Çocukluk Fotoğrafları

9 / 2 / 2008  Cumartesi tarihinde Taylan Özbay tarafından eklendi, 512 kez okundu...

“Annemle babamın yatağının bir ucunda ben vardım, bir ucunda anneannem. Usulca yastıkları üst üste diziyordum, anneannemin elinde bir tığ… Sonra bacak kadar boyumla önce yatağa tırmandım, sonra yastıklara, o büyük hedef yolunda ilerlemekteydim, ‘Superman’ olmalıydım. Anneannemin elinde bir tığ; ben yastıkların tepesinde, kollarım ileriye uzatılmı...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Çocukluk Fotoğrafları

Annemle babamın yatağının bir ucunda ben vardım, bir ucunda anneannem. Usulca yastıkları üst üste diziyordum, anneannemin elinde bir tığ… Sonra bacak kadar boyumla önce yatağa tırmandım, sonra yastıklara, o büyük hedef yolunda ilerlemekteydim, ‘Superman’ olmalıydım. Anneannemin elinde bir tığ; ben yastıkların tepesinde, kollarım ileriye uzatılmış… Uçmasına izin verdim bedenimin, incecik sesimi duydum ‘Supermannn!!!’, sonra yüzükoyun kapaklandım yere. Aradan ne kadar zaman geçti bilmem, anneannemin tığ sevdası sonlandı herhal, yatağın ucundan kalktı, ‘Taylan!’ diye seslendi, ben ses verecek kadar ‘Superman’ değildim o sıra… Sonrasında hatırladığım, üst komşumuz ve anneannemin ellerinde, başımdaki yarık incelenirken bulduğum kendimi. Babam beyaz saçlı, göbekli bir askerdi o sıra, annem başkalarının çocuklarına bir şeyler öğretmekle meşguldü… Aynanın karşısında, beyaz sargıyla dolanmış kafamı görünce, sevmez oldum ‘Superman’i. Akşam olup da annem okuldan geldiği vakit, anneannem, O’nu endişelendirmeden, nasıl anlatacağını düşünüyordu, oğlunun bir çeşit ‘Supersalak’ olduğunu… Ama dedim ya, ben artık ‘Superman’ değildim. Annem kapıdan girdiği an, sargılı kafam ve elimde oyuncak bir tüfekle atladım önüne: ‘Ramboooooo!!!!!!’

Bizim evimizde çokta duymadığım sözleri tekrarlıyordu babaannem: ‘Allaha şükür’, ‘Allah korusun’ sonra ‘Kabul et Ya Rabbim’ diyordu, kısık sesle, eğilip eğilip kalktıktan sonra başörtüsünü düzeltirken… Neydi bu Allah? Dört ya da beş yaşlarındaydım, bir gün, eteklerine yapıştım, ‘Ne bu Allah, nerdedir, kimdir?’ Babaannem yüzüme baktı, ya o yaşta anlayamayacağımı düşündü, ya da acelesi vardı, ‘Allah dünyayı yaratandır’ dedi ve ekledi ‘Yukarıdadır’… Odamda bir dünya haritası vardı, başına oturdum. Bu koca yeri yarattığına göre bir keramet vardı bu adamda, ‘Vayyy..!’ dedim, sonra kapattım haritayı, kuzenim ve kardeşim, araba oynamaya çağırıyordu çünkü… Günler sonra hatırladım babaannemim sözlerini, ‘Allah yukarıdadır…’ Ama ne yazık ki hatırladığımda, tuvaletteydim. Erkeklerin aklı en çok orda çalışır ya hani, bende bu özellik o yaşlarda başlamıştı. Madem yukarıdaydı Tanrı, o zaman konuşmak kolaydı, o da benim gibi biriydi ne de olsa… Kaldırdım kafamı, tavanda Tanrı aramaya başladım. O zamanki evimizin tavan boyası kabarmıştı ve tesadüf ki, insan yüzüne benzer bir şekil oluşmuştu badanada. ‘Buldum! Buldum!’ diye fırlamak istedim tuvaletten, pijamama takılıp düşmekten korktum. O günden sonra, ne zaman Tanrı’ya sığınmak istesem, tuvalete koştum. Bu tam iki sene sürdü. Sonra ev boyandı, benim Tanrı’nın yüzü bembeyaz oldu… O vakit, Tanrı’nın çok daha yükseklerde olması gerektiğini anladım…

...
Bu iki olay, yalnız kalıp, çocukluk fotoğraflarıma baktığımda hep hatırıma gelir. Ne güzeldi, dünya bitmez bir oyundan ibaretti ve ben başka başka rollere bürünebiliyordum her istediğimde; kaçıyordum, saklanıyordum, araba yarıştırıyordum, gol atıyordum, sonra annemler izin verip üstüne bir de kaseti yüklerlerse ‘Nehir’ oyunu oynuyordum saatlerce atari karşısında. Yapanda bendim, yıkanda…

Hiç, ait olmadığınızı düşündüğünüz bir mekanda ve zamanda hissettiniz mi kendinizi? Ben çocukluktan çıkıp, dünyayı tanımaya başladığım andan beridir, ara sıra hissediyorum bu duyguyu, tıpkı bu gece olduğu gibi… Ben, çocukken daha bir insandım sanki…

Yine, böyle bir gecede iki dize karalamıştım, onunla bitsin bu yazı:

‘ben bir gece lambasıyım,
karanlıktan korkan…’