Dosta Mektup

14 / 5 / 2008  Çarşamba tarihinde Orhan Karartı tarafından eklendi, 148 kez okundu...

“Dostum! nihayet sende başladın,o eşsiz ve anlamsız mücadeleye.Kim bilir, ne çok şeyin özlemini çekiyorsundur.Özgürdeğilsin şuanda biliyorum,ama boş ver, hepimiz geçtik bu yoldan.Burada çok şey değişti desem inanırmısın?Yaşadığımız o güzel günler geçtihiçbir şey eskisi gibi değil artıkNe kadar üzülsende geçti o günler.mehtabı seyrederek eşsiz kız...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Dosta Mektup

Dostum! nihayet sende başladın,
o eşsiz ve anlamsız mücadeleye.
Kim bilir, ne çok şeyin özlemini çekiyorsundur.
Özgürdeğilsin şuanda biliyorum,
ama boş ver, hepimiz geçtik bu yoldan.
Burada çok şey değişti desem inanırmısın?
Yaşadığımız o güzel günler geçti
hiçbir şey eskisi gibi değil artık

Ne kadar üzülsende geçti o günler.
mehtabı seyrederek eşsiz kızılırmağın kenarında,
buz gibi biraları yudumladığımız günler.
Okul bahçesinde top koşturan çocuklar,
Apartmanların balkonlarından el sallayan şımarık kızlar.
Bütün bunlar bize seni hatırlatıyor,
derin bir iç çekiyoruz.
Ama elden ne gelir ki geçti o günler,
o parasız ve gururlu günler.

O sıcak tezgahın başında yorulmadan çalışırdın
Kranlık ve isli dükkanın,
nasırlı ve güçlü ellerin, alnından süzülen terin,
sanki sana seni anlatıyordu.

Her akşam olduğu gibi o eski otomobilin bozuk kapısını açardın içerden bize
ve pavyon kalkışıyla kalkardık pazar yerinden serin cumartesi akşamlarında.
Hatırlarmısın kafaları çektiğimiz o güzel günlerde,
dışardan gelen her gürültüde, irkilerek bizi uyarırdın
ve ansızın gelirdi baban o soğuk sesiyle çağırırdı seni
sonra korkarak ortalığı toparlardık, heyecanla

Pazar sabahları bir türlü kaldıramazdık seni yatağından
ve mutlaka kavga ederdik, hiç bitmezdi
bir kahvaltı kavgası, bir temizlik kavgası
nasılda teselli verirdi bize, ardından gideceğimiz piknik heyecanı

Akça kavağa giderdik her hafta, güler eğlenirdik.
öğle yemeğinin ardından kavgamız başlardı yine
ben su doldurmam derdin ve kaçar giderdin
o her zaman ki tepeye.

Geride kaldı o günler.
Her mahellede bir kız, her sokak ta bir anımız vardı
mahallede her köşe bir dünyaydı sanki...

Bir başka olurdu bayram sevinçleri
kurban kesiminin ve cıvıl cvıl çocuklu misafirlerin
beklendiği günler.
Her bayram o saygılı akrabaların, komşuşarın, şımarık çocukların,
evi ziyaret ettiği o güzel günler geçti.

Binalarla dolu caddeler ve avare turlar attığımız sokaklar.
Yollarda kızlar gülümser
hızlı adımlarla gezdiğimiz mutluluğa giden yol gibiydi caddeler

Geçti o günler, o parasız fakat keyifli mutluluk günleri
kaçamak bakışma günleri. Kızlar camın arkasından bakarlardı bize
heyecanlı ve mağrur bakardın sende onlara.
elindeki ve yüzündeki kara lekelriyle beraber.

Biz kendimizi tatlı dilimizle, bazan kalemimizle
gerektiği zamanda yumruğumuzla savunurduk

Yüreğini bu ellere ödünç verdinde gittin sen
gelince almak üzere.
Hatırlasana o bizi şaşırtan korkutan ayrılığı,
anaların ve kardeşlerin içe dokunan ağıtlarını,
hatta gizli göz yaşlarıyla ağlayan o genç kızı.

Ailenle beraber bir akşam yemeği yememiş olmanın
ve hiç katılmamanın pişmanlığı vardır içinde biliyorum.

Geçti evet hepsi geçti.
yeniden yaşamak üzere, yeniden sımsıcak ve dopdolu
ayrılığı hiç olmayan bir ömür yaşamak üzere geçti...