Davet

17 / 5 / 2008  Cumartesi tarihinde Metin Yazar tarafından eklendi, 87 kez okundu...

“SEVGİ:Hayat ne kadarda hızlı geçmiş anlamadan... yaşayamadan...Büyümüşüm de farkına varamamışım hayatın...Dönüp baktığımda arkama,içim acıyor; o kadar acılar yaşamışım ki...Beni büyüten de bu acılar belki de...Duraksadım...Önüme bakmak istedim...Umutsuzca da olsa bir dilek dilemek istedim...Hatırlamak istemedim geçmişimi…Bir gün bile olsa…Acı çe...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Davet

SEVGİ:
Hayat ne kadarda hızlı geçmiş anlamadan... yaşayamadan...
Büyümüşüm de farkına varamamışım hayatın...

Dönüp baktığımda arkama,
içim acıyor; o kadar acılar yaşamışım ki...
Beni büyüten de bu acılar belki de...

Duraksadım...
Önüme bakmak istedim...
Umutsuzca da olsa bir dilek dilemek istedim...
Hatırlamak istemedim geçmişimi…
Bir gün bile olsa…
Acı çekmeden buruk ta olsa bir dilek sadece bu...
Mutluyum...
Ne çok sevenim varmış diyorum,
Gerçek ya da yalan;
Doğru ya da yanlış...
Yanında olmasını istediklerin olmasa da
Mutlu bir gün...

Geçmiş ne kadar zorluyor beni bir bilsen...
Arkama dönüp bakmasam da beni çevreleyen bir geçmiş...

Ne kadar büyümüşüm de farkına varamamışım hayatı yaşamanın...
İnsan hep mutlu olduğunda sevdiklerini görmek ister ya yanında
Olmasa da varlığını hisseder…
Öyle bir şey bu yani…
Bir an mutluyum, sonra bir hüzün giriyor yüreğime.
Ben bunu durduramıyorum.
Durduramayacağım da hayatım boyunca...
Buruk bile olsa dilek dileyemiyorum yani anlayacağın...
İçim körelmiş benim sanırım...
Arkama bakarken düştüğümü bile anlamıyorum artık çünkü...

Ne kadar büyümüşüm de farkına varamamışım hayatı yaşamanın...
Unutmak istesen de unutamazsın birçok gerçeği...
Yeni bir yaş...
Ya yeni bir umut ya da yeni bir acı...

Ne kadar büyümüşümde farkına varamamışım hayatı yaşamanın...

METİN YAZAR:
Güneş doğudan doğar, batıdan batar.
Yüzünü doğuya dön, hep ışık alsın;
karanlıkta kalan arkan olsun.

Keşke güneş olsam, hayatına doğsam, yüzünü bana dönsen ve dünyanı ben aydınlatsam diyor insan.
Keşke karanlıklarda bir mum olsam, küçük bir ışık saçsam içini ısıtsam ve korkmasan diyor insan.
Keşke...

Dilime dolandı yine bu keşkeler.
Hayatın içinde bir yerde olmak, var olmak, varlığını hissetmek, hissettirmek insanın kendisine bağlı. Hayatı yaşayan, günleri göz açıp kapayıncaya kadar çarçabuk tüketen, iyisiyle, kötüsüyle, hüznüyle, sevinciyle kişiye ait yapan da yine kendisi.
Bir parça olmak, hayatla kaynaşmak, karışmak, bir olmak, ben olmak; hepsi, her şey ben de, sen de.

İstediklerin…
İşte o benim hayatım dediğin, bir kaç günden ibaret, sayılı soluklarla sınırla anınla örtüşmüyorsa, sana ait değilse, sende değilse...
Tekrardan gözden geçirmek gerekmez mi… Her şeyi..?

Bak, ne çabuk geçti bir gün daha.
Hadi, dön arkana ve arkanda ki güne bak.
Bir hafta boyunca yap bunu!
Anlayacaksın…
Belki anlıyorsun da `istediklerin`den kopamıyorsun.

Doğu kızıllaşmaya başlar birazdan.
Batı ışıl ışıl ama...
Ben yüzümü doğuya döndüm.
Sabahı bekleyeceğim umutla.
Güneş yarın yeniden doğacak.
Ya sen?