Feryat(4)

29 / 5 / 2008  Perşembe tarihinde Koray Kızılcan tarafından eklendi, 135 kez okundu...

“Heyecanı büyüktü Feryatın..İçinden hep erkek olacağı geçiyordu bebeğin.Erkek olursa adını umut koyacaktı,şimdiden kararını vermişti.Muhsin yine o eski muhsin olmuştu.Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Sürekliliği yoktu bağlanmalarının,çok çabuk değişebiliyordu.Feryat iyice ağırlaşmış,artık kendi işlerini bile yapamaz olmuştu çoğu zaman.Muhsinle ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Feryat(4)

Heyecanı büyüktü Feryatın..İçinden hep erkek olacağı geçiyordu bebeğin.Erkek olursa adını umut koyacaktı,şimdiden kararını vermişti.Muhsin yine o eski muhsin olmuştu.Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Sürekliliği yoktu bağlanmalarının,çok çabuk değişebiliyordu.
Feryat iyice ağırlaşmış,artık kendi işlerini bile yapamaz olmuştu çoğu zaman.Muhsinle ilgilenemiyordu.yemek dahi yapamyordu bazı günler..Nihayet bekledikleri gün gelip çatmıştı.Feryat kırk haftadır karnında büyüttüğü canla buluşacaktı.Hafta sonuydu,Muhsinle geleceğe dair planlar yaparkekn birden kısa bir sancının kasıklarını sıkıştırdığını hissetmişti.Acaba dedi..
-Muhsin,bana birşeyler oluyor..
-Ne oldu Feryat,sancımı?
-Galiba...Böylemi başlar bilmiyorum ama,girdi çıktı..
-Biraz bekleyelim mi?Yoksaa..kalk kalk hastaneye gidelim en iyisi..
Feryat hazırlanmaya başlamış, bu arada Muhsin de hemen bir taksi bulup getirmişti kapının önüne.Yola koyulmuşlardı.Arabada giderken Muhsin..
-İyimisin ,varmı ağrın diye sordu Feryata..
-Hafif dedi
-Tamam deyip ..taksiciden biraz daha hızlı olmasını rica etti.Gelmişlerdi,artık hastanedeydiler.Doğumhanenin kapısından Feryatı uğurlarken içeriye elini tutup..
-Burda bekliyorum seni,sağ salim gel bebeğimizle olurmu?
-İnşallah.. dedi Feryat.Başka hiçbir şey diyememişti belki heyecandan ne söylemesi gerektiğini unutmuştu.Muhsinin bu değişen ruh hali belki onu şaşırtmıştı yine.
Muhsin,yerinde duramıyor doğumhaneden çıkan her hemşireye Feryatı soramadan edemiyordu.Yaklaşık altı saat geçmişti..Doğumhanenin kapısı açıldığında,Bu defa tamam galiba deyip ayağa kalktı..Hemşire yanına yaklaşıp..
-Gözünüz aydın,bir oğlunuz oldu dediği an dünyalar onun olmuştu sanki..
-Feryat nasıl ..Yani eşimm..
-İyi beyefendi,çok iyi yarım saate kadar yukarıya odaya çıkaracaklar.
-Tamam ,sağolun,peki bebek?Nasıl..?
-Çok güzel bir bebek,birazdan göstereceğim size..
-Tamam,bekliyorum..
Artık baba olmuştu Muhsin..Hemen hastanenin dışına çıkıp bir çiçekçi dükkanı buldu.Feryatın en sevdiği çiçek olan karanfillerden rengarenk bir buket yaptırdı,ve hastaneye döndü.Feryatı getirecekleri odanın önünde beklemeye başladı.Beş on dakika sonra,asansörün kapısı açılıp sedyenin üzerinde Feryatı görünce hemen yanına yaklaşıp..
-Annelerin en güzeline diyerek çiçekleri sunmuş,yanağından öpmüştü.Feryat henüz bebeği görememişti, yalnız güzel bir bebek olduğunu söylemişti hemşireler ona.
-Gördünmü dedi Muhsine..
-Yok görmedim henüz,hemşireler göstercekti ama ben çiçek almaya gittiğim için bulamadılar mı ne yaptılar bilmiyorum..Beraber görürüz işte, iyi değilmi.
-Evet, ne zaman getirecekler umudumu..
-Umut mu?
-Evet umut,adının umut olmasını istiyorum Muhsin..
-Güzel isim,olsun hayatım,umut olsun adı..
Umudunun gelmesini beklerken Feryat yine durgunlaşmıştı.Bu Muhsinin dikkatini çekmiş,doğumdan çıktı nede olsa yorgun ve bitkin olması normaldir diye düşünüyordu..Aslında,Feryat bundan sonra olacakları geçiriyordu aklından.Muhsinin bir günü diğer gününü tutmuyordu çünkü.Artık tek değildi.Güvenemiyordu Muhsine ilerisi için.İkiside dalmışken bu düşüncelere..Kapının tık sesi kendilerine gelmeleri gerektiğini hatırlatmıştı..Hemşire kucağında bebekle girmişti odaya,yattığı yerden doğrulmuştu Feryat,artık bebeğini umudunu kucağına almak istiyordu...

.../...

(devam edecek)