Gecenin Karanlığından Bir An

23 / 1 / 2008  Çarşamba tarihinde Burcu Süral tarafından eklendi, 151 kez okundu...

“Gecelerin sessizliğinde aslında ne kadar çok anlar gizli.Birimiz sıcacık yatağımıza uzanmış yorganımızı başımıza kadar çekmiş uykuya dalma noktasıdayken,öbürümüz sahilde dalgaların,denizin çığlığında deli gibi ağlıyorken,bir başkamız küçücük mahallelerin daracık sokaklarında kapkaççıdan kaçıyorken..Hangimiz diğerinin ne yaptığını hayal edebilir ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gecenin Karanlığından Bir An

Gecelerin sessizliğinde aslında ne kadar çok anlar gizli.Birimiz sıcacık yatağımıza uzanmış yorganımızı başımıza kadar çekmiş uykuya dalma noktasıdayken,öbürümüz sahilde dalgaların,denizin çığlığında deli gibi ağlıyorken,bir başkamız küçücük mahallelerin daracık sokaklarında kapkaççıdan kaçıyorken..Hangimiz diğerinin ne yaptığını hayal edebilir ki ?Bilebilir ki ? Gecenin sessizliğinde,karanlığında gizlenmiş hayatlar..Geceleri dolaşıp da herkesi,herşeyi incelemek;kimin ne yaptığını bilmek isterdim çok! İşte değişik ve zevkli bir meslek.."Anlat İstanbul" filminde küçük bir kadın vardı hani.Yer altında kanalizasyon kanallarında gezer ,tüm şehrin en kısa ve boş yollarını bilirdi.Evet evet...Kadın resmen İstanbul`da trafik sorunu çekmeden yaşayan tek insandı yani!Neden bunu bu açıdan hiç düşünmemişizdir acaba?Olaylardan bi acı hava çıkarmak,kötüye yormak neden bizim ruhumuzda,yapımızda olan bi özelliktir ki?
Bence biz bazen fazla düşünüyoruz.Ya da herşey o kadar kötü ki , iyiyi unutuyoruz.Olayların güzel taraflaını göremiyoruz.Gecenin karanlığı gözlerimizi kör ediyor.Hangi kızın annesi onu uyarmadan dışarı bırakıyor bugün?Ya da dizinin dibinden ayrılmasına izin veriyor?Neden?Çünkü aslında gecenin karanlığı o kadar çok olay gizliyor ki derinliğinde.Ah karanlık tüneller.. Her girişimde klostrofobimi (yazılımından emin değilim) biraz daha arttırıyorsunuz.Ama karanlık bir sokakta yürürken bunu hissetmiyorum.Belki ben de seviyorum o karanlığı.Ama yok yok.Ben korkarım karanlıktan.
Beni de annem dışarı bırakırken dikkatli ol der hala.21 senedir aklım erip de her dışarı çıktığımda annemin bu sözleri aynı bant gibi döner. Dayanamaz ki biliyorum söylememeye. Artık 1. cümleden sonra ne gelceğini bilirim ben.
Annem de korkuyordur bence gecenin karanlığında. "Geç olmadan,hava kararmadan eve gel kızım emi" Kesin o da korkuyordur işte.O karanlığın beni içine alıp yutmasından, yok etmesinden..Ben de korkmuyor değilim ki.Dedim ya ben de karanlıktan korkarım.Ama herkes korktuğu ieyden kaçsa..Bir bakmışız geceleri sokaklardaki kalabalık yarıya düştü flaş flaş flaş ! Neden? Çünkü insanlar korktu evlerine kaçtı.Neyden? Karanlıktan..Ne kadar da boş aslında.Seni yiyecek mi o karanlık?Hadi hadi itiraf edelim dostlar! Asıl korktuğumuz kendimiz değil miyiz?Karanlığın günahını almaya gerek yok bence! Biz bizden korkuyoruz ,insanlardan..