Duyuyor Musun?

14 / 10 / 2007  Pazar tarihinde Gürkan Adam tarafından eklendi, 1696 kez okundu...

“SİNOPSİS Emine, Batman’da yaşayan bir öğrencidir. Sorunlarını günlüğüne aktarmaktadır bir dostu gibi… Bir gün okulda günlüğünü arkadaşları çalar ve Emine’nin günlüğünü okuyunca kendilerinin de aynı sorunlarla başbaşa olduklarının farkına varırlar. KARAKTERLER EMİNE-Durgun, içe kapanık ve dalgındır.ESMA- Hırslıdır. İntikam almak ve insanlar...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Duyuyor Musun?

SİNOPSİS


Emine, Batman’da yaşayan bir öğrencidir.
Sorunlarını günlüğüne aktarmaktadır bir dostu gibi… Bir gün okulda günlüğünü arkadaşları çalar ve Emine’nin günlüğünü okuyunca kendilerinin de aynı sorunlarla başbaşa olduklarının farkına varırlar.


KARAKTERLER

EMİNE-Durgun, içe kapanık ve dalgındır.
ESMA- Hırslıdır. İntikam almak ve insanları zor durumda bırakmaktan hoşlanan biridir.
HATİCE- Esmanın sinsi planlarına gönülden katılan, sinsi görünen bir tiptir.



(SAHNE 1)
(Slâyt sayfası 1: Dünyada he üç saniyede bir kişi intihar girişiminde bulunuyor ve kırk saniyede biri intihardan ölüyor. Slâyt sayfası 2: Amerika’da her yıl 30 000 kişi intihar ederek ölmekte. Slâyt sayfası 3: Türkiye’de 1974–2004 yılları arasında 40 000 intihar girişimi olmuş, sadece 20 000’i 1995–2004 tarihleri arasında gerçekleşmiş. Slâyt sayfası 4: Petrolüyle, faili meçhul cinayetleri ve Türkiye ortalamasını aşan intihar oranlarıyla Batman’da 2001–2006 yılları arasında 402 kişi intihara teşebbüs etti. 80 kişi intihar ederek öldü. Ölenlerin 43’ü kadındı. )

(SAHNE 2)
(Bir okulun çıkış-dağılış saati. Öğrenciler yığın olarak okul kapısından çıkmaktadırlar. Emine de bu yığının içindedir. Durgun ve sıkıntılıdır.)

(SAHNE 3)
(Emine bir parkta banka oturur. Öğrenciler vardır diğer banklarda. Emine defter-kitaplarını taşıdığı çantasının içinden günlüğünü çıkarır. Yazmaya başlalar.)

EMİNE- (Emine’nin azdıkları fondan seslendirilmek- tedir) Sevgili günlük; Yine aynılaşmış günlerin birinin bitimindeyim. Yine her zamanki gibi toprak yoldan geçip, kerpiç evin sıkıntılarına doğru gideceğim. Yine aynı aile görüntüsünün, huzursuzluğunu kavgasını, bağrışlarını izleyerek babamın beni ne zaman töre için pazarlayacağını düşünerek, zenginlerin sorunlarının anlatıldığı dizileri izleyerek geceyi yani ömrümün bir kısmını bitireceğim. Yine, dizilere benzemeyen okul hayatı ertesi gün tekrar başlayacak.

Başka hayatlara olan bağımlılığımı düşünüyorum. Bu gereksiz hayatı neden sıkıntılarla yaşamak zorunda olduğumu soruyorum kendime. Bu ikilem veya “çok-elem” içinde kurtuluş yok mu? Günlük? Duyuyor musun? Duyan var mı?

(SAHNE 4)
(Teneffüs zili çaldıktan sonra Emine sınıfına girmektedir. Sırasında çantasında kalemini ararken…)

KIZ ÖĞRENCİ- Emine! Seni coğrafya öğretmeni arıyordu.
EMİNE- Neden?
KIZ ÖĞRENCİ- Ne bileyim ben!
EMİNE- Nerede?
KIZ ÖĞRENCİ- Öğretmenler odasında…
(Emine sırasından kalkarken çantasında bir kitap yan sıradaki Hatice’nin dikkatini çeker)

(SAHNE 5)
(Hatice yanındaki Esma’yı dirseğiyle dürter)

HATİCE- Kız?
ESMA- N’oldu?
HATİCE- Şu ne?
ESMA- Bilmem. Al, bakalım.
HATİCE- Alayım mı?
ESMA- Al hadi!
(Hatice Emine’nin sırasının altında silgisini arıyormuş gibi davranarak çantasının içinden günlüğünü alı)
ESMA- Günlük bu? Sus!(tedirgindir; birinin görüp görmediğini kontrol eder)Çantana koy!
HATİCE- Galiba… (kendi çantasına koyar) Sonra bakarız(gülmektedir)
ESMA- (gülmektedir)Kim bilir neler var içinde!
(Emine sınıfa girer. Arkasından öğretmen de sınıfa girer)

(SAHNE 6)
(Zil çalar. Öğretmen içeri girer. Birkaç öğrenci ayağa kalkar. Diğer öğrenciler kendi hallerinde konuşmaya devam etmektedirler.)

(SAHNE 7)
(Zilin çalışını öğrencinin biri eliyle geri sayarak beklemektedir. Zil çalar. Öğle arası saatidir. Öğrenciler öğretmenden önce sınıftan çıkma yarışındadırlar. Hatice ve Esma sınıftan çıkmaktadırlar. Esma gülmektedir sınıftan çıkarken Emine sırasına başını koymuş dinlenmektedir. Üç öğrenci kalır sınıfta. Bu öğrenciler yemek atıştırmaktadırlar)

ÖĞRENCİ- (cam kenarındadır. Açık olan pencereden aşağıdaki arkadaşına bağırmaktadır) Reha gelirken ayran getirsene! Hadi be…

(Emine çantasında bir şeyler aramaktayken birden aramasını telaşlı olarak sürdürür.)

EMİNE- Yok! Yok! Yok! N’aparım? (Emine çantasında, sıra altında günlüğünü aramaktadır. İçinden telaşlı telaşlı düşünmektedir.) Nereye koydum bunu. Bulamazsam mahvolurum. Allahım ne olur bulayım günlüğümü. Başka bir şey istemiyorum. Biri mi aldı acaba? Kim? Kim? Ya bulamazsam… Tek dostumu… Nasıl kaybolur yaa…

(SAHNE 8)
(Esma ve Hatice okulun yanındaki parka giderler. Banka otururlar. Telaşlıdırlar)

ESMA- Hadi çıkar şunu.
HATİCE- (çantasından günlüğü çıkarır)Bu açılmıyor, kilitli!
ESMA- Ver şunu bana…(Günlüğü elleriyle çekiştirerek açmaya çalışır sonra yerden bir şey arar sonra bankın kenarına vura vura günlüğü, açar ) Açtım(!)

(SAHNE 9)
(Esma ve Emine günlüğü ortalarına alarak okumaya başlarlar. Fonda Emine’nin sesi vardır)

“Ders diye bu işkenceye, koşullanmışlığa neden bu kadar bağımlılaştık anlamıyorum. Tıkış tıkış sınıflarda “oku çocuğu” “yaz çocuğum”la dersler bitiyor. Hergün bu düzen sürüp gidiyor. Hayatımız okumaya bağlanmış fakat işkence gibi… Okumadan kurtuluş da yok!”
(günlüğün sayfasını çevirirler)
“Babam her gün annemi döverken görüyor evliliğin nereye vardığını. Neden zorla evlenecekmişim, bunca insanlık dramına şahit olurken? Zavallı annem bunca yükü omuzluyor ben okuyayım diye. Kendi bir gün görmedi mutluluğu…
Babama kalsa kız kısmı okusa ne olur okumasa ne olurmuş… Bunca üniversiteli var iş bulamıyor… Beni başlık parası olarak görüyor, çocuğu gibi değil. Koyunu besleyip yaşı geldi mi nasıl satarlarsa aynen öyle…
(sayfayı çevirir Esma)

HATİCE- Dur biraz… Tamam.

Kız dedikleri, evde kocasının sözünü dinler. Kocasına ve çocuklarına bakar gerektiğinde sopasını yer erkeğin stresini alır evin kraliçesi olurmuş… Nasıl bir düzendir bu?”
“Televizyon da olmasa geceler nasıl geçer? Televizyonsuz hayat olur mu? Tüm hayallerimi sarmalayan minik kutu… Hayal kutusu… Filmler, diziler başka hayatın olduğunu gösteren belge…”
(günlüğün sayfasını çevirirler)
“Erdal beni bu hayattan çıkarabilir mi? Hiç sanmıyorum. O da başka türden bir erkek. Önce kendini düşünür o… Yine de umut en iyi ekmek bizim gibilere. Ya okuyacağız ya da evleneceğiz! Başka çare var mı?”

HATİCE- Yok valla…
ESMA- Bu kızın bizden farkı yok ki(!) (Esma çevresine bakınmaktadır. Çevrelerindeki banklarda kızlı erkekli gruplar vardır)

“Erdal beni kurtar… Ne demeliyim bu çocuğa. Evden kurtulmak için sen gereklisin mi demeliyim? Erkeğimin beni kurtarmasını beklersek(!)
Hayat dizilerdeki gibi olsa… Tek sorunum aşk. Para derdi yoktur kadınların dizilerde. Zengindirler hep. Keşke ben de bu kadar şanslı olsaydım.
(günlüğün sayfasını çevirirler)
Burada kurtulmayı bekliyorum. Evlenerek bu hayattan kurtulmaya çalışmak? Diğer seçenekler neler? Okumak, İstanbul’a kaçmak ve intihar… Bunca insanın neden canına kıydığını anlıyorum.”

HATİCE- (Duygulanmıştır)Ben de…
ESMA- Bu kadar yeter. Okumak gelmiyor içimden.
HATİCE- En son ne yazmış ona bakalım(günlükteki son yazılan yeri arar)

“Başka hayatlara olan bağımlılığımı düşünüyorum. Bu gereksiz hayatı neden sıkıntılarla yaşamak zorunda olduğumu soruyorum kendime. Bu ikilem veya “çok-elem” içinde kurtuluş yok mu? Günlük? Duyuyor musun? Duyan var mı?”
(Esma ve Hatice birbirlerine bakarlar)

(SAHNE 10)
(Çevredeki banklardaki kızlar(Her banktan bir kız, toplam dört kız) kameraya tek tek bakarak içlerinden “duyan var mı?” derler(ayrı sahneler olarak))

(SAHNE 11)
(Sadece Batman mı? yazısından sonra, gazetelerden Türkiye’deki diğer kızların intihar haberleri…)

(SAHNE 12)
(“İntihar, doğa ve toplum yasalarına uyum sağlayamayanların kurtuluş umududur!” yazısı görünür)

SON