Feryat(6)

16 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Koray Kızılcan tarafından eklendi, 87 kez okundu...

“Feryatın bu yalnızlığı bir çok şeyden ödün vermesi gerekliliğini düşündürmek zorundamıydı?Bunu yorumladı durdu kafasında saaatlerce..Yorumsuz kaldı nihayetinde,susmak belki kendini kandırmak adına daha kolayına geliyordu.Muhsinin eve gelmesiyle gitmesinin artık anlamı yada buna bir anlam kazandırmanın gereksizliği sıfıra indirgenmiş bir hayatı p...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Feryat(6)

Feryatın bu yalnızlığı bir çok şeyden ödün vermesi gerekliliğini düşündürmek zorundamıydı?Bunu yorumladı durdu kafasında saaatlerce..Yorumsuz kaldı nihayetinde,susmak belki kendini kandırmak adına daha kolayına geliyordu.Muhsinin eve gelmesiyle gitmesinin artık anlamı yada buna bir anlam kazandırmanın gereksizliği sıfıra indirgenmiş bir hayatı paylaşmanın değersizliğiyle bütünleşmişti.Bu kadar kolay tükenecekleri hiç aklına gelmemişti,evet tükenmişti Feryat,Muhsini çok sevmişti onun bu sevgisinin yükünü taşıyamayacak kadar zayıf olduğunu ikibuçuk sene içerisinde anlamıştı.Artıke evdeki tartışmalar dört duvar arsında sus-pus olmuyordu.Yazdığı yazılar bile hep mutsuzluk karamsarlık hatta çoğu zaman intiharımsı iletilerle doluydu.Umudun varlığıbir çok şeye engel oluyordu belkide.
Sabah olmuştu ,yine aynı saatte umudu hazırlamış çocuk arabasıyla parka doğru yola çıkmışlardı.Evden çıktığı an dışarının kendini rahatlatan havasını soludukça gerçekten o iki odalı avin bir hapishaneden farklı olmadığını anlıyordu.Rahatlıyordu dışarıya çıkar çıkmaz..
Parka girer girmez gözleri o esrarengiz admın herzaman oturduğu bank`a ister istemez kaymıştı.Henüz ortalarda görünmüyordu,herzamanki yerine oturmuş umutla konuşmaya başlamıştı feryat..
-Umudum,biliyorum beni anlamıyorsun belki,bu kim ne diyor diye aklından geçiriyorsundur belkide..Ama konuşacak kimsem yok ki ,cevap vermesendeyüzüme baktığın an beni anlıyor hissi veriyorsun ya bebişim işte o zaman insan olduğumun farkına varıyorum..İnsanlığımı unutturdular bebişim.Annen böyle değildi,değildi umudum...
Feryat bir yandan umutla konuşuyor bir yandan da gözünden akan yaşları kimseler görmesin diye elleriyle siliyordu.Umuda o kadar dalmıştı ki onun o gül yüzünden başka hiç bir yere bakmamıştı.Bu sırada esrarengiz adam gelip oturmuştu her zamanki yerine.Ona yine tahlilci gözlerle bakıp hareketlerine anlam vermeye çalışıyordu Feryat..Geldikten üç dakika kadar sonra bir sigara yakıp üç yada dört defa içine çekip hemen bitiriyor sonrasında dalıp gidiyordu bir süre..Yine sigarsını yakmış,oracıkta kaybolmak istercesine koyu bir yalnızlığa gömmüştü kendini.Oturduğu yerden kalkıp ona doğru gitmeye karar vermişti artık.Bir yolunu bulup konuşacaktı,aslında bilmiyordu ne yapacağını.Tanımadığı birine ne diyebilirdiki,usulca yaklaştı,ve..
-Afedersiniz oturabilirmiyim buraya?dedi..
Adam şaşkın bir halde etrafına baktıktan sonra,
-Tabi buyrun oturabilirsiniz..dedi
Feryat bank`a oturmuşçocuk arabasınıda ayaklarının önüne kadar çekmişti.Lafa nasıl başlayacağını bilemiyordu,umutla belki ilgilenip laf atar diye beklemeye koyuldu.Ama adam hala o dalgınlığın içindeydi,içinden konuşuyor birşeylerin savaşını veriyordu,bu çok belliydi.Feryat dayanamayıp ..
-Özür dilerim,yanlış anlamazsanız birşey sormak istiyorum ?dedi
Adam cevap vermemiş sadece olur dercesine kafasını sallamıştı.
-Bir haftadır sürekli buraya geliyorum,ve sizi bir haftadır burda ve aynı bank`ta otururken görüyorum.Haddimi aşacağım belki ama konuşmak istermisiniz?
Adam Feryatın yüzüne dönüp,
-Ne hakkında konuşacağımızı anlayamadım ama yinede konuşmak için iyi bir başlangıç bu,yani bu soru deyip hafiften güldü..
Feryat biraz utanmış bir halde kafasını eğip umutla ilgilenmeye başlamıştı.Aklından yaptığı şeyin muhasebesini yapıp doğru yada yanlış olduğuna bir karar verememişti.Ama sonuçta konuşmak için ilk adımı atmıştı ,önemli olan buydu.Adama göz ucuyla bakıp dikkat çekmek istercesine sesli olarak umutla konuşuyordu.Belkide o dalgınlıkta orada bir çocuk arabası olduğunun bile farkında değildi adam.Ta ki Feryatın umutla konuşmasını duyana kadar..
-Arabayı gölgeye alın isterseniz güneş iyice yakmaya başladı dedi
-Hımmm evet haklısınız,dedi
-Adı ne bu bebeğin çok tatlı maşallah
-Umut,adı umut bebeğimin
-Adıda çok güzelmiş,umudu herzaman daim olur inşallah
-İnşallah dedi feryat..
-Biz hala tanışmadık değilmi,adım Cevher ya sizin?
-Benim Feryat..
Dedikten sonra hafif bir gülümseme oluşmuştu Feryatın yüzünde.En azından konuşabileceği bir arkadaş bulmuştu artık.Bir süre yine sessiz kaldılar bu sırada saatin bayaağı geç olduğunu farkeden Feryat..
-Karanlığa kalmayım ben yavaş yavaş gitsem artık tanıştığımıza memnun oldum Cevher bey,umarım yine karşılaşır konuşabiliriz dedi.
-Umarım ..dedi Cevher
Başka hiç birşey söylememişti.Sadece gülmüştü yine Feryata bakıp..Feryat kalkıp giderken
-Birşey daha söyleyeceğim
-Tabi söyleyin...
-Çok güzel gülüyorsunuz..dedi ama kıpkırmızı olmuştu..
-Siz öyle görüyorsunuz yinede teşekkür edeerim feryat hanım dedikten sonra
Artık gitme zamanı gelmişti ..Feryat çocuk arabasıyla yola koyulmuş bir yandan içindeki tarif edemediği mutluluğun heyecanı bir yandanda hala o gülüşün etkisiyle eve gelmişti..


../..
(devam edecek)