Dost(um)
İçin içini yerken kıskançlıkla nereye kadar yolun var benle
Bir gülümsemen yoktu bana dostum, küçük yükselişlerimde
Düşmanın olmak ne kadar basitmiş, yetermiş bir adım sadece
Yüksek uçuşu bıraksam, şeytansı bakışın dost olur bana yine
Uyuşur ruhum tekrar tekrar, anlamadı gitti bu hayatın iç yüzünü
Ters orantılı her şey, uymadı tabular yerlerine bir türlü
Mutlu hayatsa bırak kendini, sok dibe kadar bataklığa doğru
Kahkahalar sarhoş eder hissetmezsin, artık başlamıştır sevgi oyunu
Bir iki lafa aldırış etme, salakça gülümsemenle ol onun kulu
Umursamamak ilacından atmış hapı, gözlerinde yok ışıltılı ruhu
Maskeye gerek yok, kendinde değil kimse morun gibi uykulu
Küfürle dolu ağzım şimdi, bilinmezlikler beni iksir içinde boğdu
Sona varış başlangıç, başlangıçsa sona varış olmuştu
Başlamadan biten yollardaki kayıp ilanlarında hep beni buldu
Bulan kayboldu, sandı ki aslında bana yardım edip iyi oldu
Kendi köşeme çekilip oturdum, bağıranlar arttıkça kalbim sustu
Uykuya dalmak için şarkımı söylerken, huzursuzluk benim ruhumu soydu
Ağlamak küçükken dokunulmazlıktı şimdi güçsüzlüğün sembolü
Meleğin kolları boşken sarılmalara şeytanınki her zaman dopdolu
Yine merhabalar başladı, yeni hikâyelere biyografim özenle koyuldu.