Eski Mektuplar

16 / 5 / 2008  Cuma tarihinde Ahmet Gökalp Yonca tarafından eklendi, 133 kez okundu...

“Yürüdüğüm bu ıssız yerde nisan güneşi yolumu aydınlatıyordu.Karanlık,derin sevgilerin tükenmez enerjisiyle sana geliyordum.Gevşek,renksiz görünüşüm belkide seni hayal kırıklığına uğratacak ama bu güne dek yazılan mektuplar bu gevşeklik ve renksizliği bir anda siliverecektir o sevdalı gözlerinden.Ben hergün senin gelecek mektubunu;iç gıdıklayıcı ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Eski Mektuplar

Yürüdüğüm bu ıssız yerde nisan güneşi yolumu aydınlatıyordu.Karanlık,derin sevgilerin tükenmez enerjisiyle sana geliyordum.Gevşek,renksiz görünüşüm belkide seni hayal kırıklığına uğratacak ama bu güne dek yazılan mektuplar bu gevşeklik ve renksizliği bir anda siliverecektir o sevdalı gözlerinden.
Ben hergün senin gelecek mektubunu;iç gıdıklayıcı bir heyecanla bekliyordum.Posta kutum,pembe çiçek açmış ihtiyar gülün kokusuna kapılmış,gelen mektupları sıcak bir nefes gibi sarıyor,sarmalıyordu.Yine o güzel günlerden biri;tüm içeriğiyle,yalnızlığımı erdeleyen bir mektup.Tüm işimi gücümü bırakıp kendimi unuturcasına, mektubu incitmeden açıp tüm gülücüklerimi veriyordum özlem duyduğum görünmez aşkıma.Ben yazıyordum;aradan günler geçti ondan mektup gelmiyordu;ben yazıyordum,mektuplarım okunmuyordu;ben yazıyordum ve günler geçiyordu yazdıklarımdan cevap almayalı.Hiç umudumu kaybetmeden son bir mektup yazdım vefasıza;``Neden yazmıyorsun?unutuldukmu yoksa.hadi yaz artık bekliyorum.``cümleleriyle sızışan.
VE bir kaç gün sonra üstü tozlarla kaplı bir mektup geldi,belliydiki geciken bir mektuptu.Tarihine baktım bundan onbeş gün öncesine aitti.bu defa zarfı parçalarcasına açtım.içinde sadece ``taşındım,ne olur artık yazma`` diye not vardı.ondan gelmişti.oturup ağladım;usulca olanlara yandım ve hiç kaybetmediğim ümidim bu sefer mağlup olmuştu.Bu mağlubiyetten üçgün sonra memurluk sınavı sonuçları geldi.Kazanmıştım.Ama inanırmısınız sevineceğim yerde üzülmüştüm ;çünkü ben onun mektubunu bekliyordum.biraz buruk biraz sevinçle yeni görevime HATAY daki ANTAKYA PTT binasında başladım.İşimi çok iyi yapıyordum ve bu yüzden on yıllık çalışmanın ardından PTT genel müdürü oldum.O günlerde evli olmanın ve iki çocuğumun olduğuna seviniyordum.HEM artık o mektuplarıda beklemiyordum;çünkü onun yazdığı mektupları aratmayacak güzellikte konuşan bir kocam vardı.
Fakat birgün kocam salonda yalnız oturmuşken ben gelmiştim ve o beni görmemişti.Elinde on taneye yakın mektup vardı.Kocam ilk başta bu mektupları benden saklamaya çalıştı ama daha sonra onları bana gösterdi.Üstünde benim el yazımla yazılmış adres satırları vardı.Tam on iki mektup.Hemen bir mektubu açtım ve mektupta şunlar yazılıydı;``Neden yazmıyorsun?Unutuldukmu yoksa.hadi yaz artık bekliyorum.``
Önce gözyaşlarım dökülmeye başladı yanaklarımdan.Kocam kendisinin beni aldattığının hissine kapıldığımı zannetti ve şunları söyledi;
-Bu mektupları yaklaşık on iki yıl önce bana Konya`dan isimsiz biri yazıyordu.Aslında yetmişe yakın bu mektuplardan vardı ama bunlar son gönderdikleri.Onları alıp okumuştum fakat boş bir avuntu olduğunu düşündüğüm bu yazıntıdan vazgeçmiştim.Şimdi bunları saklamamın sebebi sadece güzel hatıraları olmasıdır.
Bu konuşmanın ardından eşime sarıldım ve hızla odama koştum elli altı tane mektup getirdim.Kocam birini açıp okudu.O DA ağladı benim gibi.Çünkü yıllar önce bu mektuplar birbirini hiç tanımayan ama şimdi kaderin buluşturduğu bir yerde evlenen ,farklı yerlerden gelen iki kişinin mektuplarıydı.BENİM VE KOCAMIN.Bana güzel günler yaşatan kocam,meğerse evlenmeden önce benimle Konya`dan Bursa`ya mektuplaşan eşimmişte on yıldır bu şeyi farkedememiştim.Şimdi bir kaç mektubun ,kaderi çizdiği bu yolda sevgimiz bir kat daha arttı kalplerimizde....


KENDİ MEMLEKETİMİN KOKUSUNU VERMEK İSTEDİM VE BU Hİ. DÜNYADA OLMAYN KAHRAMANLARIMI TAAA ŞEHRİME KADAR GETİRİP BULUŞTURDUM..ONLARA ÖM
ÜR BOYU MUTLULUKLAR DİLİYORUM