Dilimden Düşürmediğim Duam Annem

19 / 1 / 2008  Cumartesi tarihinde Burak Akdemir tarafından eklendi, 145 kez okundu...

“Soğuk bir günde insan yalnızsa ve uzaklardaysa, üşüdüyse yaşadığı şahrin sokaklarını bir bir adımlarken aklına ilk ailesi gelir. Samimiyetin ve şefkatin bütün odaları her an dolaştığı, anne-baba sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği bir evinin olduğunu bilmesi çok uzaklarda da olsa insanın içini rahatlatır. Ailesini özlemesi bile yeri geldiğin...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Dilimden Düşürmediğim Duam Annem

Soğuk bir günde insan yalnızsa ve uzaklardaysa, üşüdüyse yaşadığı şahrin sokaklarını bir bir adımlarken aklına ilk ailesi gelir. Samimiyetin ve şefkatin bütün odaları her an dolaştığı, anne-baba sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği bir evinin olduğunu bilmesi çok uzaklarda da olsa insanın içini rahatlatır. Ailesini özlemesi bile yeri geldiğinde haz verir insana. Çok güzel günlerin yaşandığı, bir fincan sıcak çay tadındaki anılar bazı zamanlar umutla doldurur insanın içini. Bu anlar “yalnızlığın hınzır uğultusu” nu işitince insanı sarar baştan sona. Ve yaşanmışlıklar insanı ümitlendirir hayata dair.
İşte ben senden uzaklarda yalnızım, biçareyim. Kanadı kırılmış bir güvercin yavrusu gibiyim. Beni sarmana, beni kollamana çok ama çok ihtiyacım var. Çocukken olduğu gibi başımı dizlerine koyup uyumaya, bana sevmeyi telkin ettiğin masallarını dinlemeye ihtiyacım var. Özlüyorum anne! Sen benim nisan yağmurumsun. Damla damla içime akan gönül pınarımsın. Hayatımı neşelendiren başlangıcımsın. Sensiz bir sonum yok anne. Sensiz bir hayatım yok. Seni özlüyorum anne!
Sensizlik kor gibi yakıyor içimi. Eriyorum sensizlik alevinden. Bu alevi nasıl söndüreyim anne? Araya mesafeler girmişken fersiz gözlerimle doğan güneşe, batan aya nasıl tebessüm edeyim? Yıldızlar isterlerse küssünler. Gökkuşağı isterse açmasın semada yelkenlerini. Kuşlar uçmasın. Ne farkeder ki sen orda ben burda olduktan sonra? Seni özlüyorum anne!
Sen benim nefesimsin, nefesim sensin benim. Boğuluyor gibiyim buralarda. Izdırabımı gözyaşlarımla dindiriyorum. Ak güller kirlendi, zambaklar soldu. Sensiz bu günlerim kabusum oldu. Uyanacağım ve yanımda sen olacaksın. Seni seviyorum anne!
Kokuna ihtiyacım var. Sana sarılmaya, doyasıya ağlamaya kucağında ihtiyacım var. Eski çocukluk günleri, o mesut günleri, yanında olduğum günleri özledim. Gurbette olmak, senden uzakta olmak pek zor anne. Fakat gurbete düşen ne ilk kişiyim ne de son;
Gül büyütenlere mahsus hevesle,
Renk renk dertlerimi gözümde besle,
Yalnız annem gibi o ılık sesle,
İçimde dövünüp ağlama gurbet!
Sen Rabbime şükrettiği duamsın benim. Her an hece hece, kelime kelime dilimden düşürmediğim duamsın. Ellerimi açıp yalvarıyorum Rabbe, beni yeniden sana kavuştursun diye.
Seni seven ve özleyen oğlun..