğe dair binlerce emelin peşine şimdiden düşüyoruz.
Aklımızın hep var olacağını zannediyoruz; onun da yaşlanacağını, yıpranabileceğini hesaba katmıyoruz.
Bugün bizim için kıymetleri olanların –dünya telaşelerinin-, kavgasını verdiğimiz onlarca ‘şey’in yarınlarda tamamen unutacaklarımız arasında kaybolup gidilebileceklerini hiç hesaba katmıyor; kendimizi onlar uğruna paralayabiliyoruz.
Ne için varım?
Ne ile varımın? Merakıyla düşünmüyor, akletmiyor ve anlamağa çalışmıyoruz.
Her nefes bir nefes kadar yaşlanıyoruz.
Her nefesle -kozadaki kelebek misali – cesedimizi kalınlaştırıyoruz. Ağırlaştırıyoruz.
Can kuşu sonsuzluğa uçmak üzere zaman bekliyor.
Ya yücelere!
Ya karanlık gecelere, derinlere… Aşağıların aşağısına doğru.
Can kuşu, kendine emanet edilen nimetlere iyi bakmalı, onların kendisine niçin verildiğini unutmamalı ki; uçma anı yaklaştığında; cesedin ağırlığına takılıp derinliklere gömülmeden; yücelere doğru kanat çırpabilsin.
Yüksekleri hedefleyenler… Ağırlıklarını gereken yere kadar kullanıp; gerektiği zaman onlardan ayrılmaları gerektiğini en başta akledenlerdir.