Deli Murat (bölüm 9)

4 / 4 / 2008  Cuma tarihinde Mozan Aras tarafından eklendi, 91 kez okundu...

“Daldın dedi babasına, nerelere gittin hey Kara Murat dedi. Kara Murat denilmesini çok severdi ihtiyar... Yok dedi dalmadım, düşünmekteyim. Söyle Hülya dedi, döndü şaşkın gelinine babacan haliyle, anlat kızım dedi Nazım’ı. Aval aval suratına baktı ihtiyarın, ben niye ki dercesine… Anlatacak bir şey yok baba, saçımı süpürge ettim…...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Deli Murat (bölüm 9)

Daldın dedi babasına, nerelere gittin hey Kara Murat dedi. Kara Murat denilmesini çok severdi ihtiyar... Yok dedi dalmadım, düşünmekteyim. Söyle Hülya dedi, döndü şaşkın gelinine babacan haliyle, anlat kızım dedi Nazım’ı. Aval aval suratına baktı ihtiyarın, ben niye ki dercesine… Anlatacak bir şey yok baba, saçımı süpürge ettim… Bırak boşta gezer gitme ona dediler, ben gitmek ne kelime kaçtım üstüne üstlük diye homurdandı.
Ne garip dedi hayat. Koşarak gidersin, bir süre sonra niye gittiğini bilmediğin için kıç üstü oturursun dedi seslice. Tecrübe saatleri dedi içinden, aktarmalıyım diye düşündü.
Niye kaçtın Nazım’a diye sesini gürleştirdi, kararlı bakışlarıyla net cevabı bekler gibiydi. Sevdim dedi kızcağız… Neyi sevdin diye soruya devam etti…Gelip geçerdi bizim evin önünden kafası hep eğikti kaldırmadı başını, bir gözlerine baksam diye deli olurdum. Gelince göz göze dar ve zor zamanlarda içim erirdi. Bilirdim işi gücü yoktu, aç kalmaya razıydım yeter ki yanında olayım, elini tutayım doya doya seyredeyim diyerek devam ediyordu ki gene ihtiyar girdi. Yapmadın mı bunları dedi. Yaptım, yaptık dedi mahcup bir şekilde. Çok mutlu zamanlarımız oldu. Mutsuzluğumuz paradan yanaydı... Hiç dert etmedim… Ne zamanki yeşil gözlü hikayesi duyulur oldu mahallede, hep sevgim saygım bitti dedi, ağlamaya başladı.
Sordun mu Nazım’a dedi… Yok dedi... Soramadım, üstüne konduramadım bile dedi. Ama aldatılma fikri yedi bitirdi beni, günlerce kahrettim, iş kazası da çok üzdü ama... Bu… Bu incinmişlik, yeşil gözlü hikayesini hiç mi hiç... Hala da kaldıramıyorum baba diye bitirdi.
Gözyaşları yanağında süzülüyor, zoraki yaptığı makyajı, boyası akmıştı her yanına Hülya’nın. Nazım tek elini uzatırken karısına, ittiriverdi Hülya… Çok incindim affetmeyeceğim seni diyen ağlamaklı kocaman gözleriyle öfke kustu kocasına.
Nazım karısının üzüntüsünü hafifletmek yerine daha da sırıtarak, ah yeşil gözlüm dedi… Baba sen devam et. Beni boş ver diyerek bardağındaki içkisini yudumladı.

Falcı kadın zorla baktığı falda, evlilik yakında dedi Murat’la Sevim’e. Sevim’in çok hoşuna gitmişti ki, bir beşlik de fazladan verdi kadına. Hava iyice kararmaya başlamış İtalyan yokuşuna kadar sessizce kah Murat önce kah Sevim önde konuşmadan ilerliyorlardı. İtalyan yokuşunun Arnavut kaldırımlarının kayganlığı Sevim’i tökezletti Murat düşerken elinden tuttu kızın. Zaten iyice dik olan yokuşun ortasından meydanda ki çay bahçesine kadar elini bırakmadı. Meydana geldiklerinde ikisi de yorulmuş ne yapacaklarını bilmez bir halde birbirlerine baktılar. Merhem almalı dedi Murat, sürmeli ezik yerlere. Tamam dedi kız İlkyardım hastanesinin karşısındaki eczaneden alacaklarını aldılar. Hadi dedi kız, gel. Kapının önünde kalakaldılar. Söyleyecekleri ikisinin de boğazında düğümlenmiş inmiyordu bir türlü. Kız sessizce elini tuttu... Hadi dedi bu yana gidelim benim evime. Çatlayacaktı kalpleri dışa vurmuş, benizleri atmış, heyecandan ayakları titriyordu. Bakkaldan yiyecek alalım dedi, hazır bir yiyecek yada…Ne istersin dedi Murat’a bakarken güller açan yüzüyle, söyle hadi dedi..sucuklu yumurta… hı dedi adam…tamam… Çayda yapacak mısın…peki dedi…hala elini bırakmıyordu adamın… Bakkala birlikte girdiler, istekler söylendi…Kaç para dedi kız, Murat ondan önce verdi bakkalın söylediği parayı…Kız misafirimsin ama dedi.. Adam yaaa…dedi… misafir ha…
Daracık merdivenler sanki insanın kafası değecek cinsten ve dikti. Çatıdan
bozma olduğu nasılda belli dedi.Girişi küçük bir kapıdan, minicik bir hol,sağa açılan bir kapı,kapının arkasında bir iki kaban asılı duvarda tahtadan küçük bir elbise askısı, holün sol tarafından girişli, muslukları tıslayan, ışığı fersiz, aynası buhardan kararmış banyo tuvalet karışımı bir yer.Karşıdaki kapı genişçe bir salonu andıran tek odaya açılıyor.Odanın köşesi bölünmüş yarım bir duvarla mutfak havası verilmiş, minik bir masa, üzerinde küçük tüp, bir iki tabak çanak,ve duvarında hava deliğine benzer pencere müsveddesi.Evin incelendiğini fark eden kız, dur dedi..dur..yeni taşındım daha güzelleşecek burası.salonun bir tarafında bir somya, üzeri üzenle örtülmüş, yanında seyyar gardrop, pencereyi gösterdi..bak dedi gel…elinden tuttu…pencerenin kanadını açtı..dışarı çıkalım atlayıp dedi gülerek…eğildi murat ne var diye, sola dön dedi solana, cihangirin tepelerinden böylesi güzellikte denizi göreceği hiç aklına gelmemişti..üstelik penceren dışarı çıkınca nerdeyse bir somya büyüklüğü balkonu görünce inanmıyorum dedi tebessümle. Belinden dışarı sarkan Murat’ı sırtından kucakladı kız, sarıldı, başını yasladı sırtına…Gecenin ışıltısı yüreğine, bedenine vurmuştu. Daha sıkı sarıldı.
Hoş geldin dünyama, hoş geldin Koca Adam dedi.


Devam edecek

Mozan Aras 2008